บทที่ 14 ฝากตัวเป็นศิษย์

เซียวชุ่นกำลังจะเดินเข้าไปดูก็ถูกหวางข่ายเจี๋ยเข้ามาขวางเอาไว้

“ไปให้พ้น！”เขากัดฟัน ตบไปที่ใบหน้าของหวางข่ายเจี๋ยฉาดหนึ่ง

แรงตบนี้หนักหน่วงมาก ทำเอาหวางข่ายเจี๋ยถึงกับซวนเซร่างเสียหลัก ก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ใบหน้าครึ่งซีกบวมแดงขึ้นในทันที

เซียวชุ่นรีบเดินไปนั่งลงที่ข้างเตียง วางมือไปแตะชีพจรของเด็กหญิง ขมวดคิ้ว แอบนึกแปลกใจเล็กน้อย ในเวลาสั้นๆไม่ถึงครึ่งนาที อาการของแม่หนูคนนี้ก็กลับทรุดลงอย่างรวดเร็ว หากไม่รีบทำการรักษาในทันที เกรงว่าท่าจะรอดยากแล้ว

เขารีบหยิบกล่องเข็มออกมา แล้วกางลงในพื้นที่ว่างของเตียง

“คุณเลอะเทอะเกินไปแล้ว มันเป็นแผลไฟไหม้ แต่คุณกลับจะฝังเข็ม？”

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ！เรามีผู้เชี่ยวชาญด้านแพทย์แผนจีนและแพทย์แผนปัจจุบันอยู่ตั้งหลายคนจะสู้เด็กกะโปโลอย่างคุณไม่ได้เลยเชียวเหรอ？”

หมอที่ยืนรายล้อมกันอยู่เห็นเขาหยิบเข็มเงินออกมา ก็พากันส่ายหัว

ทันทีที่สิ้นเสียง เข็มเงินในมือของเซียวชุ่นก็ถูกปักลงไปบนจุดฝังเข็มบนร่างกายหลายจุด เด็กน้อยที่ชักกระตุกอยู่เมื่อครู่ก็สงบนิ่งลงในทันที

เซียวชุ่นรู้ ที่แม่หนูเป็นแบบนี้เพราะควันที่สูดเข้าไปเป็นจำนวนมาก ปอดของเธอได้รับความเสียหายอย่างหนัก ถึงแม้ในตอนนั้นตัวเองจะใช้ชี่ทิพย์ช่วยปกป้องปอดของเธอไปแล้ว แต่เพราะเธอยังเด็กเกินไป ร่างกายเปราะบาง และก่อให้เกิดความเสียหายที่ไม่สามารถซ่อมแซมได้

แน่นอนว่า สิ่งเหล่านี้ใช่ว่าจะรักษาไม่หาย เพียงแต่การฝังเข็มเพียงครั้งเดียวไม่สามารถจะทำได้

ชั่วขณะหนึ่ง ห้องผ่าตัดก็เงียบสงบ ไร้ซึ่งเสียงใดๆ

ไม่กี่วินาทีต่อมา เครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจจู่ๆก็ส่งเสียง“ตี๊ดๆ”ดังขึ้นอย่างสิ้นหวัง

ทุกคนในที่นี้ต่างคุ้นเคยกับเสียงนี้เป็นอย่างดี เพราะมันบ่งชี้ว่าการเต้นของหัวใจผู้ป่วยนั้นหยุดลง จำเป็นต้องทำการCPRในทันที โดยทั่วไปแล้วถ้าเทียบกับการประกาศการเสียชีวิตก็เป็นแค่เส้นบางๆกางกั้น

คนที่อยู่รอบๆ ต่างก็พากันโกลาหลขึ้นในทันที

“มีคนเสียชีวิต！โทรแจ้งตำรวจเร็ว！”

หวางข่ายเจี๋ยเอามือปิดหน้าที่บวม และพูดด้วยความดีใจ

“เซียวชุ่น แกเสร็จแน่คราวนี้！เตรียมตัวเข้าคุกได้เลย！”

“เป็นไปไม่ได้……เป็นไปไม่ได้ หมอเทวดาเซียว ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้？”หวางเฟิงร่ำไห้ นัยน์ตาแดงก่ำ มองไปยังเซียวชุ่นอย่างไม่เชื่อ

เขารู้ดีว่าเสียงนั้นหมายถึงอะไร ถึงเขาจะรู้ว่าโอกาสรอดของลูกสาวนั้นจะริบหรี่อย่างมาก แต่เมื่อเวลานี้มาถึง เขาก็ยังยอมรับความจริงนี้ไม่ได้

ในใจของเหยาเสินก็เต้น“โครมคราม”สูดหายใจเข้าลึกๆ

ที่แท้แล้วเซียวชุ่นก็เป็นพวกไร้ประโยชน์ ความรู้สึกดีๆที่มีต่อเขาเมื่อครู่ ก็พลันหายวับไปในทันที ไม่เพียงเท่านี้ เขาในตอนนี้ก็อาจจะต้องขึ้นโรงขึ้นศาลอีกด้วย

ในใจของเหยาเสินอดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญ ทำไมฉันถึงต้องมาเจอกับหายนะแบบนี้ด้วย……

เซียวชุ่นไม่สนใจปฏิกิริยาของทุกคน หยิบเข็มเงินออกมาอีกครั้งด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ

จากนั้นก็ผนึกชี่ทิพย์ในร่างกาย ปักเข็มเงินลงตามจุดฝังเข็มบนร่างกายอย่างสงบ ทุกเข็มที่ปักชี่ทิพย์ก็กระตุ้นเส้นลมปราณที่เกี่ยวข้องของแม่หนูอยู่ตลอด

แม้ว่าเขาจะบรรลุแดนมหาเนรมิตแล้ว แต่วันนี้ได้ใช้ชี่ทิพย์ไปหลายครั้ง ก็สูญเสียพลังไปเป็นอย่างมาก

บวกกับเหยียนหวงสิบสามเข็มได้ถูกใช้มันไปจนหมด ในตอนนี้ก็มีเหงื่อแตกพลั่ก เหงื่อก้อนโตไหลอาบแก้ม ใบหน้าก็ซีดเซียวลงไปมาก

ในตอนนี้ ที่ห้องผ่าตัดก็ราวกับเวลาได้หยุดเดิน

ตรงหน้าของทุกคนราวกับมีภาพเคลื่อนไหวปรากฏ

ยอดอ่อนงอกโผล่พ้นขึ้นจากดิน ดักแด้กลายเป็นผีเสื้อ

พลังสายใหม่ได้ถูกปลุกขึ้นในความว่างเปล่า

โอนเอนเล็กน้อย ในตอนที่ฟื้นคืนสติอีกครั้ง เซียวชุ่นก็ได้เก็บเข็มเงินแล้ว ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก