บทที่ 38

ไม่ทันสังเกตเห็นว่าน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าตนเอง เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

เสียงแครกดังขึ้น ชั้นน้ำแข็งแตก เฉินฝานตกลงไปในน้ำทันที

โชคดีที่เขาว่ายน้ำเก่ง เพียงครู่หนึ่งก็ว่ายขึ้นมาได้

ตอนอยู่ในน้ำไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็น หลังโผล่พ้นน้ำ ลมเหนือพัดผ่านร่างกาย เฉินฝานหนาวจนตัวสั่น

อุณหภูมิบนหุบเขาต่ำ เขาต้องรีบกลับไป มิเช่นนั้นหากเป็นไข้ขึ้นมา เขาเกรงว่าตนไปเฝ้าพระอินทร์เหมือนเจ้าของร่างเดิมแล้ว

ตกลงไปในน้ำ มือจับตะกร้าไว้ ทำให้ปลาตกกระจัดกระจายไปครึ่งหนึ่ง พลั่วก็ตกลงไปในน้ำเช่นเดียวกัน

ปลาครึ่งตะกร้าก็ครึ่งตะกร้าแล้วกัน ก็ไม่น้อยแล้ว ส่วนพลั่วก็ไม่เอาแล้ว

เฉินฝานสะพายปลาครึ่งตะกร้า คล้ายเมื่อก่อนสมัยฝึกทหารในค่าย วิ่งเหยาะๆ กลับเรือน

ไม่อาจวิ่งเร็วเกินไปได้ วิ่งเร็วเกินไปหมดแรง วิ่งเหยาะๆ ก็กลับถึงเรือนอย่างรวดเร็วได้ ทั้งยังทำให้ร่างกายอบอุ่น

...

ฉินเย่ว์เจียวที่อยู่บนเตียงเตาเด้งตัวลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน สายตาจับจ้องไปที่ม่านประตู

บอกว่าไปเพียงประเดี๋ยวเดียวไม่ใช่หรือ? เหตุใดครั้งนี้จึงนานเช่นนี้

ยามค่ำคืนมืดมิดทุกแห่งหน อากาศก็หนาว เขาจะไปที่ใด ทำอะไร?

รออีกครู่หนึ่ง

จู่ๆ ฉินเย่ว์เจียวก็หัวเราะเยาะตนเอง

ฉินเย่ว์เจียวหนอฉินเย่ว์เจียว เจ้าเป็นอะไรเนี่ย

เจ้ากำลังเป็นห่วงเขาหรือ?

เขาเพียงแค่ทำตัวดีขึ้นสองสามวันเท่านั้น ลืมแล้วหรือว่าเมื่อก่อนเขาปฏิบัติอย่างไรกับพวกเจ้าสองคนพี่น้อง

ฉินเย่ว์เจียวตบหน้าตนเอง อยากล้มตัวลงนอน ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นข้างนอกประตู

คนข้างนอกคือใคร?

ฉินเย่ว์เจียวตื่นทันที

คงไม่ใช่ว่าสองสามวันก่อนเฉินฝานแกล้งทำเป็นคนดี เวลานี้อาศัยจังหวะที่พวกนางกำลังนอน ให้คนหอนางโลมอี๋ชุนย่วนจับพวกนางไปกระมัง

ฉินเย่ว์เจียวหยิบคันศรและกระบอกลูกธนูที่อยู่ข้างเตียงออกไป

“ตึ้ง!”

ฉินเย่ว์เจียวและเฉินฝานที่กำลังวิ่งเข้ามาในห้อง ชนกันเต็มๆ

เฉินฝานคิดไม่ถึงว่าฉินเย่ว์เจียวจะพุ่งตัวออกไป ฉินเย่ว์เจียววิ่งเร็วยิ่งนัก เขาลื่น...