บทที่ 1 อย่าทำฉันเจ็บขอแค่จุกก็พอ

“ลิลลี่ถุงยางหมด!!!” เสียงที่หงุดหงิดเปล่งออกมาจาก ปีกซ้ายคฤหาสน์ ลอเลนโซ ในเวลาตีสาม ทั้งที่ควรเป็นเวลาพักผ่อนของหญิงสาววัยกำลังโตอย่าง ลินลดาหรือ

ลิลลี่นามที่ใช้เรียกในวงการเมดกิตติมศักดิ์ของบ้านลอเลนโซแห่งนี้

หญิงสาวที่เพิ่งนอนไปตอนตีหนึ่ง เพราะคลั่งไข่...เอ้ย...คลั่งไคล้ในมังฮวา การ์ตูนที่เปิดโลกแห่งการเป็นผู้ใหญ่ด้วยการศึกษาท่าต่าง ๆ ที่ใช้ร่วมเตียงอย่างถึงพริกถึงขิง รายละเอียดการวาดไอ้เจ้าโลกที่ใหญ่อลังการนั้นทำให้เธอชื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง แล้วก็นอนเบียดขาทุกครั้งเวลาคลุมโปงอ่านเพียงลำพัง

ห้องของเธออยู่ตรงกลางระหว่างสิงโตหนุ่ม ลีอันโดร เจ้าป่าที่ขยันลับเจ้าโลกโดยการพาสาวในผับ บาร์ หรือดาราที่ต้องการความท้าทายเข้ามานอนที่บ้านเป็นประจำ กับ

เฟลิเป อาชาหนุ่มโฉมงามที่มีใบหน้าฟ้าประทาน งามเลิศเลอที่สุดในปฐพีสี่สมุทร ทั้งทรวดทรงกล้ามแน่น ๆ ที่ใครเห็นก็อยากลูบ

แต่ไม่ใช่คนอย่างลินลี่ที่ต้องการเกี่ยวข้องกับสองหนุ่มหล่อลูกครึ่งสเปน อย่าเรียกว่าผีเห็นผี เรียกว่ารู้เช่นเห็นชาติในสันดานหยาบช้าสองเจ้านายผู้เอาแต่ใจ และหื่นอย่าบอกใครอย่างสองคนนั่นดีกว่า

แต่ห้องเชือดสำหรับทำกิจกรรมนั้นเป็นห้องที่อยู่ใกล้เธอ และนั่นเป็นอีกหน้าที่อันแสนอัปยศอดสู คือต้องเติมถุงยางให้เต็ม และขนาดกับความชอบของทั้งคู่นั้นต่างกัน

ลีอันโดร ชอบถุงยางที่บางเฉียบ ให้สัมผัสแบบเนื้อแนบเนื้อราวกับเปลือยเปล่าแบบโล้นซ่า เข้าไปทะลวงทลายช่องทางสวาทของหญิงสาว และที่สำคัญมันต้องมีกลิ่น

สตรอว์เบอร์รี หากไม่ใช่บ้านระเบิดเช่นวันนี้

เฟลิเป ชอบถุงยางที่มีผิวสัมผัสขรุขระมีปุ่มเล็ก ๆ เพิ่มความท้ายทาย และความซาดิสม์เล็ก ๆ ยามเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของสาว ๆ ที่ร่วมกิจกรรม และที่สำคัญต้องกลิ่นวนิลา

ใช่ค่ะ คนที่ใบหน้าเรียบเฉยที่จ่าเฉยต้องเรียกพี่ ครูเพ็ญศรีก็ต้องพ่อ เพราะทั้งเฉยทั้งดุดันยิ่งกว่าครูฝ่ายปกครองที่ไม่ใช่แค่ใบหน้า แต่เรื่องบนเตียงก็เช่นเดียวกัน เขาคือสิงโตหนุ่มผู้หลงรักสตรอว์เบอร์รี ที่ขัดกับหน้าตาที่สุด

“นายท่านคะ...ไม่มีรสสตรอว์เบอร์รี” หญิงสาวที่ยืนใบหน้าบอกบุญไม่รับ กับชุดนอนวาบหวิวตะโกนโหวกเหวกอยู่หน้าห้อง โดยไม่ได้เกรงกลัวสิ่งใด

ร่างที่กำลังจะขึ้นขย่มอยู่รอมร่อ แต่ถูกขัดจังหวะเพราะไม่มีกลิ่นสตรอว์เบอร์รีเดินออกมาเพื่อจะเอาเรื่องที่เธอทำงานได้แย่ ทำให้ขัดความสุขของเขาที่จะ ‘เอา’

ปึง...!

ประตูที่เปิดออกมาเสียงดัง พร้อมกับใบหน้าปึงปังเพราะโดนขัดใจ หมายจะออกมาจัดการเมดสาวส่วนตัว แต่เมื่อปากจะอ้า ก็เห็นหุ่นทรงน่าขยำของเธอก็ต้องสะบัดใบหน้าไปอีกทาง ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงเจือความหงุดหงิดกับร่างที่โนบาร์ ทั้งบนและล่างยืนหาวหวอด ๆ จนอยากจับกดแทนแม่นางแบบคนนั้น

“ทำไมไม่หา”

“หมดร้าน”

“ร้านอื่น?”

“กว้านซื้อมาหมดแล้วเจ้าค่ะนายท่าน” เสียงเนือยกล่าวออกมา เพราะแต่ละคนใช้กันวันละน้อยเมื่อไหร่ อย่างต่ำก็สองกล่อง บางวันสามแล้วทุกวัน...ย้ำว่าทุกวัน

“หึ๋ย...!”

ปัง!

คนใบหน้าเย็นชาปิดประตูใส่หน้าเข้าไปในห้อง พยายามสงบสติอารมณ์ แต่เมื่อเขาเห็นหน้าหล่อนทีไรความต้องการก็สูงขึ้นราวกับภูเขาไฟกำลังจะระเบิด