บทที่ 109

“ข้าไม่ได้ฝืน ข้ามีที่ให้พวกนางอยู่จริงๆ”

“มีจริงหรือ อยู่ที่ใด?” เห็นเฉินฝานมั่นใจเช่นนั้น เฉินผิงเริ่มงุนงง หรือว่าช่วงนี้เฉินฝานปลูกเรือนเงียบๆ?

“เรื่องนี้...” เฉินฝานเกาศีรษะ ยิ้มแห้ง “ตอนนี้ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าจะให้พวกนางอยู่ที่ใด”

“…น้องฝาน เวลาไหนแล้ว เจ้ายังล้อเล่นอีกหรือ?” เฉินผิงโมโหเล็กน้อย

สีหน้าของเฉียนลิ่วก็ไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก

เรื่องใหญ่เช่นนี้ เขาตอบด้วยท่าทีผ่อนคลายเช่นนี้ได้อย่างไร

แม้สุดท้าย เขาไม่อาจรับหญิงสาวเหล่านั้นมาอยู่ด้วย ทางการก็ไม่มีทางลงโทษรุนแรง แต่จะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียของเขาเป็นอย่างมาก ชื่อเสียงไม่อาจใช้เงินทองมาวัดได้

ทุกคนเคร่งเครียด เฉินฝานจึงจริงจังด้วย “ข้าไม่ได้ล้อเล่น ไปกันเถอะ ไปขายปลากัน”

เช้าวันนี้ ระหว่างทางจากหมู่บ้านซานเหอไปอำเภอ คนเยอะเป็นพิเศษ

เฉินฝานเข้าใจ คนพวกนี้โดยส่วนมากล้วนมาจับตาดูเขา กลัวเขาจะหนี

…

หลังจากฟังจูต้าอันพูด เฉินเจียงยกมุมปากขึ้น “การไม่ได้ร่ำเรียนช่างน่ากลัวยิ่งนัก ไม่รู้ว่าหลานชายของข้าเคยได้ยินคำพูดนี้หรือไม่ เชื่อมั่นในตนเองเกินไปถือเป็นการทำร้ายตนเอง”

จูต้าอันไม่เข้าใจคำพูดนี้ของเฉินเจียง แต่เขารู้ว่าเฉินฝานจะจบเห่แล้ว

“ต้าอัน พรุ่งนี้พาสหายที่พูดเก่งๆ ไปหลายคนหน่อย” ก่อนจูต้าอันจะไป เฉินเจียงบอกใบ้เขา

สหายที่พูดเก่งๆ ก็คือคนที่รู้จังหวะ รู้ว่าควรพูดเสริมเวลาใด

แม้เรื่องนี้ไม่อาจทำให้เฉินฝานเข้าคุก แต่ก็ทำให้ปลาย่างของเขาดับได้

สองสามวันนี้ จูต้าอันนอกจากจะจับตาดูเฉินฝานแล้ว เขายังทำอีกเรื่องนี้ ซึ่งก็คือนำเรื่องที่พวกหญิงสาวถอดเสื้อตัวนอกที่เรือนของเฉินฝาน ป่าวประกาศออกไป

หญิงสาวเหล่านี้นอกจากติดตามเฉินฝานแล้ว พวกนางไม่มีทางเลือกอื่นอีก