บทที่ 10 ผมไปกับคุณด้วย

เข็มเงินทั้งหมดยี่สิบสี่เล่มในมือเซียวชุ่นทยอยลงไปกายสาวน้อย ซึ่งมีน้ำหนักใช้เงิน สามารถฝังทะลุเสื้อได้สองชั้น ทั้งยังฝังโดนจุดด้วย

ระหว่างที่ฝัง เขาได้ส่งชี่แท้ผ่านเข็มเงินเข้าไปภายในร่างกายเด็กหญิงอีกด้วย ถือเป็นการบำรุงรักษาร่างกายของเด็กสาวอีกด้วย

หากสามารถมองเห็นด้านใน จะพบว่าปอดที่ได้รับความเสียหายอย่างหนักของสาวน้อยค่อยๆหายดี เรียกว่าได้ดึงเด็กคนนี้กลับมาจากประตูยมทูต

ระหว่างที่เซียวชุ่นฝังเข็มอยู่นั้น คนที่เหลือก็รับรู้อย่างโจ่งแจ้ง

ทุกคนคล้ายกับได้ยินอะไรข้างหู ทำให้จิตใจผู้คนเต้นไม่เป็นสำ จากนั้นก็สัมผัสถึงโอกาสที่จะมีชีวิตต่อ

เมื่อเห็นเส้นชีพจรขึ้นลงที่เครื่อง

คุณหมอก็อดอุทานด้วยความตะลึงไม่ได้“เป็นการรักษาที่ยอดเยี่ยมมาก ผมยังไม่เคยเห็นการรักษาแบบแพทย์แผนจีนที่น่าอัศจรรย์แบบนี้มาก่อนเลย！”

แม้แต่ปรมาจารย์เจียงไห่หวางเย๋ก็คงทำแบบนี้ไม่ได้มั้ง？

ระหว่างนี้ เด็กน้อยก็ส่งเสียง จากนั้นก็ค่อยๆฟื้นขึ้นมา

สาวน้อยกะพริบดวงตาสุกใส พลางเอ่ยเสียงนุ่มเบา“ปะป๊า……”

เมื่อได้ยินสองพยางค์นี้ ผู้ชายหน้าประตูรถที่กังวลใจก็ร้องไห้เป็นสายน้ำ ก่อนจะใช้สายตาซักถามมองมายังเซียวชุ่น

เซียวชุ่นดึงเข็มเงินออกจากตัวเด็กน้อยทีละเล่ม จากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “พ้นขีดอันตรายแล้ว ผมรักษาบาดแผลภายในได้กว่าครึ่งแล้ว แต่บาดทางผิวหนังนั้นต้องรีบส่งไปรักษาที่โรงพยาบาล”

สิ้นเสียง เซียวชุ่นก็ลงจากรถ มอบเด็กผู้หญิงให้หมอดูแลต่อ

ใบหน้าเซียวชุ่นซีดเผือด การฝังเข็มด้วยวิธีวิชาฝังเข็มเหยียนหวงทำให้เขาสิ้นเปลืองพลังงานไม่น้อย ชี่แท้ภายในร่างกายก็ลดลงกว่าครึ่ง

หน่วยแพทย์รีบเข้าไปตรวจสภาพร่างกาย จากนั้นก็ต้องร้องอุทานด้วยความตะลึงอีกครั้ง

เหมือนกับโชเฟอร์รถบรรทุกถังน้ำมันไม่มีผิดเพี้ยน คล้ายกับมีพลังสายหนึ่งอยู่ในกายเด็กผู้หญิง ซึ่งกำลังทำหน้าที่รักษาชีวิตและสมานแผลให้กับเจ้าของร่าง

“ไป รีบกลับโรงพยาบาลกัน”

แพทย์รีบเอ่ยด้วยความตื่นตัวว่า“ญาติคนไข้รีบขึ้นรถเร็วครับ”

ได้ยินดังนั้น ผู้ชายที่รอหน้าประตูรถก็ปาดน้ำตา เขาคุกเข่าลง จากนั้นก็โขกศีรษะให้เซียวชุ่นสามครั้ง

ส่วนเซียวชุ่นที่ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยล้าสักเต็มประดา ไม่ทันห้ามการโขกหัวขอบคุณของผู้ชาย

“ขอบคุณหมอเซียนที่ช่วยชิวิต ตอนนี้อาการลูกสาวผมยังน่าเป็นห่วง หากพ้นอันตรายแล้ว ผมจะไปขอบคุณหมอเซียนอีกครั้ง”

สิ้นเสียง ผู้ชายก็รีบลุกขึ้น จากนั้นก็เอานามบัตรสีดำยัดใส่มือเซียวชุ่น

“ถ้าท่านมีธุระก็โทรหาผมได้ทุกเมื่อ ผมหวางเฟิงก็ถือว่ามีฐานะทางสังคมในเมืองเจียงไห่อยู่บ้าง ท่านช่วยลูกสาวผมไว้ ชีวิตของผมก็คือของท่าน”

กล่าวจบ เขารีบขึ้นรถโรงพยาบาลจากไป

เซียวชุ่นกวาดสายตามองนามบัตรลวกๆ จากนั้นก็เก็บเข้ากระเป๋ากางเกง

ซึ่งนามบัตรเขียนชื่อบริษัทและตำแหน่งของเขา โดยมีชื่อว่าหวางเฟิง

เพราะรถโรงพยาบาลมีผู้คนรายล้อม คนตระกูลเหยาทั้งสามจึงถูกบีบอยู่ด้านนอก ต้องเดาเหตุการณ์จากเสียงที่ได้ยิน

เมื่อได้ยินเซียวชุ่นช่วยเด็กผู้หญิงสำเร็จ ในใจเหยาเสินก็สับสนวุ่นวาย

ผู้ป่วยที่แม้แต่หมอก็จนปัญญา ทว่าเซียวชุ่นกลับช่วยชีวิตได้ในเวลาเพียงไม่กี่นาที หากสามารถช่วยชีวิตซ่งเจิ้นไห่ได้โดยบังเอิญ แล้วครั้งนี้ล่ะ？

หรือว่าเซียวชุ่นคือยอดหมอเร้นกาย？

เกิดคำถามมากมายบนหัวเหยาเสิน เธอรู้สึกเหมือนรอบกายเซียวชุ่นมีหมอกปกคลุม มองไม่ได้ จับต้องไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่เหยาเสินรู้สึกว่าไม่รู้จักสามีที่แต่งงานกันมาสามปี

เมื่อรถโรงพยาบาลขับออกไป ฝูงชนที่ล้อมเซียวชุ่นก็แยกย้ายกันกลับไป

เห็นเซียวชุ่นที่อ่อนเปลี้ยเพลียแรง เหยาเสินกระอิดกระเอื้อน หลิวหยุงเซียงกลับเอ่ยปากอย่างไม่เกรงใจ

“ใช้ได้นี่แก ปิดบังสักเนี้ยบเลย เมื่อกี้ฉันได้ยินคนอื่นบอกว่าแกใช้เข็มเงินช่วยคน ทำไมฉันไม่ยักรู้ว่าแกไปฝึกเรียนการฝังเข็มตอนไหนเลย？เอาวิธีต้มตุ๋นหลอกคนหรอกมาใช้หรือเปล่า？”

“ผมเป็นอะไรก็ไม่จำเป็นต้องรายงาน”

เซียวชุ่นตอบเสียงราบเรียบ ตอนนี้เขาขี้เกียจคุยมาก อยากหาเวลาฟื้นฟูชี่แท้อย่างเดียว

“กำแหงกันใหญ่แล้ว?”

หลิวหยุนเซียงโกรธขึ้ง เหยาเจี้ยนกั๋วก็พูดเข้าข้างภรรยา

“เซียวชุ่น ทำไมพูดจาแบบนี้? ตอนนี้แกเป็นลูกเขยตระกูลเหยานะ ต้องเคารพทุกคนในตระกูลเหยา”

เซียวชุ่นไม่เงยหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก

“ตอนนี้รู้ว่าผมเป็นคนตระกูลเหยาแล้วเหรอ?”

“แก...ปากคอเราะรายมาก” เหยาเจี้ยนกั๋วสะบัดมือด้วยความโมโห ตอนที่เตรียมพูดต่อ

ตำรวจในเครื่องแบบเดินมาหาพวกเขาสี่คน

“ทุกท่านครับ จากนั้นสำรวจสถานที่เกิดเหตุ ผมขอเชิญทั้งสี่ท่านไปให้ปากคำด้วยครับ อยากให้ชี้แจงรายละเอียดของเหตุการณ์หน่อยครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวหยุนเซียงก็ชี้หน้าด่าเซียวชุ่น

“ดูฝีมือแกสิ แยกพวงมาลัยรถแล้วทำให้คนจำนวนมากเดือดร้อน ตอนนี้ให้ทำให้พวกฉันติดคุกซวยไปกับแกด้วย ไอ้สวะเอ้ย”