“ฉันอยากให้เธอไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ยิ่งอยู่ไกลจากครอบครัวฉันได้เท่าไรยิ่งดี ถ้าเป็นไปได้จนกว่าจะเรียนจบอย่ากลับมาที่ไร่แสนศิริสุขอีก”

“เหตุผลล่ะคะ”

“ฉันเบื่อที่จะต้องมานั่งตีหน้าเป็นมิตรกับเธอต่อทุกคนในบ้าน” ชายหนุ่มตอบออกไปเสียงเข้ม

“ค่ะ แล้วฉันจะเลือกสอบมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ค่ะ” ตะวันตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย

“ขอบใจมากที่เข้าใจอะไรง่าย ๆ แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายระหว่างเรียน...”

“ฉันจะทำงานหาเงินใช้เองค่ะ คุณไม่ต้องกังวล”

“แต่คุณย่าท่านคงโอนค่าใช้จ่ายให้เธอทุกเดือน”

“ฉันจะไม่เอาเงินส่วนนั้นออกมาใช้ ทันทีที่เรียนจบฉันจะโอนเงินส่วนนั้นคืนให้คุณทุกบาททุกสตางค์ คุณไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ”

“หวังว่าเธอจะรักษาสัญญา เห็นเงินก้อนโตแล้วจะไม่เปลี่ยนใจล่ะ”

“ค่ะ ฉันเป็นคนรักษาสัญญาเสมอ”

“แล้วฉันจะรอดู” คีรินทร์เอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มหยันมุมปาก ความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะใจร้ายตัดโอกาสหล่อนขนาดนี้ แต่ดูถ้อยคำแต่ละคำที่หล่อนย้อนเขามาสิ ว่ามันบ่งบอกถึงความหยิ่งผยองอวดดีถือดีขนาดไหน เขาก็อยากจะรู้นักว่าเด็กสาวอายุสิบแปดอย่างหล่อนจะจองหองไปได้สักกี่น้ำ