บทที่ 97

แม้จะพิธานจะรับรู้มาว่าที่นี่เป็นหมู่บ้านในอำเภอเล็กๆ แต่เขาก็ไม่คิดว่าหมู่บ้านนี้จะใหญ่ขนาดนี้

ขับรถมาอีกกว่าสิบห้านาทีจากจุดที่เจอเด็กชายเอ็มเขาก็เจอกับตลาด ตลอดทางพิธานเห็นบ้านคนตั้งอยู่เรียงราย และที่ตลาดเริ่มมีผู้คนมาเปิดร้านรวงบ้างประปราย ทุกสายตาของชาวบ้านแทบจะมองมาที่รถเขาเป็นตาเดียว พิธานทำเป็นไม่สนใจ เขาตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไปตามทางที่ดอกแก้วบอก

พ้นตลาดมาได้ราวสองกิโลเมตร ดอกแก้วก็บอกให้เขาชะลอรถ แถวนี้ค่อนข้างคึกคักไม่ต่างจากช่วงตลาด บ้านที่อยู่ในระแวกนี้เป็นบ้านทรงทันสมัยสลับกับบ้านทรงดั้งเดิมบ้าง และดอกแก้วก็บอกให้เขาหยุดที่หน้าบ้านครึ่งตึกครึ่งไม้หลังหนึ่ง

“ที่นี่เหรอ?” พิธานหันไปถามคนข้างกายเพื่อความมั่นใจ บ้านของดอกแก้วไม่ได้เหมือนภาพที่เขาคิดไว้ เป็นบ้านที่ดูดีไม่น้อย…