บทที่ 91

“กลับมาแล้ว”

ทันทีที่ออกจากลิฟต์มาได้พิธานก็ส่งเสียงไปก่อนตัว ร่างสูงนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มเพื่อถอดเปลี่ยนรองเท้าหนังเป็นรองเท้าใส่ในบ้านสบายๆ เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยพิธานก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ดอกแก้ว?” พิธานแอบสะดุ้งเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าคนรักมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มาเงียบๆ แบบนี้เขาก็ตกใจเป็นเหมือนกัน

“เหนื่อยไหมคะวันนี้?”

ดอกแก้วถามเหมือนทุกวัน มือบางเอื้อมไปถอดสูทสีเข้มให้อีกฝ่าย ซึ่งพิธานก็ยอมให้ดอกแก้วปรนนิบัตรแต่โดยดี

“ไม่ค่อยเท่าไหร่” พิธานก็ยังเป็นพิธาน เขาตอบกลับเรียบๆ ก่อนจะหันไปสบตากวางคู่นั้น “เห็นหน้าเธอก็หายเหนื่อยแล้ว”

“คิดไปเองแล้วค่ะแบบนี้”

ดอกแก้วซ่อนใบหน้าร้อนๆ ของตัวเองด้วยการหันหลังหนี ก่อนจะเดินนำเข้าไปในตัวเพนท์เฮ้าส์พร้อมเสื้อสูทบนแขน