ตอนท่ี1-5

“ซื้อกินง่ายกว่า ทุกอย่างอยู่บนพื้นฐานธุรกิจ เวลาจะจบก็ง่าย ไม่ต้องมาปวดหัว” คีรินทร์ตอบเสียงราบเรียบ

“ระวังจะเจอดีเข้าสักวัน” เผ่าแค่นหัวเราะ

“กูป้องกันตัวเองอย่างดี เซฟตัวเองตลอด มึงไม่ต้องเป็นห่วง”

“กูหมายถึงหัวใจมึงอะ ระวังจะเจอดีเข้าสักวัน กูเห็นมาหลายรายแล้วไอ้พวกไร้หัวใจรักใครไม่เป็นนี่ พอมีความรักขึ้นมาเจ็บปางตายแทบทุกราย”

“คนอื่นอาจจะใช่ แต่สำหรับกูคงไม่มีวันนั้น” พ่อเลี้ยงหนุ่มยักไหล่ตอบด้วยความมั่นใจ

“เออ แล้วกูจะรอดู พ่อคนใจหิน” เผ่าส่ายหน้าอย่างระอา เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างคีรินทร์ อัศวภิญโญ จะไร้หัวใจรักใครไม่เป็น แล้วเขาจะรอดูว่าเมื่อวันนั้นมาถึง เพื่อนตัวดีของเขาจะสภาพสะบักสะบอมแค่ไหน

“เห็นลุงอัตบอกว่าคุณท่านให้ไปรับเด็กสาวคนหนึ่งมาอยู่ด้วยที่ เรือนใหญ่” เผ่าเอ่ยถามเพราะได้ยินข่าวลือที่คนงานในไร่เล่าต่อ ๆ กันมา

คีรินทร์ชะงักมือที่หยิบผลส้มขึ้นมาตรวจตราอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างรำคาญ “ข่าวเร็วดีจริงแฮะ”

“ธรรมดา เรื่องของเจ้านาย เหล่าคนงานย่อมให้ความสนใจอยู่แล้ว ว่าแต่เรื่องจริงหรือแค่ข่าวลือวะ”

” เรื่องจริง”

“ใครวะ?”

“เด็กผู้หญิงอายุสิบห้าคนหนึ่ง เป็นหลานของคนรู้จักคุณย่าน่ะ” ตอบเพื่อนไปตามความจริง

“มาอยู่ในฐานะอะไรวะ” เผ่ายังถามอย่างสงสัย

“เด็กในอุปการะของคุณย่า ส่งเสียให้เรียนจบก็คงแยกย้ายกันไปมั้ง” ชายหนุ่มตอบเพียงแค่นั้น โดยไม่พูดต่อว่าแท้จริงแล้วตะวันคือคนที่ย่าของตนหมายมั่นปั้นมือให้เป็นว่าที่คู่หมั้นของเขา

“สวยไหมวะ” เผ่าเอ่ยถามทีเล่นทีจริง

“นั่นเด็กอายุสิบห้านะไอ้เผ่า!” คีรินทร์เสียงเข้มขึ้นมาทันที