บทที่ 94

“ง้อยังไงดีน้า”

ดอกแก้วจอมยั่วพูดออกมาเหมือนจะถามความเห็น สวนทางกับสะโพกอิ่มที่ยกขึ้นทาบทับความอวบใหญ่ไว้จนมันไม่สามารถดิ้นได้อีกต่อไป

“ร้ายนัก” พิธานบีบก้นอวบแรงๆ ไปสองสามที ดอกแก้วก็เป็นงาน เธอส่งเสียงซี้ดเบาๆ กระตุ้นให้อารมณ์ของพิธานลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

“อื้อ”

สะโพกกลมกลึงขยับไปมา เธอจงใจให้ดอกแก้วน้อยๆ เสียดสีกับท่อนเนื้อแข็งใหญ่ผ่านชุดนอนที่สวมใส่อยู่ มือทั้งสองข้างวางลงบนหน้าท้องลอนเพื่อพยุงตัว โดยที่ฝ่ามือใหญ่ก็ช่วยโอบประคองก้นไว้กันเธอร่วงหล่น

เสียงผ้าเสียดสีกันดังสวบสาบ เคล้าไปกับเสียงครางหวานๆ ของดอกแก้ว และเสียงหอบหายใจหนักของพิธาน เครื่องปรับอากาศถูกเปิดไว้ที่ยี่สิบห้าองศาไม่ช่วยอะไร เพราะคนสองคนบนเตียงนอนเร่าร้อนเกินความสามรถของเครื่องปรับอากาศราคาแพง