บทที่ 70

“ข้าขอโทษด้วย”

“ข้าขอโทษด้วย”

“เจ้า...” เฉินฝานรู้สึกเขินอายอยู่ไม่น้อย ขณะผู้คนเข้ามาขอโทษตัวเองทีละคน

หากปฏิเสธ เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน เกรงว่าจะกล่าวไม่ได้

“หากพวกเจ้าทุกคนมาช่วยข้าจับปลา คิดว่าวันเดียวข้าจะขายได้เยอะขนาดนั้นเชียวหรือ! ลองคิดดูว่าจะมีวิธีขายปลาเพิ่มได้หรือไม่ ข้าถึงจ้างพวกเจ้าทั้งหมดได้”

“เฉินฝาน โปรดช่วยข้าด้วย ข้าต้องการแค่สามเหวินต่อวัน” ผู้กล่าวคือผู้ชายที่เพิ่งเป็นพ่อคน

เฉินฝานรีบกล่าว “เจ้าอย่าทำเช่นนี้!”

หากยังแข่งขันกันเองต่อไปเช่นนี้ เกรงว่าคนเหล่านี้คงต่อสู้/ทะเลาะกันขึ้นมา

ว่าแล้ว ทันทีที่เขากล่าวจบ บางคนบอกว่าพวกเขาสามารถจับปลาให้เฉินฝานได้ในราคาสามเหวินต่อวัน บางคนถึงกับบอกว่า เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร?

ชาวบ้านเริ่มทะเลาะกันมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนเริ่มเถียงกันหน้าดำหน้าแดง

เฉินฝานยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

“เอาล่ะ หยุดพูดกันได้แล้ว เฉินฝานมีเรื่องจะกล่าว” เฉียนหลิวผู้มีดวงตาแหลมคม ขอให้ทุกคนเงียบลงทันที

ทุกคนเงียบมองมาทางเฉินฝาน

เฉินฝานแอบสูดหายใจ แล้วกล่าวว่า "ทุกคน ให้ข้ากลับบ้านคิดดูก่อน ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาวิธีดีๆ ในการทำเงินร่วมกับทุกคน"

"โปรดเชื่อข้า"

เฉียนหลิวพยักหน้า "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เราเชื่อใจเสี่ยวฝานเถอะ ออกไปให้พ้นทางก่อน แล้วปล่อยให้เสี่ยวฝานกลับบ้านไปคิดก่อน"

“เฉินฝาน เจ้าต้องคิดให้รอบคอบ”

“เฉินฝาน ชีวิตของพวกเราทุกคนขึ้นอยู่กับเจ้า”

ท่ามกลางสายตาที่คาดหวังของชาวบ้าน เฉินฝานจากไปพร้อมกับภรรยาทั้งสอง

ฉินเย่ว์เจียว ฉินเย่ว์โหรว ไม่คุ้นเคยกับการที่จู่ๆ ก็กลายเป็นจุดสนใจเยี่ยงนี้

ท่ามกลางฝูงชน เห็นภรรยาสาวหลายคนมองพวกนางด้วยสายตาริษยา

รู้สึกริษยาในความสามารถของผู้ชายของพวกนางทั้งสอง

“น้องสี่ เจ้าเห็นหรือไม่? เห็นสายตาภรรยาของจูเกากับภรรยาของเฉียนหลีหรือไม่ พวกนางดูริษยาเรามาก”