บทที่ 37

เฉินฝานมองจนใจลอย

ภรรยาผู้มีรูปโฉมงดงาม สวยสะพรั่งดั่งดอกไม้ ทั้งยังเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายที่ทางการส่งมาให้ กล่าวว่าเฉินฝานไม่หวั่นไหวคงเป็นเรื่องโกหก

แต่ว่าเท้าของฉินเย่ว์โหรวในเวลานี้ห่อด้วยสมุนไพร มิหนำซ้ำนางเพิ่งเข้าพิธีปักปิ่นเมื่อปีกลาย อายุยังน้อยนัก

เลี้ยง...อีกหน่อยเถอะ

อย่างน้อยต้องรอหลังจากที่เท้าของนางหายดีก่อน

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เฉินฝานหันไปมองนอกประตู “เย่ว์เจียว เจ้าเดินวนไปมาด้านนอกทำไม รีบกลับมาพักผ่อน”

เฉินฝานมัวแต่ไม่อาจทำใจ เขาไม่ทันสังเกตเห็น แววตาเสียใจของร่างบางในผ้าห่ม

สุดท้าย นายท่านก็รังเกียจนาง

หลังจากฉินเย่ว์เจียวเข้ามา มองเฉินฝานแล้วมองฉินเย่ว์โหรว ขยับริมฝีปาก สุดท้ายไม่ได้พูดอะไร คลานขึ้นเตียงเตา นอนอีกฟากหนึ่งซึ่งไกลจากเฉินฝานที่สุด

“นายท่านเจ้าคะ ข้าน้อยอุ่นใต้ผ้าห่มให้แล้วเจ้าค่ะ”

ตอนฉินเย่ว์โหรวออกมาจากใต้ผ้าห่มของเฉินฝาน น้ำเสียงของนางแผ่วเบา ไม่มีความโมโห นางกลับไปอีกฟากหนึ่งของเตียง ซุกตัวเข้าในผ้าห่ม มุดหน้าเข้าไปในอ้อมกอดของฉินเย่ว์เจียว

เฉินฝานคิดว่านางเขินอาย ไม่ได้คิดอะไรมาก

กลางดึก

เวลาประมาณตีสองตีสาม เฉินฝานลืมตาขึ้น

ตอนหันไปมองสองพี่น้องที่อยู่อีกฟากหนึ่งของเตียง เขาอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มบางๆ

ไม่เพียงเตะผ้าห่ม ยังนอนอ้าแข้งอ้าขา ไม่มีความงามในการนอนแม้แต่น้อย

สองพี่น้องคู่นี้ ตอนกลางวันแกล้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่ พอตกกลางคืน เผยธาตุแท้ออกมาทันที

เฉินฝานส่ายหน้า ลุกขึ้นไปห่มผ้าให้สองพี่น้อง

“ใคร?”

มือของเฉินฝานเพิ่งแตะผ้าห่มของฉินเย่ว์เจียว ฉินเย่วเจียวลืมตาขึ้นทันที

หากเฉินฝานไม่เคยฝึกวรยุทธ์ตอนอยู่ในยุคปัจจุบัน เกรงว่าเวลานี้เขาคงถูกฉินเย่ว์เจียวจับทุ่มแล้ว

“ข้าเอง เจ้าเบาๆ หน่อย อย่าทำให้เย่ว์โหรวตื่น!”

เฉินฝานรีบบอก

หลังจากได้ยินว่าเป็นเสียงของเฉินฝาน ฉินเย่ว์เจียวปล่อยมือทันที