บทที่ 5

“วืด”

“ตุบ!” ธนูดอกหนึ่งเสียบตรงบานประตู

เฉินฝานมองลูกธนูที่อยู่ห่างเขาไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตรอย่างตาโต เขามีความรู้สึกเหมือนรอดพ้นเคราะห์กรรม หากธนูลูกนี้เฉียงอีกเพียงเล็กน้อย……

ใคร!

ใครสามหาวถึงเพียงนี้!

คนสูงโปร่งรูปสวยคนหนึ่งพลันแสดงตัวขึ้นตรงหน้าเฉินฝาน

“พี่สาม!”

เฉินฝานยังไม่ทันได้ตอบโต้ ฉินเย่ว์โหรวก็วิ่งไป

พี่สาม!

ฉินเย่ว์เจียว?

ในความทรงจำ ฉินเย่ว์เจียวเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของฉินเย่ว์โหรว ภรรยาอีกคนของเขา

เฉินฝานมองฉินเย่ว์โหรวอย่างละเอียด

มองจากสายตาน่าจะสูงราว 170 เซนติเมตร ความสูงนี้ ในสมัยโบราณถือว่าสูงมาก

รูปหน้าคล้ายคลึงกับฉินเย่ว์โหรวแต่ก็มีความแตกต่าง

นางมีโครงหน้าชัดกว่า ร่างกายอวบอิ่มกว่าฉินเย่ว์โหรว สีผิวค่อนไปทางเหลืองข้าวสาลี ประกอบกับความสูงของนางแล้ว ช่างชวนให้รู้สึกมีความองอาจ เย้ายวนแทบทุกอิริยาบถ

อาจเป็นเพราะวิ่งเร็ว สีหน้าของฉินเย่ว์เจียวจึงแดงก่ำ มีเม็ดเหงื่อหยดลงจากหน้าผาก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง เสื้อผ้าก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ……

เห้อ!

เฉินฝานหันหน้าหนีอย่างเร็ว

หากพูดว่าฉินเย่ว์โหรวที่อ่อนแอแต่อ่อนโยนทำให้รู้สึกอยากปกป้อง ถ้าเช่นนั้นฉินเย่ว์เจียวที่แสบร้ายเย้ายวนคงทำให้รู้สึกอยากพิชิต

“น้องสี่ ดี ๆ เจ้ายังอยู่ ยังอยู่!” ฉินเย่ว์เจียวกอดฉินเย่ว์โหรวแน่นแทบไม่กล้าคลายมือ

ข้าวสารในเรือนใกล้จะหมดแล้ว ถ้าเฉินฝานไม่ได้กินข้าวจะต้องทุบตีพวกนางแน่ นางตัวสูงทนได้และไม่กลัว แต่เย่ว์โหรวสุขภาพไม่ดีแต่ไหนแต่ไร แต่งงานกับเฉินฝานหนึ่งปีกว่าที่ผ่านมา ถูกเขาทุบตีเป็นประจำ สุขภาพอ่อนแอลงกว่าก่อนแต่งงานมาก ถ้ายังทุบตีต่อไปคงไม่รอดแน่

ฉินเย่ว์เจียวกลัวเฉินฝานจะทุบตีเย่ว์โหรวอีก เมื่อวานฟ้ายังไม่ทันสว่างนางก็ออกไปล่าสัตว์ทันที นางอยากหาวัตถุดิบป่าไปแลกเงินเพื่อซื้อข้าวสารในเมืองสักหน่อย

สถานการณ์ตอนนี้ไม่สู้ดีนัก ผลผลิตไม่ดี คนออกล่าสัตว์ก็มีมาก สองวันที่ออกไปข้างนอกฉินเย่ว์เจียวไม่ได้อะไรกลับมาเลย

ฉินเย่ว์เจียวไม่ได้กินอะไรมาแล้วสองวัน นางแบกร่างที่ทั้งเหนื่อยและหิวกลับมา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพิ่งเดินถึงประตูหมู่บ้านก็ได้ยินชาวบ้านคุยกันว่า เฉินฝานขายฉินเย่ว์โหรวให้กับหอนางโลมอี๋ชุนย่วนด้วยเงินเพียงหนึ่งร้อยอีแปะ

ฉินเย่ว์เจียวได้ยินก็วิ่งกลับมาโดยไม่หยุดพักเพียงเพราะกลัวว่าฉินเย่ว์โหรวจะถูกคนจับไป

“พี่สาม!” ฉินเย่ว์โหรวกอดฉินเย่ว์เจียว น้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาเก็บไม่อยู่ร่วงลงมาในที่สุด นางกอดฉินเย่ว์เจียวร้องไห้เสียใจ

เฉินฝานที่เปลี่ยนไป และเกือบถูกพวกจูต้าอันจับตัวไป เรื่องราวแต่ละอย่างนี้ทำให้นางตกใจและหวาดกลัวมาก

นางไม่รู้ว่าจู่ ๆ ทำไมเฉินฝานถึงไม่ดุด่าไม่ทุบตีนางแล้วและไม่รู้ว่าพวกจูต้าอันจะกลับมาอีกหรือไม่

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของฉินเย่ว์โหรว ฉินเย่ว์เจียวที่โกรธตั้งแต่ทีแรกเกิดทนไม่ไหวอีกครั้ง นางผลักฉินเย่ว์โหรวออกแล้วจ้องเขม่นเฉินฝาน

“เฉินฝาน……”