บทที่ 11

สองสัปดาห์ต่อมา

งานในช่วงแรกของการฝึกงานก็เป็นงานเบ็ดเตล็ดเหมือนอย่างที่แก้มใสบอก แม้ช่วงสัปดาห์ต่อมา พี่เลี้ยงของเธอจะเริ่มสอนงานอื่น ให้เข้ามามีส่วนร่วมตอนประชุม นั่งฟังแผนงานและเสนอไอเดีย อีกทั้งยังนำแผนพัฒนาองค์กรเก่าๆ ที่ไม่ได้ถูกคัดเลือกให้ใยไหมศึกษาเพิ่ม

เธอจะไม่มีปัญหาอะไรเลย หากไม่ใช่เพราะเด็กฝึกงานหน้าหวานอีกคนเดินเข้าออกห้องหัวหน้าเป็นว่าเล่น แล้วจะไม่อารมณ์เสียสักนิดหากว่างานของทีมวิวไม่ได้รับเลือกไปครั้งก่อน ทั้งที่ใยไหมรู้สึกว่างานนั้นมีจุดบกพร่องหลายจุด แต่กลับได้รับคัดเลือกส่งให้เจ้าของบริษัทดูซะอย่างงั้น

ความจริงแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อนใยไหมก็ถูกพลพัฒน์เรียกเข้าไปคุยเป็นการส่วนตัว หัวหน้ารุ่นราวคราวพ่อเสนอเงื่อนไขง่ายๆ ที่จะทำให้ใยไหมใช้ชีวิตนักศึกษาฝึกงานโดยราบรื่น แถมยังมีการันตีว่าเธอจะได้รับเข้าทำงานทันทีที่จบการศึกษา แม้เขาจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ กล่าวอ้อมๆ ดูเชิงนักศึกษาคนสวย แต่หญิงสาวก็รู้ได้ถึงเจตนาลามกของอีกฝ่ายซึ่งเธอก็ปฏิเสธทันควัน

นั่นคงเป็นสาเหตุให้หลังจากนั้นพลพัฒน์ไม่ปลื้มเธอนัก และมองข้ามงานทุกชิ้นที่ใยไหมเข้ามามีส่วนร่วมเป็นการกดดันกลายๆ นั่นทำเธอหัวเสียมาก และรับไม่ได้กับระบบเด็กอุปถัมภ์เช่นนี้

พวกพี่ในแผนกคนอื่นก็เหมือนจะรู้เรื่องนี้ด้วยเช่นกัน นั่นก็เพราะวิวเล่นหายเข้าไปในห้องทำงานหัวหน้าเป็นนานสองนาน พร้อมม่านที่ปิดสนิท ก่อนจะเดินยิ้มอารมณ์ดีออกมา แล้วนั่งเล่นมือถือตลอดเวลาทำงาน แม้แต่พี่เลี้ยงของวิวเองก็ไม่กล้าตำหนิเนื่องจากเธอมีพลเป็นแบ็กใหญ่หนุนหลังอยู่

ทุกคนได้แต่ถอนหายใจ ปลงตกไปตามๆ กัน

"ไหม เสร็จหรือยัง เราหิวข้าวแล้วนะ" เสียงของวิวตะโกนข้ามแผนกเร่งโดยไม่เกรงใจรุ่นพี่ที่เหลือแม้แต่น้อย

ร่างสมส่วนราวกับนางแบบถอนหายใจ ก่อนจะขอตัวกับพี่แก้มใสว่าจะลงไปพักเที่ยงพร้อมวิวและหยกก่อน พี่เลี้ยงเธอส่งยิ้มแกนๆ ให้ พอจะจับสีหน้าอาการเด็กสาวออกว่าก็ไม่ได้ชอบอีกฝ่ายนัก แต่ต้องรวมกลุ่มเพราะยังต้องทำงานอยู่แผนกเดียวกัน

หญิงสาวสูงโปร่งก้าวขายาวๆ บนคัตชูเรียบร้อยส้นเตี้ยเข้าไปหาวิวที่ยืนกอดอกทำหน้าไม่พอใจนักที่ใยไหมมาช้า ส่วนหยกเองก็ก้มหน้างุดไม่มีปากเสียงเหมือนเช่นเคย

"ไปกันเถอะ ขอโทษทีที่ให้รอ"

"ปะๆๆ หิวแล้ว ศูนย์อาหารคนเยอะมาก เราโคตรขี้เกียจไปต่อคิวเลย" วิวบ่นกระปอดกระแปดออกมาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย พร้อมส่งกระเป๋าถือของตัวเองไปให้เพื่อนสาวต่างมหาลัย

ใยไหมถึงกับคิ้วกระตุกกับการวางตัวใหญ่โตของอีกฝ่าย แต่ก็ต้องสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ เพราะหยกเองก็ยอมทำตามโดยดี แล้วเธอจะไปเรียกร้องให้ได้อะไรขึ้นมา มีหวังคงถูกหาว่าแส่ไม่เข้าเรื่องแน่ๆ

ทั้งสามกดลิฟต์ลงไปยังศูนย์อาหารกว้างของบริษัท และแน่นอนว่าทุกครั้งที่กลุ่มสาวๆ ปรากฏตัว ก็มักจะดึงดูดสายตาของพนักงานในบริษัทที่เป็นผู้ชายเกินกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ให้สนใจได้

วิวพ่นลมหายใจแรงๆ กลอกสายตาระบายความคุกรุ่นเมื่อคนที่เป็นจุดสนใจของทุกคนกลับเป็นใยไหมเสียทุกครั้ง ทั้งส่วนสูงที่มากกว่าเธอถึงเจ็ดเซนติเมตร ใบหน้าไร้ข้อติโค้งเว้ารับกับจมูกโด่งเป็นสันตรงสวย ไหนจะริมฝีปากอิ่มเอิบเย้ายวนนั่นอีก ขนาดเป็นผู้หญิงด้วยกันยังอดยอมรับไม่ได้ว่าใยไหมนั้นสวยมากจริงๆ ซึ่งวิวเองไม่ชอบใจเอาเสียเลย

"พวกเธอจะกินอะไรกัน เราจะไปซื้อก๋วยเตี๋ยวนะ" ใยไหมหันมาถามเพื่อนร่วมงานที่เดินมาด้วยกัน

"ซื้อเผื่อหน่อยสิ เราเอาเส้นเล็กน้ำตก ใส่น้ำส้มสายชูเยอะๆ นะ"

"เราว่าวิวเดินไปสั่งเองดีกว่า เราคงถือสองจานไม่ไหว"

ใยไหมตอบกลับนิ่งๆ ย้ำจุดยืนตัวเองว่าเธอไม่ใช่คนใช้ของอีกฝ่าย ซึ่งก็ได้รับสายตาหงุดหงิดไม่พอใจอย่างที่คาด แต่เพียงแค่เธอจ้องกลับนิ่งๆ วิวก็กลอกสายตาแล้วหันไปสั่งเบ๊สาวส่วนตัวแทน

"หยก ซื้อเผื่อเราด้วยแล้วกัน เดี๋ยวเราไปหาที่นั่งรอก่อน เอาน้ำเปล่าขวดหนึ่งด้วยนะ"

ว่าจบสาวร่างเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มก็คว้ากระเป๋าในมือหยกไปถือเอง เดินสะบัดผมยาวเป็นลอนจากไปทันที ทิ้งให้สองสาวที่เหลืออยู่กันตามลำพัง

"หยกไม่น่าไปยอมวิวเขาทุกอย่างเลย" ใยไหมหลุบมองเพื่อนสาวข้างกายที่มีสีหน้าลำบากใจ พร้อมเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

"เราไม่อยากมีปัญหาน่ะ" หยกหน้าเจื่อนตอบกลับเสียงเบาหวิว

"มันไม่มีอะไรหรอก ถ้าเธอปฏิเสธซะบ้าง"

"ช่างมันเถอะ มันก็ไม่ได้ลำบากอะไร เราโอเค"

"งั้นก็แล้วแต่แล้วกัน"

สาวร่างสูงกว่าถอนหายใจกับคำตอบ ในเมื่อเธอแนะนำไปแล้วแต่อีกฝ่ายไม่หัดลุกขึ้นมาปกป้องตัวเอง ก็ขี้เกียจจะยุ่งอีก ใยไหมไม่ใช่แม่พระรักความยุติธรรมถึงขนาดจะกางปีกปกป้องคนที่เพิ่งรู้จักกัน ลำพังตอนนี้แค่ตัวเองยังจะเอาไม่รอดเลย

ทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันอีก เดินไปต่อแถวซื้ออาหารกลางวัน เลือกจะมองเมินสายตาหยาดเยิ้มของบรรดาชายหนุ่มที่คอยส่งให้เป็นระยะ สั่งก๋วยเตี๋ยวให้ตัวเองเสร็จก็แวะไปซื้อน้ำดื่ม แต่พอเห็นหยกต้องถือถาดที่อัดแน่นด้วยชามก๋วยเตี๋ยวสองชามและน้ำอีกสองขวดก็ทนดูไม่ไหว แบ่งบางส่วนใส่ถาดตัวเองเงียบๆ แล้วมุ่งหน้าเดินกลับโต๊ะ ไม่สนใจสายตาซาบซึ้งของสาวหัวอ่อนด้านหลัง

"นานมาก! เราหิวไส้กิ่วแล้วเนี่ย" คนที่ไม่ยอมทำอะไรเลยเปิดปากบ่นทันทีเมื่อทั้งคู่กลับมายังโต๊ะ

"ทีหลังก็ไปซื้อเองสิ จะได้รู้ว่าคนมันเยอะแค่ไหน"

"..."

พอถูกสาวมั่นตอกหน้ากลับเช่นนี้วิวก็ได้แต่ถลึงตามอง แต่ก็ไม่อาจสู้สายตาแข็งกร้าวเอาเรื่องของใยไหมได้ จึงเบือนหน้าหนี จิ๊จ๊ะในลำคอแล้วคว้าชามในถาดอาหารที่เบ๊ส่วนตัวมารับประทานโดยไม่สนใจจะต่อปากต่อคำกับใยไหมต่อ

"อี๋~ อะไรเนี่ย ปรุงอะไรของเธอมาหยก กินไม่ได้เลยเถอะ!" วิวเบะปากขมวดคิ้วด้วยท่าทางรังเกียจ พร้อมเลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวออกห่าง เปิดปากบ่นสาวที่ไม่มีปากมีเสียง ซึ่งใยไหมก็ทำเพียงจ้องภาพเหตุการณ์นั้นนิ่งๆ

"แต่เราก็ใส่แค่น้ำส้มสายชูตามที่วิวบอกแล้วนะ"

"ลองชิมเองสิยะ เปรี้ยวขนาดนี้ใครจะไปกินลง!"

"งั้นเราไปซื้อให้ใหม่ก็แล้วกัน" สาวใสซื่อมีสีหน้าย่ำแย่รู้สึกผิดจนเกือบจะร้องไห้ออกมา ตั้งท่าเตรียมจะลุกขึ้นไปซื้อข้าวกลางวันให้เพื่อนอีกครั้ง แต่ใยไหมก็คว้ามือเอาไว้ก่อน แล้วหันมาตอบโต้อีกฝ่ายแทน

"ถ้าหยกเขาปรุงไม่ถูกใจ เราว่าวิวไปซื้อเองดีกว่านะ"

เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้นิ่งเรียบเอ่ยด้วยเหตุผล เพื่อไม่ให้เป็นการหักหน้าอีกฝ่ายจนเกินไป แต่ในเมื่อถูกเหม็นขี้หน้าเป็นทุนเดิมอะไรๆ ก็ดูแย่ลง

"เราคุยกับหยกนะ ไม่ได้ใช้เธอไปซื้อให้สักหน่อย" ร่างเล็กกว่าตอบกลับเสียงแข็ง

สองสายตาไม่ยอมแพ้ของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันจ้องเขม็งเงียบๆ ด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่ไม่ได้น้อยไปกว่ากันเลย ทำให้หยกเป็นฝ่ายร้อนรนทนไม่ไหวต้องรีบขัดขึ้นมา ก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายยิ่งกว่านี้

"ไม่เป็นอะไรใยไหม เดี๋ยวเราไปซื้อให้วิวใหม่ก็ได้ ร้านก็ดูคนน้อยแล้ว"

"เฮ่อะ! ไม่ต้องแล้ว เอาของเธอมาแลกแล้วกัน เราขี้เกียจจะรอ"

วิวแค่นเสียงขึ้นจมูกด้วยความไม่พอใจนัก ถือวิสาสะหยิบชามของหยกมาไว้ตรงหน้าแล้วเลื่อนจานตัวเองส่งให้อีกฝ่ายแทน

ใยไหมได้แต่จ้องมองการกระทำน่ารังเกียจนั้นนิ่งๆ สลับกับมองใบหน้าซีดเจื่อนของสาวข้างกาย ที่สุดท้ายก็ยอมก้มหน้ารับประทานอาหารจากชามของวิวโดยไม่มีทางเลือก นั่นทำคนมองอดหงุดหงิดไม่ได้จริงๆ พยายามข่มอารมณ์สูดหายใจเข้าออกอีกหลายครั้ง และย้ำกับตัวเองด้วยประโยคเดิมๆ ว่าอย่าเอาตัวเองไปยุ่งกับเรื่องคนอื่น

ทั้งสามต่างกินอาหารของตัวเองไปเงียบๆ ไม่มีใครพูดคุยกันแม้แต่คำเดียว ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะโคตรจะอึดอัด แต่ใยไหมนั้นชินแล้วกับการลอยตัวเหนือดราม่า แม้คู่กรณีจะนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ตาม ซึ่งเธอได้ฝึกปรือฝีมือกับจอย คู่กัดตลอดกาลมาอย่างยาวนาน ทั้งที่มีเรื่องทะเลาะ โต้เถียง จิกกัดกันทุกวัน แต่ก็ยังสามารถทำงานร่วมกันได้ตลอด แต่อีกสองสาวเหมือนจะไม่รู้สึกเช่นกัน บรรยากาศกระอักกระอ่วนใจนี้ทำให้หลังจากตักเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากไม่กี่คำ สาวที่บ่นหิวก็เลื่อนชามออก แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเล่นแก้เบื่อฆ่าเวลา หยกเองก็เช่นกัน จึงมีเพียงใยไหมที่กินอาหารต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทั้งกลุ่มเดินออกมาจากศูนย์อาหารพร้อมกัน แต่ด้วยเพราะวิวคงยังไม่อิ่มท้องจึงเอ่ยปากชวนทุกคนลงไปซื้อของในร้านสะดวกซื้อติดมือกลับมา ก่อนจะมายืนรอลิฟต์ยังชั้นหนึ่งของอาคารสำนักงาน

หญิงสาวคนสวยหยิบมือถือขึ้นมากดเล่น ปล่อยให้วิวที่ยืนอยู่ด้านหน้าพูดคุยกับหยกตามลำพังโดยไม่คิดจะสนใจฟังคำพูดของอีกฝ่าย และเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกก็พบสาววัยกลางที่กำลังตั้งครรภ์คนหนึ่งถือแฟ้มและถุงบางอย่างออกจากลิฟต์ด้วยท่าทางทุลักทุเล ซึ่งวิวเลือกที่จะเดินผ่านอีกฝ่ายเข้าลิฟต์หน้าตาเฉย แม้หยกมีสีหน้าลังเลใจ แต่พอถูกสาวบ้าอำนาจร้องเร่งก็ยอมตัดใจเดินสวนเข้าลิฟต์เช่นกัน

"หนูช่วยนะคะ" ใยไหมทนไม่ไหวจริงๆ กับภาพเช่นนี้ เอ่ยกับหญิงสาวคนดังกล่าว พร้อมเดินเข้าหา เธอไม่ใช่คนดีอะไรมากหรอก แค่อยากจะช่วยเหลือคนที่กำลังลำบากตามกำลังที่ตัวเองพอมีก็เท่านั้น

"ไหม! ไม่ไปด้วยกันเหรอไง!"

"ไม่อะ ไปก่อนเลย เดี๋ยวเราช่วยพี่เขาถือของก่อนดีกว่า"

"ตามใจก็แล้วกัน" วิวชักสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ กดปิดลิฟต์ขึ้นไปยังแผนกก่อน

"มาค่ะหนูช่วย"