บทที่ 22

“อื้อ……”

คางเล็กกะทัดรัดของฉินเย่ว์โหรวถูกเฉินฝานกดทับครอบครองไว้อย่างแน่นหนา

ลมหายใจสั่นเล็ก ๆ ความจั๊กกะจี้และชาที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน วาบขึ้นตั้งแต่ใบหูไปจนถึงกระดูกไขสันหลัง

ริมฝีปากที่นุ่มลุ่มลื่นกับร่างกายที่อ่อนปวกเปียกราวกับไร้กระดูกประกอบกับกลิ่นหอมที่ลอยอยู่ทั่วตัว กำลังโจมตีเขตป้อมปราการของเฉินฝานทีละน้อย

ไม่ ไม่ได้นะ

ไม่ใช่เวลาตอนนี้ สุขภาพนางไม่ได้

เฉินฝานปล่อยฉินเย่ว์โหรวอย่างแรงโดยมีมือข้างหนึ่งชันกำแพง

“ยังจะหนีอีกหรือไม่”

เขาพยามยามควบคุมถึงขีดสุดแล้ว แต่เสียงของเฉินฝานยังคงฟังออกว่ามีลมหายใจไม่คงที่

ดวงตาลุกวาวดังดวงดาวของฉินเย่ว์โหรวหมุนเป็นพันรอบหมื่นรอบ มีความอ่อนโยนแต่มีความโกรธมากกว่า

“ปึก!”

ฉินเย่ว์โหรวซุกอ้อมอกของเฉินฝานอย่างแรง หมัดเล็ก ๆ ต่อยเฉินฝานไม่หยุด

น้ำตาไหลรินลงที่เสื้อของเฉินฝานพร้อมกับคำหนิคำแล้วคำเล่า

“ทำไม ทำไม ข้ารอท่านมาหนึ่งปีกว่า ทำไมท่านถึงไม่เปลี่ยนเร็วกว่านี้ ทำไมต้องถึงคราวที่แก้ไขไม่ได้แล้วค่อยเปลี่ยน!”

“มันแก้ไขไม่ได้อย่างไร ข้าพูดแล้วไม่ใช่หรือว่าข้ามีวิธี!”

ฉินเย่ว์โหรวร้องไห้ต่อราวกับไม่ได้ยินที่เฉินฝานกล่าว

นางรู้สึกว่าเฉินฝานเพียงแค่พูดปลอบใจ เงื่อนไขที่พวกเขามีในเวลานี้ ต่อให้ชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดก็ไม่มีวันหาสิบตำลึงได้ภายในสองวัน

เมื่อเวลาผ่านไป คงเพราะเหนื่อยแล้วและคงเพราะง่วงแล้ว ฉินเย่ว์โหรวพลางหลับลงในอ้อมกอดของเฉินฝาน

……

ขอบฟ้าเริ่มเป็นสีขาว ฟ้าใกล้สว่างแล้ว

“เย่ว์เจียว เจ้าอยู่ดูเย่ว์โหรวแล้วรอข้ากลับมานะ”

“ช่างเถอะ!” เมื่อเฉินฝานเตรียมฝากฉินเย่ว์โหรวให้กับฉินเย่ว์เจียว จู่ ๆ ก็ส่ายหน้า “เอาจอบในเรือนกับมันสำปะหลังในหม้อที่เมื่อวานกินไม่หมดมาด้วย เตรียมน้ำอีกสักหน่อยแล้วไปพร้อมข้า”

สองพี่น้องนี่ คนหนึ่งโง่กว่าอีกคนหนึ่ง เขาไม่สบายใจหากให้พวกนางอยู่ที่เรือน

“พวกเราจะไปที่ไหนหรือเจ้าคะนายท่าน!”

“ไปหาเงินสิบตำลึงนั่น!”

“อ่อ……เจ้าค่ะ” ใบหน้าฉินเย่ว์เจียวเต็มไปด้วยความสงสัย

เอาจอบกับมันสำปะหลังไปแล้วจะหาเงินสิบตำลึงได้งั้นรึ!