บทที่ 8 ผมคือภาคิน

“ยกให้เป็นหน้าที่ของพี่ของผมแล้ว เวลาเขาจัดการเรื่องอะไรก็ไว้วางใจได้เลยครับ”

“เขาจัดการเรื่องอะไรฉันก็ค่อนข้างวางใจได้จริงๆนั่นแหละ”

เดย์พูดบ่นขึ้นด้วยความไม่พอใจ“คุณเหนือคุณก็พูดซะ ผมกับพี่ของผมก็ต่างคนต่างเก่งไม่เหมือนกัน คุณอยู่ที่องค์กรนานขนาดนั้น ไม่ได้เจอผู้หญิงมาหนึ่งปีเต็ม วันหยุดพักผ่อนที่หายากแบบนี้ ชอบอะไรก็พูดให้ผมฟังสักหน่อย รับรองว่าจะทำให้คุณพอใจอย่างแน่นอน”

“ไปให้พ้น”

“คุณเหนือ คุณเองก็อายุมากแล้ว ข้างกายไม่มีผู้หญิงเลยสักคน คุณคงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันกับผู้ชายในองค์กรมานานจนเริ่มมีความสนใจผู้ชายกันเองแล้วใช่ไหมครับ?”

ทิศเหนือจ้องเขม็งด้วยสายตาดุดัน เดย์ทำได้แค่เงียบปากไปด้วยความคับข้องใจ

“ไปเตรียมรถเข็นมาให้กับฉันหนึ่งคัน”

เดย์ไม่เข้าใจ ก้มลงมองสำรวจขาของทิศเหนือสักพัก“ให้ใครใช้เหรอครับ?”

“นายรู้ไหมว่าจุดที่แตกต่างกันมากๆของนายกับพี่ของนายคืออะไร?”

“หืม?”

“พี่ของนายเป็นคนที่ไม่ปากมาก”

เดย์เข้าใจขึ้นมาทันที“ผมจะไปจัดเตรียมให้เดี๋ยวนี้แหละครับ!”

ในช่วงค่ำคืนที่เงียบสงัด บนนถนนแทบจะไม่มีคนสัญจรไปมา รถเก๋งสีดำคันหนึ่งขับแล่นเข้ามาในประตูใหญ่ของคอนโด จอดลงด้านหน้าของคอนโดหลังหนึ่ง

ในเวลานี้เป็นช่วงเวลาตีสาม เป็นช่วงเวลาที่คนส่วนใหญ่หลับลึกที่สุด พันดาวเองก็ไม่เว้น

เธอนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอน หัวเตียงส่องสว่างด้วยแสงไฟอบอุ่นจากโคมไฟกลางคืน หน้าต่างภายในห้องนอนเปิดขึ้นมาครึ่งหนึ่ง ลมช่วงเวลากลางคืนพัดเข้ามา ผ้าม่านโบกกระเพื่อมเล็กน้อย

เนื่องจากอาศัยอยู่ชั้นสูง ความปลอดภัยจึงดีมาโดยตลอด แม้แต่เรื่องลักขโมยก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน ดังนั้นพันดาวจึงหลับลึกอย่างมาก

เสียงที่ดังอยู่ข้างนอกห้องก็ไม่อาจปลุกให้พันดาวตื่นได้ แม้แต่โคมไฟกลางคืนบนหัวเตียงที่จู่ๆก็ดับลง เธอเองก็ยังไม่รู้สึกตัว ยังคงนอนหลับปุ๋ย

ภายในห้องมีเงาสีดำหนึ่งเงา เลื่อนรถเข็นจากห้องรับแขกมาอยู่ตรงหน้าประตูห้องของเธอ ยื่นมือออกไปเปิดประตูห้องนอนของเธอ

ห้องดำมืดไปทั่วทุกแห่ง แสงจันทร์เล็ดลอดผ่านเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ก็เพียงพอที่จะแยกแยะเค้าโครงของสิ่งของต่างๆได้บ้าง

เสียงการเคลื่อนไหวของรถเข็นไม่ได้ดังมาก แต่ในค่ำคืนที่เงียบสงัดกลับเสียงดังฟังชัด