บทที่ 159 งานศพ

เซียวชุ่นดื่มชาหมดถ้วย ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างจริงจัง: “เอางี้ละกัน ผมก็มีข้อเสนอ ถ้าคุณพาลูกศิษย์และศิษย์หลานของคุณกลับไป ฉันจะไม่ฆ่าคุณ และฉันจะไม่ถือสาเรื่องที่ตรวจสอบฉัน”

“หยิ่งผยอง! รู้ไหมว่าคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าคุณคือโจ๋วปรมาจารย์...” สีหน้าของ ถังจ่านเผิงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันและเขาก็ดุ

โจ๋วจือหยวน ยกมือขึ้นและขัดจังหวะเขา ใบหน้าของเขานิ่งเหมือนน้ำ: "งั้นแปลว่าคุณตัดสินใจเป็นศัตรูกับฉันและสมาคมบู๊โบราณของเรา"

“ผมไม่อยากเป็นศัตรูของใคร แต่ก่อนหน้านี้คืออย่าหาเรื่องผม” เซียวชุ่นพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ผมมีจดหมายเชิญ”

โจ๋วจือหยวน มองไปที่ ถังจ่านเผิงและกล่าวว่า "เอาจดหมายเชิญให้เขา"

ผ่านไปสักครู ถังจ่านเผิงเอนตัวเล็กน้อยส่งจดหมายเชิญตัวอักษรสีขาวดำให้เขา

เซียวชุ่นรับจดหมายไว้ เหลือบมองอย่างรวดเร็ว และค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “เอาล่ะ มันดึกแล้ว ผมจะไม่รบกวนการพักผ่อนของโจ๋วปรมาจารย์แล้ว”

พูดเสร็จก็เดินไปที่ประตู พอใกล้จะถึงประตูก็หยุดเดิน พูดอย่างเย็นชาว่า “คืนนี้ทุกคนนอนหลับฝันดีเถอะ อย่าไปรบกวนครอบครัวฉันแล้ว”

“โอ้ อีกหนึ่งเรื่องที่จะบอกคุณซือคงซินหรงก็ถูกฉันฆ่าเช่นกัน”

มือของโจ๋วจือหยวนที่ถือถ้วยน้ำชาลอยอยู่ในอากาศ หลังจากที่ เซียวชุ่นออกไป เสียงปัง ถ้วยน้ำชาขนาดเล็กก็กลายเป็นกลุ่มควันในทันที

วันงานศพ

ท้องฟ้าสีเทาตะกั่วปกคลุมเมืองเจียงไห่ทั้งหมด

กลางฤดูหนาว อากาศหนาวเย็น

แม้จะเป็นเช่นนั้นก็ไม่สามารถหยุดความกระตือรือร้นของชาวเจียงไห่ได้ ส่วนหนึ่งคืออยากจะเห็นการเดินทางครั้งสุดท้ายของปรมาจารย์ของตระกูลอายุนับศตวรรษนี้และบางคนก็สงสัยเกี่ยวกับสมาคมบู๊โบราณ

ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของรัฐบาลท้องถิ่นและตระกูลซือคง เชิญบริษัทรักษาความปลอดภัยที่ใหญ่ที่สุดของเมืองมารักษาความสงบเรียบร้อย บริเวณโดยรอบบ้านบรรพบุรุษของตระกูลซือคง คงจะถูกล้อมรอบแต่เช้า

บ้านที่มีกำแพงสูง หน้าประตูมีสิงโตหินคู่หนึ่งที่สูงเท่ากับคน สง่างามและน่าเกรงขาม

ในเวลานี้ รถยนต์หรูมารวมตัวกันที่หน้าประตู และผู้คนก็พลุกพล่าน

ตระกูลซือคง มีอำนาจในเจียงไห่รู้จักคนเยอะ แม้ว่าตระกูลเล็กๆจะถูกคัดกรองไปแล้ว แต่ก็ยังมีความสัมพันธ์ทางการเมืองและธุรกิจที่สำคัญมากมายที่ต้องคอยดูแล

ทุกข์กับสุข ทุกข์กับฟ้า

"เสียใจกับการสูญเสียญาติด้วย"

ตระกูลซ่งก็ได้รับจดหมายเชิญเช่นกันซือคงเจี๋ยคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า พ่อของเขาอายุพอๆ กับซ่งเจิ้นไห และพวกเขาเกือบจะเป็นวีรบุรุษที่มีชื่อเสียงในเจียงไห่พร้อมกัน แอบแข่งกันลับๆ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นไม่คุยกัน

นอกจากนี้ตระกูลซ่งและตระกูลซือคงเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลหลักในเจียงไห่ ดังนั้นพวกเขาจึงมีคุณสมบัตินี้

แน่นอนว่ายังมีความหมายแฝงอยู่บ้าง

ผู้ตายเป็นที่น่าเคารพนับถือ เมื่อตระกูลซ่งอยู่ในความดูแลของซ่งเจิ้นไห ก็ได้พบปะกับซือคงซินหรงบ่อย แม้ว่าตระกูลซ่งและตระกูลซือคง จะทะเลาะกันเมื่อเร็ว ๆ นี้ แต่เขาก็ยังยอมรับคำเชิญนี้

หลังจากที่ซือคงเจี๋ยพยักหน้า ซ่งหลิงเอ๋อร์ ก็พยุงซ่งเจิ้นไห ซ่งชิงโจอยู่ข้างๆและเดินเข้าไปในห้องโถงไว้ทุกข์ด้วยกัน

เหนือโถงการไว้ทุกข์ โลงศพไม้จันทน์สีแดงที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างประณีต แสดงถึงความมั่งคั่ง ภาพถ่ายขาวดำของซือคงซินหรงถูกวางไว้ที่ด้านหน้าซ่งเจิ้นไหดูเคร่งขรึม ก้าวไปข้างหน้า จุดธูปสามดอก และคำนับ สักการะ

ในฐานะพันธมิตรของตระกูลซือคง เจิ้งหยุนเห้อมา เขาสวมชุดสูทสีดำที่มีดอกไม้สีขาวขนาดเล็กติดอยู่ที่หน้าอกของเขา มือทั้งสองวางอยู่หน้าท้อง มองไปทางตระกูลซ่งด้วยสายตาที่เย็นชา

ข้างๆเขายังมีผู้สูงอายุคนหนึ่งยืนอยู่ มีเส้นที่ชัดเจนบนใบหน้าของเขา และเขานั่นคือฉู่จิ่งถงพ่อของ ฉู่เหอชาน

จุดประสงค์ที่เขามาที่เจียงไห่นั้นชัดเจนมากฉู่เหอชานถูกเซียวชุ่นตัดขาไปหนึ่งข้าง เขาไม่สามารถกลืนลมหายใจนี้ลงไปได้ ดังนั้นจึงจะมาขอความยุติธรรมให้กับลูกชายของเขาด้วยตัวเอง

เขาเพิ่งมาถึงตระกูลเจิ้งเมื่อวานนี้ และรู้ว่าโจ๋วจือหยวนจากสมาคมบู๊โบราณจะมาเข้าร่วมงานศพของวันนี้ด้วย เขาก็เลยมาร่วมงานด้วย

“ท่านซ่งอายุมากขนาดนี้แล้วยังมาเอง ลำบากแล้วจริงๆ” เจิ้งหยุนเห้อพูดอย่างแฝงความหมายอื่น