ตอนที่1-2

เด็กสาววัยแรกดรุณีในชุดกางเกงยีนส์สีซีดและเสื้อสีขาวหมอง เอาแต่กอดกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กของตนเอาไว้แนบอกแน่น กวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้านหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ในอาณาเขตที่ดิน นับเกือบพันไร่ เธอรู้แค่ว่านับจากนี้ไปเธอต้องมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ในฐานะเด็กอุปการะของสตรีสูงวัยนามว่า ‘คุณย่าประไพ’

คำพูดของละอองผู้เป็นป้าก่อนหน้านี้ยังดังก้องอยู่ในหัว “อีคุณหญิงคุณนายอะไรนั่นเขาอยากจะอุปการะมึง เขาจะเอามึงไปอยู่ด้วย แล้วจะ ส่งเสียให้เรียนหนังสือ”

“หนูไม่อยากไป หนูไม่รู้จักใครที่นั่นเลยสักคน ให้หนูอยู่กับป้านะ หนูสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี จะไม่ทำให้ป้าเดือดร้อน หนูจะทำงานบ้าน ทุกอย่างเลย” ว่าพร้อมกับกอดขาของละอองไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้มจนดวงตาบวมช้ำไปหมด

“มึงอย่าโง่หน่อยเลยนังตะวัน คนรวยเขาอุตส่าห์จะเอามึงไป ชุบเลี้ยง มึงอยู่กับกูก็มีแต่จะทำให้กูเดือดร้อน ลำพังแค่เลี้ยงดูนังจันทร์เจ้าลูกกูเองก็เหนื่อยพอตัวแล้ว มึงยังจะให้กูเอามึงมาเป็นภาระอีกเหรอ ไปอยู่กับเขาก็ทำตัวดี ๆ ล่ะ อย่าให้เขาต้องเอามึงมาคืนให้กูต้องเดือดร้อนเลี้ยงดูอีก!”

“แต่ป้ารับปากยายแล้วว่าจะดูแลหนูให้ดี” เธอถามออกไปทั้งน้ำตา จำได้ว่าก่อนผู้เป็นยายจะเสีย ละอองบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเธอ เพราะจะช่วยดูแลให้ดีจะรักไม่ต่างจากรักจันทร์เจ้า

“เอ๊ะ... อีนี่ มึงนี่มันโง่ดักดานจริง ๆ ถ้ากูไม่พูดอย่างนั้นยายมึงจะยอมให้กูเป็นผู้จัดการมรดกเหรอ มึงจะเอาอะไรกับคำสัญญาของคนที่ตายไปแล้ว บ้านหลังนี้ตอนนี้ก็เป็นชื่อกู”

“แต่บ้านหลังนี้เป็นของแม่หนู” เด็กหญิงเถียงด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงเมื่อได้ยินสิ่งที่ป้าพูดออกมา

“แม่มึงตายไปนานแล้วนังตะวัน! ไปปลุกผีแม่มึงในป่าช้าขึ้นมาทวงสิแล้วกูจะคืนให้” พูดพร้อมกับผลักร่างเด็กหญิงตัวเล็กออกให้พ้นทาง