บทที่ 170 หินไม้ทิพย์

แสงจากค่ายภูตจองจำสว่างขึ้นชั่วครู่และล่องลอยขึ้นไป มันหมุนวนรอบ ๆ คล้ายกับวงแสงและรัดที่ต้นไม้เก่าแก่จากบนลงล่างราวกับเชือก

ใช้เวลาไม่นาน ในที่สุดมันก็สงบลง

ฝั่งหงส์แดงเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เรื่องที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอแม้ว่าจะแปลก แต่เธอก็ได้ยินเรื่องแปลก ๆ มาไม่น้อย เธอจึงไม่ได้ประหลาดใจอะไรนัก แต่เมื่อยุ่งเกือบทั้งคืน ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องของเธอ แต่ก็ยังรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย

“นี่คือจบแล้วงั้นหรือ?”ซ่งหลิงเอ๋อร์เอ่ยด้วยความสงสัย

“ดูเหมือนจะง่ายมากเลยนะเนี่ย”

พูดไม่ทันขาดคำ เสียงเสียดสีชวนโกรธก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงดังก้อง ต้นไม้เก่าแก่นั่นอยู่ ๆ ก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้งและดูเหมือนจะดุร้ายมากกว่าเดิม

จู่ ๆ วงแสงที่พันธนาการลำต้นและกิ่งของมันหลุดออก

ค่ายภูตจองจำถูกมันทำลายทิ้งอย่างสมบูรณ์ด้วยความรวดเร็ว!

“แย่ละ! ดูเหมือนว่าเจ้านี่จะมีสติปัญญาจริง ๆ ด้วย”เซียวชุ่นพูดอย่างประหลาดใจ

“แคร๊ก!”

ข้าง ๆ ทางเดินหินใต้เท้าของเซียวชุ่นกับซ่งหลิงเอ๋อร์มีรากงอกออกมาจากใต้ดินโดยตรง

เซียวชุ่นยกซ่งหลิงเอ๋อร์ขึ้น เขาเขย่งปลายเท้าและลอยถอยหลังไปสิบกว่าเมตรอย่างรวดเร็ว

ปัง! ปัง!

หงส์แดงยิงลำต้นติดต่อกันสองสามนัด กระสุนไม่สามารถเจาะลงไปในลำต้นที่ขรุขระได้ สุดท้ายก็เปล่าประโยชน์

กระสุนสลักลายทิพย์ที่เซียวชุ่นให้เธอจะมีผลโดยตรงแค่กับร่างทิพย์ที่อยู่ในอายุขัย ต้นเอล์มเก่าแก่เพียงร่างกายของร่างทิพย์จึงไม่สามารถทำร้ายรากได้

“แย่แล้วท่านอาจารย์ พวกเราไม่ได้กำลังมีปัญหาอยู่ใช่ไหม?”ซ่งหลิงเอ๋อร์พูดอย่างหวาดกลัว

“ถ้าสิ่งนี้หนีไปได้ คาดว่าพรุ่งนี้คงได้พาดหัวข่าวระดับนานาชาติทำให้เกิดความหวาดกลัวทั่วโลก”

“ถ้าคุณพูดเรื่องไร้สาระอีก ฉันจะโยนคุณไปออกกำลังกายกับมัน”

เซียวชุ่นพูดพลางเหลือบมองเธอ สิ่งนี้แข็งแกร่งเหนือความคาดหมายของเขาจริง ๆ ยิ่งแข็งแกร่งร่างทิพย์ก็ยิ่งล้ำค่า นี่มันเหมือนพายตกจากฟ้าเลยจริง ๆ ตอนนี้เขาไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย กลับตื่นเต้นดีใจเสียด้วยซ้ำ

“รออยู่ที่นี่”

หลังจากที่เขาสั่งซ่งหลิงเอ๋อร์จบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวและขึ้นไปบนท้องฟ้า เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ขึ้นไปถึงบนยอดต้นไม้ เขาลงมายังกิ่งไม้ขนาดใหญ่อย่างใจเย็นแล้วยืนต้านลม

เขาพูดพลางยิ้มน้อย ๆ: “แม้ว่าการที่เจ้าอยู่บนโลกนับพันปีจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ตอนนี้ข้าก็ขาดตัวทิพย์ที่จะช่วยในการฝึกฝนของฉันอยู่ ดังนั้นมีแต่ต้องให้เจ้าเสียสละแล้ว”

กล่าวจบ เขาก็ชี้ดาบและโบกมันอย่างสบาย ๆ แต่เห็นแสงสีเขียวพาดผ่าน รากดุร้ายเหล่านั้นก็แตกออกเป็นชิ้นๆ ราวกับกระดาษ และรากก็หักออกจากกัน

“ท่านอาจารย์ ระวัง!” ซ่งหลิงเอ๋อร์ตะโกนเสียงดัง

รากฝั่งนี้ถูกดาบของเซียวชุ่นตัดออก รอบข้างก็ดูเหมือนกับบ้าคลั่งไปแล้ว พวกมันรุมกันเข้ามาโจมตีเขา

เซียวชุนไม่รีบไม่ร้อน สองเท้ากระทืบพื้น ทันใดนั้น ร่างลอยขึ้นไปในอากาศสูงกว่าสิบเมตร จากนั้นแสงจากดาบอันวาววับก็พุ่งขึ้นไปในอากาศ

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้น ชั่วพริบตาเดียว ต้นไม้เก่าแก่ทั้งต้นก็เต็มไปด้วยควันฝุ่น รากและกิ่งที่หักก็กระเด็นไปทั่วรอบข้าง

ตอนแรกเซียวชุนก็ไม่ได้อยากทำเสียงดังขนาดนี้ ปืนไรเฟิลของหงส์แดงเองก็มีตัวเก็บเสียง แม้ว่าเสียงปืนจะเบามาก แต่มันก็ช่วยไม่ได้

ทำไปทำมา พรุ่งนี้ข่าวลือไร้สาระบางอย่างต้องหลั่งไหลออกมาจากตรอกซอยถนนน้อยใหญ่ของเจียงไห่แน่

ทันใดนั้น ลำต้นของต้นเอล์มเก่าแก่ก็ส่องประกายราวกับแสงหิ่งห้อยในคืนมืดมิดที่ส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ ค่อยๆบรรจบกันเป็นเงาราง ๆ ที่ดูไม่ปกติ ลอยขึ้นอย่างช้า ๆ

ปัง!

กระสุนเจาะทะลุท้องฟ้ายามค่ำคืน หลังจากยิงเงารางนั่น กระสุนลายทิพย์ก็มีแสงสีทองอ่อน ๆ พุ่งออกมา หลังจากเกิดเสียงดังขึ้นสองครั้ง เงารางก็ส่งเสียงอู้อี้ที่แทบไม่ได้ยิน เงานั่นร่วงบนพื้นเสียงดัง

ตอนนี้เซียวชุ่นกลับมาบนพื้นแล้ว เขายกยิ้มมุมปาก เรียบร้อย!