ตอนที่ 170 กองทหารประชิดเมือง

Sign in Buddha’s palm 170 กองทหารประชิดเมือง

อาณาจักรเหมิ่งหยวนกําลังเคลื่อนพลลงใต้!

ทันทีที่ขาวนี้แพร่กระจายออกมา คนทั่วทั้งทวีปก็ต่างตกอยู่ในความหวาดกลัวสุดขีด

ในฐานะอาณาจักรอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ครอบครองทุ่งหญ้าทางตอนเหนือ อาณาจักรเหมิ่งหยวนแอบจับตาดูอาณาจักรต่างๆ ในโลกอยู่เสมอ ถ้าไม่ใช่เพราะกังวลว่าอาณาจักรทั้งหลายจะจับมือรวมพลังกัน เกรงว่าคงก่อสงครามไปนานแล้ว

แต่ตอนนี้ราชครูแห่งอาณาจักรเหมิ่งหยวนเข้าสู่ขอบเขตตํานานยุทธเรียบร้อยแล้ว อาณาจักรเหมิ่งหยวนก็ไม่คิดอดทนอีกต่อไป ลอบระดมพลเพื่อชี้เป็นชี้ตายในทันที

ซ่งเหนือ[1]

วังหลวง

จักรพรรดิซ่งและเหล่าขุนนางต่างใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียด แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา

อาณาจักรเหมิ่งหยวนระดมพลทหารกว่าห้าล้านนาย และราชครูแห่งอาณาจักรก็ได้ก้าวกระโดดครั้งใหญ่ขึ้นสู่ขอบเขตตํานานยุทธ ไม่ว่าจะขาวไหนมันก็เพียงพอแล้วที่จะเขย่าโลกทั้งใบ

“ข้าประเมินราชครูอาณาจักรเหมิ่งหยวนต่ำไปเสียแล้ว”

เยว่อี้เงียบไปเป็นเวลานานแล้วจึงพูดด้วยเสียงทุ่มต่ำ

ในฐานะแม่ทัพของอาณาจักรราชวงศ์ซ่งเหนือ ความแข็งแกร่งของเยว่อี้ไปถึงจุดสูงสุดของระดับชั้นที่หนึ่งแล้ว และสามารถพูดได้เต็มปากว่าตนแข็งแกร่งที่สุดในราชวงศ์ซ่งเหนือ

เมื่อสามสิบปีที่แล้ว เยว่อี้ได้ต่อสู้กับราชครูแห่งอาณาจักรเหมิ่งหยวน แม้เขาจะพ่ายแพ้ในยามนั้นแต่ก็เข้าใจระดับพลังของฝ่ายตรงข้ามคร่าวๆ

ตามความเห็นของเยว่อี้ ราชครูแห่งอาณาจักรเหมิ่งหยวนยังห่างไกลจากขอบเขตตํานานยุทธอยู่อีกมาก ไม่ว่าจะเป็นการแปรสภาพพลังทั้งสามอย่าง ไหนจะการรวมพลังทั้งสามจนกลายเป็นขั้นสมบูรณ์ ต้องทําสองสิ่งนี้ให้สําเร็จเสียก่อนไม่ต้องพูดถึงการเป็นตํานานยุทธเลย

แต่ตอนนี้ในเวลาเพียงสามสิบปี เขาได้ก้าวกระโดดหนึ่งช่วงใหญ่อย่างง่ายดายและทะลวงขึ้นสู่ขอบเขตตํานานยุทธได้อย่างคาดไม่ถึง ความรู้สึกอันซับซ้อนที่เกิดขึ้นภายในใจของเยว่อี้นั้นไม่สามารถจะจินตนาการได้

“แม่ทัพเยว่”

“ข้าแค่อยากจะรู้ว่าแต้มต่อของราชวงศ์ซ่งเหนือมีเท่าไหร่?”

ดวงตาของจักรพรรดิซึ่งเป็นสีแดงชาด จ้องไปที่เยว่อี้เขม็งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“แต้มต่อ?”

เยว่อี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า “ถ้าไม่มีราชครูแห่งเหมิ่งหยวน อาณาจักรเหมิ่งหยวนก็จะมีกองทัพทหารห้าล้านนาย ถ้าอาณาจักรอื่นๆ ร่วมมือกับราชวงศ์ซ่งของเรา มั่นใจว่าจะสามารถป้องกันได้ถึงแปดส่วนในยามนั้น”

“แปดส่วน แน่ใจหรือ?”

ดวงตาของจักรพรรดิซึ่งเป็นประกาย หัวใจที่บีบรัดอยู่ค่อยๆ คลายออกในที่สุด

เขาเข้าใจชัดเจนเกี่ยวกับบุคลิกของเยว่อี้ เนื่องจากแม่ทัพเยว่อี้บอกว่าแปดส่วนก็เท่ากับมั่นใจมาก ตราบใดที่ไม่มีเหตุสุดวิสัย ก็ไม่มีปัญหาที่จะป้องกันกองทัพของอาณาจักรเหมิ่งหยวน

“แล้วถ้ามีราชครูแห่งอาณาจักรเหมิ่งหยวนมาด้วยเล่า?”

จักรพรรดิซ่งมองไปที่เยว่อื้อย่างคาดหวัง

“ถ้ารวมราชครูแห่งอาณาจักรเหมิ่งหยวนเข้าไปด้วย?” เยว่อี้เงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พูดออกมาช้าๆ ว่า “ข้าหยุดเขาไม่ได้”

คําที่กล่าวออก

ทําให้ใบหน้าของจักรพรรดิซีดขาวราวแผ่นกระดาษ

ไม่สามารถหยุดได้

กลายเป็นว่าหยุดยั้งไม่ได้!

เยว่ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าจะป้องกันได้หรือไม่ เขาตอบกลับไปตรงๆ ว่าไม่สามารถหยุดยั้งได้

“ทําเช่นไรดี?”

“แบบนี้ควรจะทําอย่างไรดี!”

จักรพรรดิถอนหายใจแผ่วเบา ใบหน้าเป็นสีเทาราวกับคนตาย

เขาทรงงานหนักอย่างยิ่งตั้งแต่ขึ้นครองราชย์มา แม้ว่าจะไม่ได้เป็นมหาราช แต่ก็ไม่ใช่จักรพรรดิไร้ผลงานแน่

จักรพรรดิซ่งคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจะมาตกอยู่ในยุคเขา

“ฝ่าบาท”

“อันที่จริง ไม่ต้องเป็นกังวลมากไปหรอกพะย่ะค่ะ”

ในขณะนั้น ขุนนางคนหนึ่งก็ยืนขึ้น โค้งคํานับเล็กน้อย

“ไม่ต้องเป็นกังวล?”

“อาณาจักรกําลังจะจบสิ้น เจ้าจะไม่ให้ข้ากังวลหรือไร?”

จักรพรรดิซึ่งไม่มีแรงแม้แต่จะโกรธ เขาได้แต่ถอนหายใจ

“ฝ่าบาท”

ขุนนางที่ยืนขึ้นเมื่อครู่กล่าวต่อ “เหมิ่งหยวนเดินทางลงใต้เป้าหมายหลักไม่ใช่อาณาจักรของพวกเราอย่างแน่นอน”

“โอ้?”

เมื่อจักรพรรดิซึ่งได้ยินสิ่งนี้ จิตวิญญาณของเขาก็ตะลึงพรึงเพริดในทันใด

“อาณาจักรถังครอบครองพื้นที่ราบตอนกลาง ทั้งยังมีตํานานยุทธอยู่ในเมืองฉางอัน หากเหมิ่งหยวนต้องการจะครองโลก พวกเขาต้องใช้กําลังทหารส่วนใหญ่ไปกับอาณาจักรถังอย่างมิอาจเลี่ยง”

“เหมิ่งหยวนและถังเหมือนเป็นเสือสองตัวที่นั่นกันเอง ไม่ว่าฝ่ายใดจะได้ชัยชนะไป ก็ต้องมีฝ่ายหนึ่งเจ็บหนักแน่ๆ พวกเรารั้งรอ รวมถึงรวบรวมอาณาจักรต่างๆ ที่เหลือ บางทีอันตรายแฝงทั้งสองนี้อาจจะถูกแก้ไขได้ในคราวเดียวก็เป็นได้

ยิ่งจักรพรรดิซ่งได้ฟังคํากล่าวมากขึ้นเท่าไหร่ ดวงตาของเขายิ่งสว่างไสวมากขึ้นเท่านั้น และในที่สุดก็พยักหน้า

“ขุนนางใหญ่กล่าวได้ถูกต้อง”

“เป็นข้าเองที่ไม่ได้คิดให้รอบคอบ”

ในที่สุดจักรพรรดิซึ่งก็ยิ้มออกมาได้

เมื่อข่าวที่เหมิ่งหยวนลงใต้กระจายออกไป ไม่เพียงแต่ราชวงศ์ซ่งเหนือเท่านั้น แต่ทั่วทวีปต่างก็ตระหนักด้วยเช่นกันว่าที่เหมิ่งหยวนประกาศทําสงครามกับทั้งทวีปนั้น จะดีกว่าถ้าเรียกว่าประกาศสงครามกับอาณาจักรถัง

มองไปทั่วทั้งใต้หล้านี้ นอกจากอาณาจักรถังแล้ว จะมีอาณาจักรใดสู้รบตบมือกับอาณาจักรเหมิ่งหยวนได้อีก?