บทที่ 12 ขอบคุณ

“ทะทะทะ……ท่านประธาน！”

อู๋ต้าไห่ตกใจจนพูดติดอ่าง และตะลึงงันอย่างที่สุด ลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งอย่างว่องไว

ให้ตายเขาก็ไม่คิดว่า เซียวชุ่นจะโทรตามท่านประธานของสำนักงานใหญ่อย่างหวางเฟิงมาถึงที่นี่ได้

หวางเฟิงไม่สนใจอู๋ต้าไห่ หันมองไปยังเซียวชุ่น โค้งคำนับอย่างสุภาพ “ผู้มีพระคุณ ขอบคุณสำหรับการช่วยชีวิตของคุณ”

จากนั้นเขาก็ยืดหลังตรง หันไปหาเหยาเสิน ยิ้มอย่างสุภาพว่า“ผมหวางเฟิง คิดว่า นี่คงเป็นประธานเหยาใช่ไหมครับ ? เรื่องนี้เพราะผมดูแลได้ไม่ดีได้โปรดอภัยให้ด้วยครับ”

อันที่จริงแล้วระหว่างทางที่มา ช่วงเวลาสั้นๆเพียงสิบนาทีหวางเฟิงก็ได้ให้คนไปเช็กยู่เหลยอินเตอร์เนชั่นเนล เป็นเรื่องจริงเมื่อครึ่งปีที่แล้วยู่เหลย อินเตอร์เนชั่นเนลได้จัดส่งสินค้ามาให้ในราคาสองล้าน แต่ในตอนนั้นเขาได้เซ็นอนุมัติสัญญานี้ไปแล้ว และค่าสินค้าก็ได้ทำการเบิกจ่ายไปแล้ว

จากความเป็นไปได้ที่เกิดขึ้น ดูเหมือนอู๋ต้าไห่จะยักยอกเงินส่วนนี้ไปแล้ว

“ได้โปรดวางใจ เรื่องนี้ผมจะจัดการให้เองครับ และจะให้คำอธิบายที่น่าพึงพอใจกับคุณ！”

ขณะที่หวางเฟิงพูด ก็หันมองไปยังอู๋ต้าไห่ เค้นเสียงหึ ทำเอาคนที่อยู่ด้านหลังตกใจจนเหยียดตัวหลังตรงขึ้นในทันที

“ดูเรื่องงามหน้าที่คุณทำ ไสหัวมานี่ แล้วขอโทษประธานเหยาซะ！”

ใบหน้าหวางเฟิงมืดมนตะคอกเสียงดังด้วยความโกรธ

“ครับๆๆ……”

อู๋ต้าไห่กุลีกุจอเข้ามาในทันที หมอบลงแทบเท้าเหยาเสิน และพูดขอความเมตตา

“ประธานเหยา ผมมีตาแต่หามีแววไม่！ต้องขอโทษจริงๆ เพราะผมถูกผีร้ายเข้าสิง ผมผิดไปแล้ว เป็นความผิดของผมครับ！”ในขณะที่พูด ตาตี่ๆของเขาก็บีบน้ำตาออกมาด้วยเล็กน้อย ไม่มีความอวดดีอย่างเมื่อครู่อีก

อู๋ต้าไห่ตกใจกลัวจนตัวสั่น เขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น มีแค่หวางเฟิงคนเดียวที่เขากลัว

แค่คำพูดเดียวของหวางเฟิง เขาก็สามารถขึ้นบัญชีดำในทุกสาขาอาชีพได้เลย！

อีกทั้งการยักยอกทรัพย์สินของบริษัท มันมีโทษจำคุกด้วย

หวางเฟิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรหาเลขาของตัวเอง“ ยึดทรัพย์ประธานสาขาอู๋ต้าไห่ทั้งหมด และตรวจสอบอย่างละเอียดในทันที！”

ได้ยินประโยคนี้ อู๋ต้าไห่ก็ราวกับถูกแช่แข็ง ร้องห่มร้องไห้และร้องขอความเมตตาในทันที

“ประธานเหยา……ประธานหวาง……ผมผิดไปแล้ว หากคุณไล่ผมออก ผมจะมีชีวิตอยู่ยังไง？”

“ฉันไม่เพียงจะไล่แกออก ยังจะส่งแกเข้าคุกด้วย”

ท่าทีหวางเฟิงเย็นชา

ประจวบเหมาะกับในตอนนี้ ตำรวจก็มาถึงพอดี หวางเฟิงแสดงตัว บอกเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ตำรวจก็ลากอู๋ต้าไห่ที่กำลังร้องห่มร้องไห้ออกไปในทันที

ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที อู๋ต้าไห่ก็หายหัวไปในที่สุด

เหยาเสินในตอนนี้ก็ตกใจอย่างมาก หวางเฟิงเป็นใคร ? เขาเป็นเจ้าของธุรกิจที่มีชื่อเสียงและมีทรัพย์สินกว่าพันล้านในเมืองเจียงไห่ ไม่คิดว่าเขาจะเป็นชายคนที่มาขอร้องให้เซียวชุ่นไปช่วยลูกสาวที่ถูกไฟไหม้ และเซียวชุ่นที่จับพลัดจับผลู ก็กลายมาเป็นผู้มีพระคุณของหวางเฟิงไปซะงั้น

เหยาเสินรู้สึกเพียงทุกอย่างเป็นเหมือนความฝัน จนกระทั่งหวางเฟิงยืนเช็คจำนวนเงินสองล้านและเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งมาตรงหน้าเธอ ก็ถึงจะได้สติ

“ต้องขอโทษจริงๆครับ ”

หวางเฟิงยิ้มและกล่าวว่า“ นี่คือเงินสองล้านที่ค้างชำระ นอกจากนี้ เพื่อขอบคุณหมอเทวดาเซียวที่ช่วยลูกสาวของผม ผมตัดสินใจเซ็นสัญญากับยู่เหลย อินเตอร์เนชั่นเนลเป็นเวลาสิบปี ในทุกๆปีจะมีการซื้อขายกันปีละห้าสิบล้าน”

“นี่มัน……เรื่องจริงเหรอคะ？”

เหยาเสินไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาที่สวยงามเป็นประกาย

หากมีลูกค้ารายใหญ่แบบนี้ บริษัทของเธอก็สามารถลืมตาอ้าปาก และสามารถผงาดเป็นหนึ่งในบริษัทชั้นนำของเมืองเจียงไห่ได้เลย！

“แน่นอนครับ ยังต้องรบกวนคุณตรวจสอบด้วย ว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ”