บทที่ 16

ฉินเย่ว์เจียวดึงคันธนูแล้วเดินไปหยุดอยู่ด้านหน้าฉินเย่ว์โหรว

ใบหน้าของหลี่ซานเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “พานางออกไป ข้าไม่เชื่อว่านางจะกล้าลงมือ!”

ชายทั้งสองยังคงเดินหน้าต่อไป ฉินเย่ว์เจียวถูกบีบให้ล่าถอยไปทีละก้าว สายตาเห็นว่าจะโจมตีฉินเย่ว์โหรว

“ใครก็ตามที่กล้าพาน้องสี่ของข้าไป ข้าจะยิงพวกเจ้าให้ตายด้วยลูกธนูดอกเดียว!” ฉินเย่ว์เจียวตะโกนลั่น พร้อมดึงสายธนูในมือให้โค้งได้มากที่สุด

“พี่สาม อย่าเลย!”

ฉินเย่ว์โหรวกอดฉินเย่ว์เจียว “ให้เรื่องจบเท่านี้เถิด ข้าจะไปกับพวกเขาเอง ท่านไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตอีก”

ฉินเย่ว์โหรวหลับตาอย่างยอมแพ้ ยังคิดด้วยซ้ำว่าหลีกเลี่ยงจูต้าอันก็พอแล้ว

แต่ทำไมนางถึงลืมเรื่องที่นางถูกขายให้กับหอนางโลมอี๋ชุนย่วนไปอีกแล้ว

“เจ้าพูดเหลวไหลอะไรน่ะ! มาเลย!” ดวงตาของฉินเย่ว์เจียวเป็นสีแดงเข้ม นางกัดฟันและตะโกนเสียงดัง “ถ้าอย่างนั้นเราก็มาตายด้วยกัน!”

“จะตายอะไร จะรอดอะไรน่ะ!” เฉินฝานคว้าด้ามธนูจากมือของฉินเย่ว์เจียว “ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ เจ้าเป็นเด็กผู้หญิง อย่าเอาแต่ต่อสู้ฆ่าฟันทั้งวัน เจ้าไม่ฟังคำของข้าเลยหรือไร”

“เฉินฝาน ท่านปล่อยข้า!”

ความจริงที่ว่าฉินเย่ว์โหรวถูกขายให้กับหอนางโลม ทำให้ฉินเย่ว์เจียวได้สติ

ความคาดหวังที่นางมีต่อเฉินฝานซึ่งเพิ่มขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาได้มลายหายไป และกลับมามีท่าทีเย็นชาเช่นเดิม เรียกเฉินฝานด้วยชื่อจริง

“ไม่มีมารยาทอีกแล้วหรือ เรียกข้าว่านายท่าน!”

“นายท่าน? ฮ่า ข้าไม่มีนายท่านแบบท่าน!” ฉินเย่ว์เจียวหันหน้าหนี

“อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย มาหลบอยู่ข้างหลังข้า ข้าอยู่ที่นี่แล้ว!”

เสียงของเฉินฝานไม่ดัง ทว่าอ่อนโยนมาก

แต่ไม่มีเวลาให้สงสัย

เฉินฝานหยุดอยู่ตรงหน้าพี่น้องฉิน ทำให้ทุกคนตกใจและไม่อยากจะเชื่อ

ท้ายที่สุดแล้วเขามีชื่อเสียงด้านความปอดแหก ความขี้ขลาด และอ่อนแอ แม้แต่ผู้หญิงยังไม่ชายตาแล

“เฉินฝาน เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ทรยศ ตอนนี้คุกเข่าลงขอความเมตตาเสีย มอบคนมาเสียดี ๆ ในขณะที่นายน้อยหลี่อารมณ์ดี นายน้อยหลี่จะให้อภัยเจ้าอีกครั้ง!” กลุ่มนักเลงที่มากับจูต้าอันเมื่อวันก่อน ใบหน้าของพวกเขาแสดงออกว่ากำลังช่วยเหลือเฉินฝาน