บทที่ 201 จำคนผิดแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ตู้ซิ่งก็หันมามองเขาและขมวดคิ้ว

ใช้คางสะกิดเซียวโจที่อยู่ข้างๆและพูดอย่างระมัดระวัง “ประธานเซียวอยู่ตรงนั้น”

ตู้ซิ่งหันไปมองเซียวโจและสำรวจดูเขาและแสดงสีหน้าที่ซับซ้อน

“เจ้าสมาคมตู้คุณจำคนผิดแล้ว ประธานเซียวที่คุณกำลังหาอยู่คือหลานเขยของผม” หลิวหมิงชี้ไปที่เซียวโจพูด

“เจ้าสมาคมตู้มองเซียวชุ่นเป็นประธานเซียวได้อย่างไร ตลกสิ้นดี เซียวชุ่นไม่มีลักษณะของประธานแม้แต่น้อย ทั้งตัวเขาเต็มไปด้วยกลิ่นความจน”

“ใช่ ไม่ดูเลยว่าเขาอยู่ระดับไหนเลย ยังเรียกประธานเซียว…”

"..."

คนอื่นๆ กระซิบกระซาบ เซียวชุ่นยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ ยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ตอนนี้เซียวโจเดินไปข้างหน้าและพูดว่า “เจ้าสมาคมตู้ เขาเป็นเขยคนหนึ่งของลูกพี่ลูกน้องแฟนผม คนที่คุณกำลังตามหาอยู่น่าจะเป็นผมนะครับ ขอบคุณที่เจ้าสมาคมให้ความสำคัญกับผม ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรให้รับใช้ครับ？ "

ตู้ซิ่งชำเลืองมองเขาด้วยความลำบากใจ ถอนหายใจยิ้มออกมาและพูดว่า “คุณคือประธานเซียว?”

“เหว้ยฮุยตระกูลเซียว” เซียวโจกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

ตู้ซิ่งหันมามองลูกน้อง "ประธานเซียวที่แกเจอคือคนนี้เหรอ?"

ลูกน้องพยักหน้าอย่างมึนงง

เพี๊ยะ!

ตู้ซิ่งตบหน้าลูกน้อง "เรื่องแค่นี้ก็ทำไม่ได้ ไร้ประโยชน์!"

ลูกน้องเอามือมาปิดหน้าทันทีและก้มหัวลงโดยไม่กล้าพูดอะไร

ตู้ซิ่งหันกลับมามองเซียวโจ: “อย่างแกยังเหมาะสมให้เรียกประธานเซียว？ เหว้ยฮุยตระกูลเซียวอะไรกัน กูไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน!”

จากนั้นเขาก็หันไปโค้งคำนับเซียวชุ่นและพูดด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยพลังว่า “ประธานเซียว ลูกน้องของผมทำงานไม่ดี จำคนผิด ความผิดครั้งนี้ หากครั้งหน้ามีโอกาสผมขอจัดงานเลี้ยงเป็นการถ่ายโทษ ขอให้รับคำขอโทษนี้ด้วย”

การตบหน้าลูกน้องตู้ซิงเมื่อกี้นี้ไม่ใช่แค่หน้าลูกน้องเท่านั้น แต่ยังหมายถึงหน้าตาของตระกูลหลิวด้วย

และการเคลื่อนไหวต่อไปของเขาทำให้ทุกคนในตระกูลหลิวประหลาดใจมากยิ่งขึ้น ทุกคนตกตะลึงอ้าปากค้าง ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เป็นเวลานาน

เป็นไปได้อย่างไร？

เซียวชุ่นคือประธานเซียวที่ตู้ซิ่งกำลังมองหาหรือ?

ตู้ซิ่งในฐานะผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่และเป็นรองประธานสมาคมชิงจุนกลับโค้งคำนับขอโทษลูกเขยเศษสวะ เรื่องนี้ไม่ว่าไม่จะพูดยังไงก็ไม่มีใครเชื่อ？

สีหน้าของเซียวชุ่นนิ่งสงบและเขาพูดอย่างใจเย็นว่า “เจ้าสมาคมตู้ วันนี้เป็นวันเกิดของท่านหลิว คุณอยู่ที่นี่คงไม่สะดวก หากไม่มีธุระอะไรคุณก็กลับไปก่อนเถอะ หากมีโอกาสค่อยติดต่อกัน"

ตู้ซิ่งพยักหน้าและกล่าวว่า “ผมมาพบคุณ และอวยพรวันเกิดให้คุณท่านด้วย ไม่กล้ารบกวนอะไรมาก งั้นผมขอลาตรงนี้แล้วกันครับ”

หลังพูดเสร็จเขาก็เดินออกจากห้องโถงไปพร้อมลูกน้อง และออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลิวไป

กระทั่งตู้ซิ่งออกไป ทุกคนในตระกูลหลิวก็ได้สติราวกับว่าพวกเขาเพิ่งตื่นจากความฝัน

“เมื่อกี้นี้คือตู้ซิ่งจริง ๆ เหรอ?” หลิวหยุนเซียถามเสียงเบา

“หลายสิบตาข้างนอก ยังจะจำคนผิดได้เหรอ” เหวินหยุนซานกล่าว

“เป็นไปได้ไหมว่าเด็กคนนี้จะรู้จุดอ่อนของเจ้าสมาคมตู้?”