BAD LOVE - 6 อุบัติเหตุ

#คอนโด

ฉันกลับมาคอนโดด้วยความรู้สึกที่เหนื่อยล้า ตั้งแต่ตื่นยังไม่ได้หยิบโทรศัพท์มาเช็ค มาถึงห้องฉันจึงเปิดโทรศัพท์ดูข้อความและก็ได้เห็นว่าเพื่อนของฉันแชตมารัวๆ

แชตกลุ่ม

ขวัญ: ยัยแพรแกหายไปไหน

ขวัญ: ทำไมฉันโทรหาแกถึงไม่รับสาย มีใครทำอะไรแกหรือเปล่า

มินนี่: รถแกก็ไม่อยู่จะออกไปไหนทำไมไม่บอกพวกฉัน รู้ไหมว่าเพื่อนเป็นห่วง

มินนี่: แกนี่มันจริงๆ เลยนะ ถ้าครบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วยังไม่ติดต่อกลับมาฉันกับยัยขวัญจะไปแจ้งความคนหายจริงๆ ด้วย

ฉันอ่านข้อความที่เพื่อนส่งมายาวเหยียด ก่อนจะตอบกลับ

ฉัน: เมื่อคืนเมามากฉันกลับมาที่ห้อง ขอโทษที่ไม่ได้บอกแกสองคนนะ

ฉันตอบไปไม่ถึงห้าวินาทีขวัญกับมินนี่ก็อ่านข้อความพร้อมกัน

มินนี่: เมื่อคืนฉันไปหาแกที่ห้องแต่แกไม่อยู่หนิ เคาะประตูเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิด

ขวัญ: แล้วแกเมาได้ยังไง

ฉัน: พวกแกขี้สงสัยกันจังเลยนะ ฉันไม่ได้หนีไปอยู่กับผู้ชายที่ไหนหรอก บอกว่ากลับห้องก็คือกลับ ตอนไปเข้าห้องน้ำมีคนยื่นเหล้าเพียวให้กิน ฉันรำคาญก็เลยกินไปหมดแก้ว มึนหัวเลยกลับมาคอนโด

มินนี่: แต่แกก็ใจร้ายอยู่ดีนั่นแหละทิ้งฉันกับยัยขวัญให้เป็นห่วง

ฉัน: ขอโทษค่า! จะให้ทำอะไรไถ่โทษดีเอ่ย

ขวัญ / มินนี่: เลี้ยงเหล้าสิ

ฉัน: ขอพักสักวันพวกแกจะไปดื่มทุกวันเลยหรือไง

ขวัญ: ลืมไปแล้วหรอเมื่อก่อนแกน่ะตัวพาดื่มเลยนะ เอะอะก็ชวนไปคลับ เดียวนี้ทำตัวเหมือนยัยแก่ชวนไปไหนก็ไม่ไป

มินนี่: จริงค่ะ!

ฉัน: อ่าๆ ไปก็ไป มื้อนี้ฉันเลี้ยงก็แล้วกัน

กริ้ง~ ยังไม่ทันได้วางโทรศัพท์เบอร์ของพ่อก็โทรเข้ามาซะก่อน

( ค่ะพ่อ )

นานๆ ครั้งฉันจะได้คุยกับพ่อ เพราะงานของท่านค่อนข้างยุ่งและต้องเดินทางไปต่างประเทศบ่อยๆ

( วันนี้มากินข้าวที่บ้านกับพ่อหน่อยสิ )

( พ่อกลับมาจากอังกฤษแล้วหรอคะ )

( อืม เพิ่งลงเครื่องก็โทรหาลูกสาวสุดที่รักทันที )

( เดี๋ยวเย็นนี้หนูเข้าไปที่บ้านนะคะ )

หลังจากวางสายฉันก็กดปิดจอโทรศัพท์แล้วถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ช่วงนี้ชีวิตมันช่างแสนจะน่าเบื่อ

แม่ฉันเสียไปเมื่อห้าปีที่แล้วและพ่อก็ดูแลฉันมาตลอด ถึงแม้จะไม่ได้ให้ความอบอุ่นเท่าแม่แต่ฉันก็ไม่ใช่เด็กที่ขาดความอบอุ่นอะไร คงเป็นเพราะโตแล้วก็เลยไม่ซีเรียสเรื่องพวกนี้ และก็เข้าใจว่าพ่อมีงานมากมายที่ต้องทำ

#ตกเย็น @บ้านของพ่อ

“คิดถึงจังเลยค่ะ” ฉันเดินมาสวมกอดพ่อที่นั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น

“คิดถึงแต่ไม่มาหาพ่อมันยังไงกันนะ” พ่อตัดพ้อเหมือนกำลังน้อยใจที่ฉันแทบไม่เข้ามาหาที่บ้านเลย

“งานที่ร้านยุ่งๆ นี่คะ”

พ่อผละกอดออกแล้วมองหน้าฉันด้วยแววตาที่จริงจัง ทำให้ฉันรู้สึกหวั่นๆ

“เมื่อไหร่จะมาช่วยงานที่บริษัทสักที ลูกโตพอที่จะช่วยงานพ่อได้แล้วนะแพร” พ่อพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว จริงๆ ฉันบอกไปหลายครั้งว่าไม่ชอบงานที่บริษัท ถึงได้ปลีกตัวไปอยู่คนเดียวแบบนั้น

“แพรไม่ชอบ…..”

“อ่า! คำตอบเดิมอีกแล้วสินะ งั้นพ่อจะเปลี่ยนคำถาม” พอพ่อพูดแบบนั้นฉันก็ขมวดคิ้วเป็นปมอย่างแปลกใจ

“ยังไงคะ ?”

“เมื่อไหร่ลูกจะแต่งงาน ลูกก็อายุมากแล้วพ่อยังไม่เคยเห็นพาแฟนมาเจอพ่อเลยสักครั้ง”

“พะ พ่อ ของแบบนี้ก็ต้องค่อยๆ ดูไปเรื่อยๆ สิคะ” ฉันที่ถูกถามเรื่องแต่งงานถึงกับไปไม่เป็น ความเขินอายทำให้ต้องก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาพ่อ