บทที่ 183 สมาคมชิงจุน

ต้วนเจียนอนเปลือยกายอยู่บนเตียง ร่างกายเต็มไปด้วยเข็มเงิน

เวลาพอประมาณแล้ว เซียวชุ่นดึงเข็มเงินที่อยู่บนหลังออกมาทีละอันแล้วถามว่า “รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

“รู้สึกชา และรู้สึกว่ามีกระแสน้ำอุ่นไหลเวียนอยู่ไปทั่วร่างกาย มันสบายมาก” ต้วนเจียตอบด้วยแววตาที่แจ่มใส

“สำหรับอาการบาดเจ็บของคุณแล้ว การฝังเข็มครั้งเดียวไม่สามารถรักษาได้ ต้องฝังเข็มอีกสักสองครั้งก็น่าจะหายแล้ว” เซียวชุ่นกล่าวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

“บุญคุณที่ยิ่งใหญ่ของคุณเซียว ต้วนเจียจะตอบแทนด้วยชีวิตที่เหลืออยู่”

ต้วนเจียกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“เมื่อสักครู่ผมได้ยินคุณเซียวรับโทรศัพท์ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? น่าเสียดายที่ตอนนี้ผมเป็นคนไร้ประโยชน์ ไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่ผมมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณซ่งชิงโจ ถ้ามีความต้องการ ผมสามารถช่วยคุณติดต่อได้”

“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ผมสามารถจัดการได้ อย่าลืมว่าผมสามารถฆ่าซือคงเฉินได้” เซียวชุ่นกล่าวติดตลก

“มันก็ใช่ ดูสมองของผมสิ ร่างกายแย่ สมองก็แย่ตามไปด้วย” ต้วนเจียกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เรียบง่าย

“เอาล่ะ คุณพักผ่อนเถอะ”

หลังจากบอกลาหวางเย๋และต้วนเจียแล้ว และหลังจากเขาออกจากไป สวนไผ่ม่วงแล้ว เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากยู่ซูจื่อ ยาผดุงจิตที่เซียวชุ่นช่วยปรุงให้เขาเสร็จแล้ว หลังจากได้รับข่าวแล้ว เขาก็รีบมาที่เจียงไห่ทันที

เซียวชุ่นนัดพบเขาที่เฉ่ามู่ซวน ซึ่งที่นั่นเป็นเขตอิทธิพลของจวงจินเพราะเขาจะไปจัดการปัญหาเรื่องนี้ด้วย

เขานั่งแท็กซี่ไปที่ลานบ้านตรงถนนติ้งซินก่อน เพราะเขาเก็บยาผดุงจิตไว้ที่นั่น

คนขับรถแท็กซี่เป็นชายหนุ่มวัยสามสิบกว่า เหลือบมองกระจกหลังด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนตลอดทาง

“พี่ชาย คุณไปล่วงเกินใครหรือเปล่า?”

“คุณรู้ได้อย่างไร?” เซียวชุ่นถามด้วยความสงสัย

ดูเหมือนมีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งตามหลังพวกเราอยู่ตลอดเวลา” คนขับแท็กซี่นั้นขับรถอยู่ข้างนอกบ่อย ๆ จึงทำให้เขารู้ว่าการถูกตามและการไปทางเดียวกันนั้นเป็นเช่นไร

เซียวชุ่นหันหน้าและเหลือบมองกระจกหลัง “ไม่เป็นไร คุณขับรถต่อไปเถอะ”

“เจียงไห่เป็นเมืองที่ค่อนข้างอันตราย คุณต้องระวังตัวหน่อย” คนขับแท็กซี่เตือนด้วยความหวังดี

เซียวชุ่นยิ้ม แต่ไม่พูดอะไร เขากลับมาถึงลานบ้านตรงถนนติ้งซิน แล้วนำ ยาผดุงจิตจากนั้นมุ่งหน้าไปที่หอเฉ่ามู่

เมื่อมาถึงหอเฉ่ามู่ ยู่ซูจื่อรอเขาอยู่แล้ว

หลังจากทักทายง่าย ๆ กันไม่กี่ประโยค พวกเขานั่งลงในห้องส่วนตัวเล็ก ๆ สั่งพวกเขาสั่งน้ำชาหนึ่งกาและของว่างหลายอย่าง

เซียวชุ่นยื่นยาผดุงจิตให้เขาสีเขียวจำนวนหนึ่ง และกล่าวว่า “นี่เป็นยาผดุงจิตกินก่อนฝึกพลัง กินไม่เกินวันละเม็ด”

ยู่ซูจื่อรับมาและถือไว้ในมือ จ้องมองยาผดุงจิตเหล่านั้นด้วยแววตาที่เป็นประกาย ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม

เขาติดอยู่ในขั้นการสร้างฐานรากมากว่าสิบปีแล้ว และไม่สามารถทะลวงได้ เขาไม่เคยคิดฝันว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสทะลวงได้

“บุญคุณที่ยิ่งใหญ่ของคุณเซียว ไม่สามารถขอบคุณเป็นคำพูดได้ นี่คือเงินสดสามพันล้าน ผมมีอสังหาริมทรัพย์อยู่ที่เชิงเขาคงหมิงหลายที่ พร้อมที่จะโอนให้คุณทุกเมื่อ ผมหวังว่าคุณเซียวจะไม่รังเกียจ และขอให้คุณรับมันไว้ด้วย”

ยู่ซูจื่อเลื่อนบัตรธนาคารใบหนึ่งไปอยู่ตรงหน้าเซียวชุ่น และกล่าวด้วยความซาบซึ้ง

“คุณไม่กลัวว่าผมจะหลอกคุณหรือ? คุณยังไม่ได้ลองใช้ยาผดุงจิตและยังไม่รู้เลยว่ามันจะมีประโยชน์หรือไม่?” เซียวชุ่นจิบชาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“พลังบำเพ็ญของคุณเซียวลึกจนยากที่จะหยั่งรู้ เงินเพียงแค่สามพันล้านเท่านั้น หากคุณต้องการ ผมคิดว่ามีคนมากมายจะมาเข้าแถวมอบเงินให้คุณ ไม่จำเป็นต้องหลอกลวงผม”

ยู่ซูจื่อไม่ใช่คนโง่เขลา

เขาสามารถสะสมเงินหลายพันล้านในเวลาเพียงไม่กี่ปี และตอนนี้ไม่รู้ว่าพลังบำเพ็ญของเซียวชุ่นนั้นสูงกว่าเขามากเท่าไหน ถ้าเขาต้องการเงิน เขาสามารถรับเศรษฐีหลายคนเป็นลูกศิษย์ และสอนวิธีการออกกำลังกายเพื่อเสริมสร้างร่างกายให้กับพวกเขา เขาก็จะมีเงินมากมายแล้ว สำหรับผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรมันไม่สำคัญ

เซียวชุ่นไม่มีแนวคิดเรื่องเงินจริง ๆ