บทที่ 3 คนต่ำทรามใช้วิธีการสกปรก

ผู้ชายเมื่อตะกี้นี้คือทิศเหนืออย่างนั้นเหรอ?!

ว่าแล้วทำไมถึงให้เธอแจ้งตำรวจ จะขู่ขวัญยังไงก็ขู่ไม่ได้

ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ลึกลับ หน้าตาหล่อเหลา ฉลาดหลักแหลมเกินคน ถูกคนนอกเลื่องลือว่าดุจดั่งเทพ

ต่อให้หล่อแค่ไหน ก็เป็นแค่สัตว์เดรัจฉานในคราบของมนุษย์เท่านั้น ฉวยโอกาสกดขี่รังแกคนที่อยู่ต่ำกว่า

พันดาวลงมาจากเตียง มองรอยสีแดงสะดุดตาที่อยู่บนเตียงสีขาว หัวใจและสมองก็ยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น

ที่เธอบอกว่าเธอมีสามีแล้วเป็นความจริง เธอแต่งงานมาสองปีแล้วจริงๆ แต่ว่าตั้งแต่แต่งงานมาจนถึงปัจจุบันนี้ เธอก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยว่าสามีของตัวเองหน้าตาเป็นยังไง

คุณนายรองของตระกูลวงค์วันดี แต่ทว่าคนทั้งเมืองต่างก็รู้ว่า คุณชายรองของตระกูลวงค์วันดีไม่ใช่คนปกติ

บางคนบอกว่าเขาพิการแต่กำเนิด บางคนบอกหน้าตาของเขาน่าเกลียดน่ากลัว ตอนที่เธอแต่งงานไปในตอนแรกก็จินตนาการถึงภาพของโฉมงามกับเจ้าชายอสูร แต่สิ่งที่น่าแปลกคือ เธอไม่เคยเจอสามีของตัวเองเลยจนถึงตอนนี้

บางครั้งเธอก็แอบคิดว่า คนคนนี้มีอยู่จริงไหม

แต่ไม่ว่ายังไง ในตอนนั้นตระกูลวงค์วันดีก็อุตส่าห์จ่ายเงินช่วยเหลือบริษัทของพ่อเธอจากสถานการณ์ที่ยากลำบาก ไม่ว่าสามีของเธอจะเป็นยังไง ในเมื่อเธอแต่งงานไปแล้ว ก็ควรจะซื่อสัตย์กับการแต่งงานในครั้งนี้

แต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา

เธอรู้สึกผิด ตำหนิตัวเอง เสียใจภายหลังแล้วก็เกลียดชัง……

ชุดเดรสมีรอยฉีกกระชาก แต่ก็ฝืนพยายามจนใส่ได้ ก่อนจะไปก็เก็บเงินที่กระจัดกระจายบนพื้นขึ้นมา จะไปโมโหกระฟัดกระเฟียดกับใครก็ได้ แต่จะไปรู้สึกเกรงอกเกรงใจกับเงินไม่ได้เด็ดขาด

อดกลั้นความเจ็บปวดที่ตัวเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปจากโรงแรม เรียกรถกลับไปยังที่พักอาศัยทันที

พอกลับมาถึงบ้านก็อาบน้ำ ออกแรงถูร่างกายของตัวเอง เหมือนกับทำแบบนี้แล้วจะสามารถชำระล้างมลทินตามตัวออกไปได้อย่างไรอย่างนั้น

เสียงเรียกเข้าพร้อมกับเสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นมา“หวึ่งๆ” พ่อบ้านเป็นคนโทรศัพท์มาเร่งเร้าเธอ