บทที่ 89

ทำงานกับพิธานมาแปดปีเต็ม มาร์คไม่เคยรู้สึกว่าเจ้านายของเขาน่ากลัวเท่าวันนี้มาก่อน หางตาของลูกน้องคนสนิทเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ตอนหลังของรถหลายครั้ง และแต่ละครั้งเขาก็ต้องรีบถอนสายตากลับมา ก่อนที่จะถูกหางเลขไปด้วย

หลังจากที่เขารายงานเรื่องทั้งหมดที่เจ้านายให้ไปสืบให้ฟัง พิธานก็เหมือนมีเงามืดใหญ่ๆ มาปกคลุมอยู่รอบตัว พิธานไม่ได้โวยวายออกมาแม้แต่คำเดียว ทั้งยังสงบได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครเข้าหน้าพิธานติด แม้แต่คุณดอกแก้วก็ยังถูกสั่งให้อยู่แต่บนเพนท์เฮ้าส์ไม่ให้ออกไปไหน

ท่ามกลางคลื่นทะเลที่เงียบสงบ มาร์ครู้สึกได้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดผ่านเข้ามา

รถคันหรูจอดลงที่หน้าคอนโดที่คุ้นเคย เมื่อก่อนพิธานมาที่นี่ค่อนข้างบ่อย แต่พอหลังจากมีดอกแก้ว เขาก็ไม่ค่อยได้มาที่นี่อีก…