บทที่ 156 ฉันไม่ใช่ดินน้ำมัน

เซียวชุ่นถึงจะเข้าใจในตอนนี้ เรื่องนี้นี่เอง

อธิบายให้ทั้งสองคนฟังอย่างช้าๆ และ ซ่งหลิงเอ๋อร์ ก็ช่วยพูดอยู่ข้างๆ และในที่สุดก็อธิบายเรื่องนี้ให้ชัดเจน

คราวนี้ ซ่งชิงโจก็โล่งใจ

ซ่งเจิ้นไหรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ถ้าเป็นความจริงมันคงจะดีกว่า

แต่ไม่เป็นไร ตราบใดที่ทั้งสองยังคงอยู่ด้วยกันบ่อยๆก็จะมีโอกาส ตกหลุมรักเพราะอยู่ด้วยกันนานไง

นายท่านก็เป็นคนยอมรับอะไรได้เยอะ ถ้าหลานสาวของเขาได้แต่งงานกับ เซียวชุ่นจะไม่เสียเปรียบแน่ๆ อีกอย่างแค่คนมีตาก็ดูออกว่าเด็กนี่มีความรู้สึกอื่นต่อเซียวชุ่นแต่ไม่รู้ว่าเซียวชุ่นคิดยังไง

“นี่ เซียวช่น สถานการณ์ที่ฉันเห็นในตระกูลเหยาในวันนั้น ดูเหมือนว่าแกจะไม่ค่อยถูกกับลูกสาวของตระกูลเหยา ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้ว?” ซ่งเจิ้นไหถาม

"ผมและเหยาเสินมีความเข้าใจผิดเล็กน้อยมาก่อน ตอนนี้ปรับความเข้าใจกันแล้ว ทำให้ท่านซ่งขบขำแล้ว"

เซียวชุ่นพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ นี่คือความจริง สาเหตุหลักคือเหยาเสินเข้าใจผิดว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์จริงๆ

สามเดือนก่อนหน้านี้ เขาและเหยาเสินถึงแม้จะอยู่บ้านหลังเดียวกันแต่เมื่อพบกันเหมือนเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกัน ตอนนี้นึกถึงการเปลี่ยนแปลงในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาเขาก็รู้สึกใจหาย

ดวงตาของซ่งเจิ้นไหมีความเสียใจประกายผ่าน "งั้นก็ดีๆ"

ซ่งหลิงเอ๋อร์ ก็รู้สึกเสียใจเช่นเดียวกัน

เธอรู้ทั้งรู้ว่าเซียวชุ่นมีครอบครัว และเธอก็พยายามอย่างยิ่งที่จะระงับอารมณ์ในหัวใจของเธอไว้ แต่ความรักเป็นสิ่งที่ไม่สามารถจับต้องได้ ไม่ใช่สิ่งที่ควบคุมได้ง่ายๆเหมือนกัน

ปกติในระหว่างที่เธอและ เซียวชุ่นอยู่ด้วยกันเธอไม่เคยคิดริเริ่มที่จะพูดคุยเกี่ยวกับหัวข้อนี้มาก่อน และพยายามหลบหนี ตราบใดที่เธอได้พบเซียวชุ่นเธอก็มีความสุขได้ทั้งวัน

เธอไม่เคยคิดที่จะทำลายครอบครัวของ เซียวชุ่นแต่เมื่อเธอได้ยินคำพูดของเซียวชุ่นก็รู้สึกหัวใจว่างเปล่าในทันที

เธอเพิ่งอายุยี่สิบปีและเต็มไปด้วยความปรารถนาในความรัก

อาจเป็นเพราะวงสังคมของฉันเล็กเกินไป บางทีในวันหนึ่งฉันจะได้พบกับใครบางคนที่ดีกว่าอาจารย์และชอบมากกว่า และอีกฝ่ายก็ชอบตัวเองด้วย

ฉันก็จะสามารถลืมเขาได้อย่างรวดเร็วอย่างแน่นอน

ซ่งหลิงเอ๋อร์ คิดอย่างเนื้อไม่อยู่กับตัว

แต่มีคนแบบนี้จริงๆเหรอ?

ซ่งชิงโจดีใจมากเมื่อได้ยิน เซียวชุ่นพูดแบบนั้น ไม่ใช่ว่าเขาดูถูก เซียวชุ่น

แท่นบู๊เงามืดเอาชนะซ่งชิงโจด้วยการต่อสู้เพียงท่าเดียว และวันนี้ได้ยินจากปากซ่งเจิ้นไหว่า เซียวชุ่นได้กลายเป็นประธานของจินสีกรุ๊ปไปแล้ว ซ่งชิงโจจำเป็นต้องมองชายหนุ่มคนนี้ให้สูงขึ้นหลายระดับ

แต่เพียงเพราะว่าเขาเองถือสาเซียวชุ่นมีครอบครัวและเขากลัวที่จะถ่วงเวลาลูกสาวของเขา

แม้ว่าหลายปีนี้เขาจะไม่ได้อยู่ในเจียงไห่แต่ ซ่งหลิงเอ๋อร์ เป็นคนที่เขาห่วงใยมากที่สุดเสมอ แม้ว่าลูกคนนี้จะไม่เคยให้สีหน้าที่ดีแก่เขาเลยก็ตาม ไม่ว่ายังไงก็อยู่ในใจของเขาและเขาไม่ต้องการที่จะเห็นซ่งหลิงเอ๋อร์ ทนทุกข์แม้แต่น้อย

“ครอบครัวดีทุกสิ่งก็จะเจริญรุ่งเรือง ในเมื่อความเข้าใจผิดของเซียวช่นและน้องสะใภ้ปรับความเข้าใจกันแล้ว ก็ต้องรักษาไว้ให้ดีๆนะ”

ซ่งชิงโจยิ้มอย่างโล่งใจแล้วพูดต่อ