บทที่ 98

“สวย แต่สิ้นคิด”

“ให้ผู้ชายกอดเอวจับสะโพกกลางห้าง ทั้งๆ ที่ผู้ชายเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว”

“หน้าไม่อายเลยจริงๆ”

“ไม่น่าเลยดอกแก้วเอ้ย”

หวานใจลอบยิ้มเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของชาวบ้านที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อทำให้คนพวกนั้นเชื่อได้แล้ว เธอก็หันกลับมาที่ดาวเรืองอีกครั้ง

“ทีนี้... เชื่อฉันหรือยังจ๊ะน้าเรือง?”

นึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อไหร่ แผลที่ยังสดใหม่ของดาวเรืองก็เหมือนถูกเปิดออกซ้ำๆ

“ฉันเลี้ยงลูกไม่ดีเอง” ดาวเรืองนึกถึงสามี เธอหลับตาลงและเอ่ยขอโทษผู้ล่วงลับในใจ “ฉันไม่น่าปล่อยให้ดอกแก้วไปที่นั่นคนเดียวเลย”

แสง สี เสียง เงินทอง และข้าวของราคาแพงคงยั่วยวนใจเด็กที่ไม่เคยมีอย่างดอกแก้ว หวานใจพูดไปทั่วว่าเป็นเด็กเสี่ยได้เงินเดือนเป็นแสน…