ตอนที่ 163
บทที่ 186 ขอโทษ
October 22, 2026
“ผมมีความสุขอย่างแน่นอน คุณไม่คู่ควรกับน้องเหยาเสิน” เสิ่นยี่กล่าวเบา ๆ
“คู่ควรหรือไม่คู่ควร มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ” เซียวชุ่นเหลือบมองเขาและบ่นพึมพำ
ทั้งสองเผชิญหน้ากัน และเดินต่อปากต่อคำไปที่ห้องทานอาหาร
เมื่อคืนเสิ่นยี่เห็นเซียวชุ่นทำร้ายหลี่ซ่างจื้อและต่งจื่อหมิน ตอนแรกเขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขานึกไม่ถึงว่าเซียวชุ่นจะต่อสู้เก่งขนาดนี้ ถึงแม้จะเป็นการเตะเพียงครั้งเดียว แต่ก็สามารถทำให้คนกระเด็นออกไปไกล ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปสามารถทำได้
แต่พอนึกขึ้นได้ แม่งฉิบหาย เขาเป็นคนบ้าระห่ำ
ในสังคมปัจจุบัน ต่อสู้เก่งแล้วมีประโยชน์อะไร เป็นได้แค่บอดี้การ์ดให้ผู้อื่นเท่านั้น
ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ทราบรายละเอียดเบื้องลึกของสองคนนั้น แต่จากท่าทางและคำพูดของคนอื่น ทำให้เขารู้ว่าไม่ใช่คนที่สามารถยั่วยุได้ง่าย ๆ
วันรุ่งขึ้นเขาได้ไปสืบหาข้อมูล ภูมิหลังของทั้งสองแข็งแกร่งมาก ต่งจื่อหมินยังเป็นลูกชายบุญธรรมของ จวงจินไม่ต้องพูดถึงเซียวชุ่น แม้แต่คุณชายของสี่ตระกูลใหญ่ก็ไม่สามารถยั่วยุบุคคลนี้ได้
แน่นอนว่าตอนนี้ไม่ใช่สี่ตระกูลใหญ่อีกต่อไปแล้ว เหลือเพียงสามตระกูลเท่านั้น
แต่ทุกคนก็เคยชินแล้ว เมื่อพูดถึงตระกูลที่มั่งคั่งของเจียงไห่ ก็จะกล่าวโพล่งออกมาว่าสี่ตระกูลใหญ่
“เหล่าเสิ่น กินข้าวหรือยัง? มาได้จังหวะพอดี มาดื่มเหล้าด้วยกันเถอะ”
เมื่อเหยาเจี้ยนกั๋วเห็นเสิ่นสิ้งเย่ เขาลุกขึ้นทันทีและกล่าวด้วยรอยยิ้ม ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์นั้นเป็นเรื่องที่มีเกียรติ และถ้าสามารถแบ่งปันให้คนอื่นทราบ เขาก็จะรู้สึกมีความสุขมากยิ่งขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นเสิ่นสิ้งเย่นั้นอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเขา เปรียบเทียบกันเสมอ
เสิ่นสิ้งเย่มองอาหารโต๊ะ จากนั้นมองสีหน้าที่ภูมิใจของเหยาเจี้ยนกั๋ว และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เหล่าเหยาเอ๊ย พวกคุณยังมีอารมณ์ดื่มเหล้าอยู่อีกหรือ? ลูกเขยของคุณสร้างปัญหาใหญ่แล้ว!”
สมาชิกทั้งสามคนของตระกูลเหยามองเซียวชุ่นด้วยสีหน้าเย็นชา จากนั้นหลิวหยุนเซียงก็กล่าวว่า “เซียวชุ่น คุณก่อเรื่องอะไรไว้?”
เซียวชุ่นกางมือและกล่าวด้วยสีหน้าที่ไร้เดียงสาว่า “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“คุณยังจะมาเสแสร้งอีก เมื่อคืนคุณทำร้ายคนไม่ใช่หรือ?” เสิ่นสิ้งเย่ถาม
“เขาทำร้ายหลี่ซ่างจื้อลูกชายของ หลี่คังชิ่งของเจี้ยงหยวนกรุ๊ปแล้วยังทำร้าย ต่งจื่อหมินลูกชายของต่งช่าวหยวนอีกด้วย?”
เหยาเจี้ยนกั๋วและหลิวหยุนเซียงรู้ว่าเมื่อคืนเซียวชุ่นและเหยาเสินไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิด เมื่อพวกเขาได้ยินเสิ่นสิ้งเย่พูดเช่นนี้ พวกเขาสองคนมองเซียวชุ่นอีกครั้ง
“เหล่าเสิ่น นั่งลงก่อนแล้วค่อย ๆ พูด” เหยาเจี้ยนกั๋วดึงเสิ่นสิ้งเย่นั่งลง
“อ้อ คุณอาเสิ่นพูดเรื่องนี้เอง เรื่องนี้เคลียร์เรียบร้อยแล้ว มันเป็นเพียงแค่ความเข้าใจผิดเล็กน้อยเท่านั้น” เซียวชุ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เข้าใจผิดเล็กน้อย? คุณพูดเหมือนเป็นเรื่องจิ๊บจ้อย จนถึงขนาดนี้แล้วคุณยังเสแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรอีก?”
เสิ่นสิ้งเย่กล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ จากนั้นมองไปที่เหยาเจี้ยนกั๋ว
“เหล่าเหยา ผมเห็นแก่ว่าพวกเราเป็นเพื่อนนักเรียนเก่าก็เลยมาแจ้งให้คุณทราบ ถ้าเป็นคนอื่นผมไม่สานใจหรอก”
“ตอนเช้าตระกูลหลี่ประกาศแล้ว จะหักขาทั้งสองข้างของเซียวชุ่น ผมกลับมาอยู่ที่เจียงไห่ไม่นาน และผมเคยได้ยินพฤติกรรมของหลี่คังชิ่งมาบ้างแล้ว เขาเริ่มต้นจากธุรกิจมืด มีความสัมพันธ์ที่ดีกับกลุ่มธุรกิจมืดและกลุ่มธุรกิจปกติ คุณคิดดูสิ คนประเภทนี้เป็นคนที่พวกเราสามารถยั่วยุได้หรือ?”
“ต่งจื่อหมินลูกชายของ ต่งช่าวหยวน คุณอาจไม่รู้จักต่งช่าวหยวนและเขายังเป็นลูกบุญธรรมของ จวงจิน ผมคิดว่าคุณน่าจะเคยได้ยินชื่อของจวงจินใช่ไหม? เขาเป็นราชาใต้ดิน เซียวชุ่นทำร้าย ต่งจื่อหมินจนขาหัก คุณคิดว่าพวกเขาจะยอมรามือหรือ?”
ถึงแม้ว่าเหยาเจี้ยนกั๋วและหลิวหยุนเซียงจะไม่รู้ว่า จวงจินเป็นใคร แต่พวกเขาได้ยินเสิ่นสิ้งเย่บอกว่าเซียวชุ่นทำร้ายคนอื่นจนขาหัก ทำให้สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก
“สิ่งที่อาเสิ่นของคุณพูดเป็นความจริงไหม?” เหยาเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถามเซียวชุ่น
“คุณพ่อ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเซียวชุ่น สองคนนั้นสมควรถูกทำร้าย”
ตอนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหยาเสินก็ยืนอยู่ข้างเซียวชุ่นโดยไม่มีเงื่อนไข และออกหน้าพูดแทนเขา
“คุณแก้ปัญหาแล้ว? ดูเหมือนว่าคุณมีความสามารถมาก คนที่คุณทำร้ายคือ ต่งจื่อหมินเชียวน่ะ” เสิ่นยี่กล่าว
“คุณอาเหยา คุณไม่รู้หรอกว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน ครั้งหนึ่งมีคนเดินไม่ระวังแล้วทะเลาะกับต่งจื่อหมิน วันรุ่งขึ้นเขาถูกทำร้ายจนแขนขาหักและโยนทิ้งอยู่บนถนน ครั้งนี้เซียวชุ่นสร้างปัญหาใหญ่จริง ๆ บางทีมันอาจจะทำให้ครอบครัวของพวกคุณเดือดร้อนไปด้วย ผมคิดว่าพวกคุณควรรีบคิดหาวิธีแก้ไขปัญหา และดูว่ามีใครที่สามารถเป็นกระบอกเสียงไปขอโทษพวกเขาแทนพวกคุณ หรือไม่ก็เสียเงินชดใช้ให้พวกเขาเยอะหน่อย ถือว่าเสียเงินฟาดเคราะห์”