บทที่ 10 งานเลี้ยงรับบรรณาการจากต้าเจา

เสวียนชิวได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้ต้าเจาให้นำเครื่องบรรณาการมาถวายแด่จินหยางหลงและแผ่นดินต้าจินในการเจรจายุติสงคราม

ขบวนเครื่องบรรณาการที่ทอดยาวทำให้รัชทายาทแห่งต้าเจารู้สึกหนักอึ้งในอก สมบัติที่ขนมาจนพระคลังว่างเปล่า ประชาชนต้องขูดเนื้อตนเองออกมาจ่ายภาษี เป็นภาพที่เสวียนชิวไม่มีวันลืม เหตุการณ์ครั้งนี้เกิดจากความผิดพลาดของเขา ความรู้สึกผิดที่มีต่อแผ่นดินเกิดและประชาชนจึงเอ่อล้นจนแทบกระอักออกมาเป็นโลหิต ยิ่งได้มาเห็นหน้าจินเกาหยางในท้องพระโรง เขาก็แทบยั้งตัวเองไม่ให้บุกไปฆ่าแม่ทัพคู่อริผู้นี้ไม่ไหว

“ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่นำเครื่องบรรณาการเหล่านี้มาด้วยตนเอง” จินหยางหลงกล่าวอย่างสงบ “หวังว่าครั้งนี้เราจะได้เป็นพันธมิตรต่อกัน และล้มเลิกความเป็นศัตรูที่มีมาช้านาน”

“นับเป็นเกียรติยิ่งสำหรับกระหม่อม ที่ได้มาถวายบรรณาการแด่ฝ่าบาทด้วยตนเอง กระหม่อมก็คาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่า เราสองแคว้นจะกลายเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันพ่ะย่ะค่ะ”

“ชาวต้าจินรักสงบ หากเจ้าเข้าใจความหมายของคำคำนี้ เราสองแคว้นย่อมต้องเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันได้”

เสวียนชิวไม่ตอบอะไร เขาเหลือบมองไปยังสตรีหนึ่งเดียวในท้องพระโรง เขาเพิ่งทราบความจริงว่า กุนซือผู้วางกลศึกแห่งทัพไป๋หู่แท้จริงแล้วเป็นสตรีเพียงไม่กี่วันก่อนออกเดินทางจากต้าเจา ข่าวนี้ทำให้เสวียนชิวยิ่งเจ็บใจตนเองที่พ่ายแพ้ต่อกลศึกของสตรี เขาใคร่อยากเห็นหน้าสตรีนางนั้นยิ่งนัก อยากรู้ว่าสตรีที่ออกอุบายจนเขาต้องพ่ายแพ้จะเป็นคนเช่นไร

ฝูซิ่นฮวามองตอบเสวียนชิวอย่างไม่คิดหลบเลี่ยงสายตา นางรู้ว่าบุรุษผู้นี้คงเกลียดชังนางจนแทบอยากจะฉีกร่างนางออกเป็นหมื่น ๆ ชิ้น กระนั้นนางก็หาได้เกรงกลัวไม่ เป็นเหตุให้ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างหยิ่งทะนง ขณะสบตากับศัตรูที่ถูกนางเล่นงานจนย่อยยับ

ใบหน้าที่เคยขาวซีดของฝูซิ่นฮวา ในวันนี้ได้รับการแต่งเติมจนมีสีสันชวนมอง เสวียนชิวนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้เห็นฝูซิ่นฮวาชัด ๆ นางแตกต่างจากที่เขาเคยจินตนาการไว้ ทั้งดูอ่อนแอ เปราะบาง ไม่เหมือนคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในกองทัพแม้แต่น้อย จนเขาเริ่มไม่มั่นใจว่า นางคือกุนซือฝูที่ร่ำลือกันใช่หรือไม่

“หากความเข้าใจของข้ามิได้ผิดไป เจ้าคือกุนซือฝูที่ทุกคนร่ำลือกันใช่หรือไม่” เสวียนชิวเอ่ยกับฝูซิ่นฮวาด้วยรอยยิ้ม

“ใช่” จินหยางหลงเป็นผู้ตอบ “สตรีที่อยู่ตรงหน้าท่านคือฝูซิ่นฮวา หรือที่ทุกคนรู้จักกันในชื่อกุนซือฝู บัดนี้ข้าแต่งตั้งให้นางเป็นหมิงยู่โหว โหวหญิงคนแรกแห่งราชสำนักต้าจิน”

“ขอแสดงความยินดีกับหมิงยู่โหว” เสวียนชิวประสานมือขึ้น “ความรู้และความสามารถของเจ้าคู่ควรกับตำแหน่งที่ได้รับ”

“เป็นพระกรุณาที่รัชทายาททรงชื่นชม” ฝูซิ่นฮวาประสานมือตอบ

“งานเลี้ยงคืนนี้ หวังว่าหมิงยู่โหวจะมาร่วมด้วย เผื่อว่าเราจะมีโอกาสได้สนทนากันสักหน่อย”

“หม่อมฉันย่อมต้องมาแน่เพคะ”

“ดี ข้าจะรอร่ำสุรา สนทนาร่วมกับเจ้า”

จินเกาหยางมองดูเสวียนชิว สายตาเช่นนี้ของบุรุษนั้นตีความหมายได้เพียงอย่างเดียว

เสวียนชิวกำลังสนใจในตัวฝูซิ่นฮวา!