บทที่ 175 ตบคืน

คนที่ทำร้ายพนักงานหญิงคือจี้หลัน ซึ่งเป็นผู้จัดการของไป๋โร่วหนิง ส่วนไป๋โร่วหนิงสวมแว่นกันแดดขนาดใหญ่ นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ด้านข้าง ราวกับว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย

“ชดใช้? คุณจะเอาอะไรมาชดใช้? ขายตัวเหรอ? หน้าตาของคุณขี้เหร่ขนาดนี้ แล้วจะมีคนยอมซื้อเหรอ?”

จี้หลันด่าด้วยความโหดร้าย แล้วยกมือขึ้นเพื่อจะทำร้ายพนักงานบริการอีกครั้ง

ซ่งหยุนเดินไปข้างหน้าสองก้าว จับแขนของเธอเอาไว้ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ผมเป็นผู้จัดการทั่วไปของที่นี่ คุณมีอะไรก็สามารถร้องเรียนกับผมได้ พวกเราจะจัดการอย่างแน่นอน และคุณไม่จำเป็นต้องช่วยผมสั่งสอนพนักงาน”

ไป๋โร่วหนิงเป็นผู้หญิงที่เซียวชุ่นสนใจ ตอนนี้เขายังไม่รู้สถานการณ์เป็นอย่างไร ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกโกรธ แต่เขาก็ระงับความโกรธเอาไว้

จนถึงตอนนี้ ไป๋โร่วหนิงก็ยังไม่เงยหน้าขึ้น ราวกับราชินีที่อยู่เหนือผู้อื่น มักจะดูถูกเหยียดหยามคนธรรมดาทั่วไป

“เอาล่ะ ในเมื่อคุณเป็นผู้จัดการทั่วไป คุณให้คำอธิบายกับฉันด้วย ผู้หญิงสะเพร่าคนนี้ สาดน้ำชาบนเสื้อของเสี่ยวไป๋ เสื้อโอเวอร์โค้ทของจีวองชี่รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น ที่มูลค่าสามแสนกว่า คุณจะแก้ปัญหาเรื่องนี้อย่างไร?” จี้หลันเอามือทั้งสองกอดอกและกล่าวด้วยความเย่อหยิ่ง

ดูเหมือนว่าห้องเล็กนี้จะแสดงละครแนววังหลวงแล้ว

“ผู้จัดการ ฉันขอโทษ ความจริงแล้วฉันทำเสื้อผ้าของคุณไป๋เปื้อนโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉัน......คุณอย่าไล่ฉันออก ฉันจะใช้เงินเดือนของฉันจ่ายคืนช้า ๆ ฉัน........”

พนักงานบริการกล่าวตะกุตะกะอย่างน่าสงสาร

สามแสน ตามเงินเดือนตอนนี้ของเธอแล้ว ถ้าเธอไม่ได้ใช้สักหยวน เวลาห้าปีก็ไม่สามารถคืนได้หมด และหอตี้หวางเป็นสถานที่ที่เงินเดือนค่อนข้างสูงแล้ว ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกเหมือนไร้กำลัง

“คุณออกไปก่อน ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง” ซ่งหยุนกล่าว จากนั้นมองไปที่จี้หลัน

“ยังไงก็ตาม นี่เป็นความผิดพลาดของพนักงานเรา พวกเราจะชดใช้เสื้อผ้าของคุณไป๋ตามราคาเดิม.......”

“ดูเหมือนคุณไป๋และคนรอบข้างจะชอบตบหน้าคนอื่น”

ขณะนี้ เซียวชุ่นกล่าวทันที

“คุณคือ?” จี้หลันมองสำรวจเซียวชุ่นตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า และรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ขณะนี้ไป๋โร่วหนิงเงยหน้ามองแวบหนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะกล่าวเยาะเย้ย “เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ สภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยดีอาจจะส่งผลต่อนิสัยใจคอและการกระทำของคนที่อยู่อาศัย นึกไม่ถึงว่าเศษเดนอย่างคุณยังจะกล้าตามมาถึงที่นี่!”

เธอมองซ่งหยุนและกล่าวต่อไปว่า “ได้ยินมาว่าหอตี้หวางของคุณเป็นร้านอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองเจียงไห่ แต่ตอนนี้ดูแล้วมันก็เท่านั้น บริการไม่ดี แล้วหมูหมากาไก่ก็สามารถเข้ามาได้ ช่างน่าทึ่งจริง ๆ”

“ยังดีที่คุณเป็นผู้จัดการที่นี่ แล้วคุณยืนเซ่ออยู่ทำไม? ยังไม่รีบไล่ไอ้ยาจกคนนี้ออกไปอีก”

สีหน้าของจี้หลันเต็มไปด้วยความโกรธและดุด่า

“ถ้าคุณทำให้งานเลี้ยงของคุณไป๋เสียหาย ฉันจะให้พวกคุณแบกรับผลที่ตามมา!”

ซ่งหยุนมองเซียวชุ่นด้วยสีหน้าตกตะลึง พวกเขานัดกันไว้ไม่ใช่เหรอ? เขาสับสนอยู่ครู่หนึ่ง หรือว่าพี่เซียวจะตามไป๋โร่วหนิงมาที่นี่จริง ๆ?

เซียวชุ่นยื่นมือออกไปหยุดพนักงานบริการที่ก้มศีรษะเช็ดน้ำตา และเตรียมตัวจะเดินออกไป

“ขอถามคุณไป๋ว่าผมเป็นคนแบบไหน?” เขายิ้มด้วยความเย็นชา

เดิมทีเขาต้องการจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เพราะต่อไปต้องร่วมมือทำงานด้วยกัน และเขาก็ไม่ใช่คนที่ใจแคบ ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันไม่จำเป็นแล้ว

“เมื่อวานฉันน่าจะฟ้องคุณเรื่องล่วงละเมิดทางเพศ ให้คุณติดคุกสิบกว่าวัน เพื่อไม่ให้เศษขยะสังคมอย่างคุณ ทำให้คนอื่นรู้สึกขยะแขยง!” ไป๋โร่วหนิงกล่าวด้วยสีหน้ารังเกียจ

“เอาล่ะ ผมไม่อยากจะพูดไร้สาระกับคุณแล้ว ผมจะไม่ถือสาเรื่องที่คุณตบหน้าผมเมื่อวัน พวกเราจะชดใช้เสื้อผ้าของคุณตามราคา แต่ผู้ช่วยของคุณตบหน้าเด็กสาวคนนี้ จะให้มันจบแบบนี้ไม่ได้” เซียวชุ่นดึงเก้าอี้แล้วนั่งลง

ไป๋โร่วหนิงและจี้หลันมองเขาเหมือนมองคนโง่เขลา

อีกฝ่ายกล่าวเยาะเย้ย “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? ที่นี่คือหอตี้หวาง ได้ยินมาว่าเป็นธุรกิจของตระกูลซ่ง ซึ่งเป็นสี่ตระกูลใหญ่ในเจียงไห่ ยาจกอย่างคุณมีสิทธิ์มาออกคำสั่งตั้งแต่เมื่อไหร่ ช่างตลกสิ้นดี”

“คุณเป็นผู้จัดการภาษาอะไร? คุณไม่อยากจะทำงานอยู่ที่นี่แล้วใช่ไหม? ยังยืนเซ่ออยู่ทำไม? ยังไม่ไปเรียกคนมาลากมันออกไป!”

ซ่งหยุนยังคงสับสน มองเซียวชุ่นและทำอะไรไม่ถูก “พี่เซียว นี่....... ”