Ep.3

หัวใจของฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ฉันว่าฉันเป็นคนที่ตรงไปตรงมาที่สุดแล้ว ไม่เคยคิดเลย ว่าเขาจะตรงยิ่งกว่า

'ฉันไม่ชอบคำว่าฉัน ฉันชอบคำว่าหนูมากกว่า..'

ยิ่งนึกถึงคำพูดเขาขึ้นมา ใบหน้าของฉันก็ยิ่งร้อนผ่าว แทบไม่เก็บอาการ

"นะ หนูไม่ถนัดงานแบบนั้นหรอกค่ะ หนูพึ่งจะอายุยี่สิบสี่ปีเองนะคะ หนูยังเรียนหนังสือไม่จบด้วยซ้ำ คุณให้หนูทำงานอื่นไม่ได้เหรอคะ"

ถึงกับต้องรวบรวมความกล้า กว่าจะได้พูดออกไป แต่ทว่า เขากลับหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

"แม่บ้านที่นี่ อยู่ที่นี่มาราวๆยี่สิบปี เธอจะให้ฉันไล่พวกเขาออก แล้วให้เธอมาทำงานแทนอย่างนั้นเหรอ อย่างป้าแม่บ้านที่ออกไปต้อนรับเธอ อายุอานามน่าจะรุ่นๆของพ่อเธอด้วยซ้ำ รู้หรือเปล่า ว่าเธอกำลังบีบให้เขาตกงาน"

"นะ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ"

อาการร้อนใจแทรกผ่านเข้ามา ฉันมองเลยไปที่ป้าแม่บ้านคนนั้น ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ แน่นอนว่า ท่านอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเรากำลังคุยอะไรกัน แต่ถ้าท่านจะมาตกงานเพราะฉัน มันก็คงไม่ใช่เรื่องที่ดีเช่นกัน

"คุณคะ คือหนู"

"เป็นเด็กของฉัน ฉันส่งเธอเรียนได้ด้วยนะ"

ดวงตากลมกระพริบปริบ อ้าปากค้างเหวอ รับฟังในสิ่งที่เขาพึ่งจะพูดออกมา ความจริงในเรื่องนี้ ฉันตั้งใจจะร้องขอเช่นกัน ขออนุญาตให้ฉันได้มีโอกาสเรียน แล้วทำงานในช่วงที่ว่าง ทราบดี ว่าเป็นการขอที่มากเกินไป แต่ถ้าเขาไม่ให้ สุดท้ายฉันก็คงต้องเลือกดรอปเรียน

"ฉันจะส่งเสียเธอทุกบาททุกสตางค์ ค่าเทอม ค่าข้าว จะได้ไม่ต้องลำบากพ่อเธอด้วยซ้ำ!"

"..." ฉันเม้มปากแน่น คิดไม่ตกเลยเช่นกัน

"มีแฟนหรือเปล่า?"

คำถามของเขา ส่งผลให้ฉันช้อนตาขึ้นมองเขาอีกครั้ง ดวงตาคมเฉียบจับจ้องมาที่ฉันนิ่ง

"ไม่มีค่ะ"

แค่นั้นแหละ เขาก็กระตุกยิ้มออกมา