บทที่ 93

“หรือเราจะปั๊มลูกรอตั้งแต่ตอนนี้เลยดี?”

เสียงทุ้มกระซิบข้างหูก่อนที่ทั้งคู่จะล้มตัวลงนอน ดอกแก้วชะงักมือที่กำลังยกผ้าห่มขึ้น มองพิธานตาค้าง

“คะ?”

“ถ้าตรงนี้...” มือหนาวางลงบนหน้าท้องที่ยังแบนราบ ชวนให้ดอกแก้วหลุบตามองตามมือนั้นไปด้วย “มีลูกของเราอยู่ก็คงดี”

“คุณพิธาน...” ดอกแก้วอดเรียกอีกฝ่ายให้กลับมาปัจจุบันไม่ได้ เธอเบนสายตาจากท้องตัวเองมาที่ใบหน้าคมเข้ม “เป็นดอกแก้ว ดีแล้วใช่ไหมคะ?”

“หมายความว่ายังไง?”

“หมายความว่า...” ดอกแก้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “เลือกให้ดอกแก้วเป็นแม่ของลูก คุณคิดดีแล้วใช่ไหมคะ?”

“ทำไมถึงถามแบบนั้น?” น้ำเสียงพิธานแฝงด้วยความไม่พอใจ มือหนาผละออกห่างทันที ตาคมจ้องมองคนรักเพื่อกดดันเอาคำตอบ

ทำไมดอกแก้วถึงพูดแบบนั้น พิธานไม่รู้ว่าเธอกำลังกลัวอะไรอยู่…