บทที่ 99

“แต่ผมขอบคุณคุณน้านะครับ ที่ส่งดอกแก้วไปอยู่ที่นั่น”

“...จนทำให้ผมได้เจอกับเธอ”

พูดจบ พิธานก็กลั้นหายใจ เขาเตรียมใจยอมรับความเจ็บถ้าหากแม่ของดอกแก้วจะตีเขาอีก แต่ผ่านไปหลายนาทีแล้วหลังของเขาก็ยังไม่ถูกฟาดอย่างที่คิดไว้

“แม่จ๋า”

ดอกแก้วกุมมือมารดาเอาไว้ เธอมองคนที่นั่งอยู่ที่พื้นด้วยความเป็นห่วง และทั้งหมดนั้นก็อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่อย่างดาวเรือง

“คุณต้องการจะพูดอะไร?” ดาวเรืองพูดขึ้นมาในที่สุด เสียงของเธอยังแข็งและห้วนจัด แต่แค่ไม่มีการทำร้ายร่างกายกันอีกดอกแก้วก็พอใจแล้ว “อย่ามาพูดอ้อมค้อม ฉันชอบคนตรงๆ”

“ผมรักเธอครับ” ในเมื่อว่าที่แม่ยายบอกว่าชอบคนตรงๆ พิธานก็จะพูดตรงๆ ไม่มีอ้อมโลกอีก “ผมรักดอกแก้ว”

“คุณพิธานคะ!”

แก้มใสขึ้นสีแดงก่ำทันที ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่พิธานพูดคำว่ารักให้ได้ยิน…