บทที่ 204 บอดี้การ์ดน้อย

แสงเย็นวาบในดวงตาของซ่งชิงโจว

“คนพวกนี้ปลุกความเกลียดชังได้ดี แม้ว่าเราจะไม่รู้ว่าความเกลียดชังของมันมาจากไหน แต่ความเกลียดชังเป็นสิ่งที่เกาะตัวแน่นและสะกดใจผู้คน หากคนเหล่านี้หลบหนีไปได้ก็อาจสร้างปัญหาวุ่นวาย ตอนนี้ในช่วงตรุษจีนคงสร้างปัญหาได้ยาก”

เซียวชุ่นยักไหล่: “โอเค”

ไม่นานหลังจากนั้น ก็เห็นรถสิบกว่าคันผ่านไปมา

"ไปกันเถอะ"

หลังจากที่ซ่งชิงโจวพูดอะไรบางอย่างกับคนขับที่อยู่ข้างหน้า รถก็เคลื่อนออกไปอย่างรวดเร็วและพุ่งไปข้างหน้า ตามหลังขบวนรถเมื่อกี้

หลังจากนั้นไม่กี่นาที รถก็หยุด

ในเวลากลางคืนที่มืดมิด เซียวชุ่น สามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบได้อย่างชัดเจน ผู้ชายหลายสิบคนในชุดดำในขบวนรถข้างหน้ากระโดดลงจากรถและรีบวิ่งไปยังบ้านที่อยู่ข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

มีความรู้สึกของการจับอาชญากร ไม่ น่าจะโดดเด่นกว่าการจับอาชญากร

“ผมจะลงไปช่วย” เซียวชุ่นรู้ว่าตอนนี้เขาจะทำอะไร โดยไม่รอให้ซ่งชิงโจวพูด เขาเปิดประตูและกระโดดลงจากรถ กระโจนเข้าไปในฝูงชนหลายสิบคน และเข้าไปกับพวกเขา

"ล้อมไว้ ล้อมไว้!"

“อย่าปล่อยไปแม้แต่คนเดียว!”

หลังจากเสียงโห่ร้องดังลั่น ประตูใหญ่ในสนามก็ถูกเปิดออก และเกิดเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกจากข้างใน

“อย่าขยับ!”

"หมอบลงทั้งหมด! มือไขว้หลัง!"

เมื่อเซียวชุ่นเดินเข้าไปในประตู เขาเห็นคนมากกว่าสิบคนสวมเสื้อคลุมสีดำรวมตัวกันและดูตกใจมาก

พวกเขาถูกกองรวมตัวกันอย่างสับสนวุ่นวาย จากนั้นก็นั่งยอง ๆ บนพื้นอย่างช้าๆ และเอามือทั้งสองไว้บนหัวอย่างเชื่อฟัง

เซียวชุ่นงงเล็กน้อย คนเหล่านี้ไม่ได้ต่อต้านและดูเหมือนพวกเขาไม่มีการป้องกันตัวเลยแม้แต่น้อย

แค่พวกเสเพลแค่นี้ ลุงซ่งต้องเอิกเกริกขนาดนี้เลยเหรอ

ขณะที่กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทันใดนั้นเงาสีดำสองเงาบนหลังคาก็แวบผ่าน กระโดดขึ้นสองครั้งติดต่อกันและหายวับไป

เซียวชุ่นไม่พูดอะไร กระทืบเท้าเบาๆและพุ่งขึ้นไปในอากาศไปยืนอยู่บนหลังคา

เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นร่างสองเงาเมื่อครู่นี้ บนหลังคาของบ้านใกล้ๆ กัน เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว และพวกมันก็หนีไปอย่างรวดเร็ว จากการกระทำของคนสองคนนี้เห็นได้ว่าสองคนนั้นเป็นผู้ฝึกวิทยายุทธ์

เซียวชุ่นจะหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้ดีสุด ร่างของเขาก็เปล่งประกายราวกับปีศาจดำในราตรีและไล่ตามสองคนนั้นไป

“คุณหนู มีคนกำลังตามมา ฉันจะหยุดเขาเอง”

“เจ้าระวังตัวด้วย พยายามอย่าทำร้ายใคร”

เมื่อเขากำลังจะเข้าใกล้ทั้งสองคนนั้ง เซียวชุ่นได้ยินเสียงสนทนาของทั้งสองอย่างชัดเจน เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย และดูเหมือนว่าไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร

อย่างไรก็ตาม เสียงที่เซียวชุ่นได้ยินทำให้เขาไม่พอใจเล็กน้อย อะไรคือทำร้ายคน เธอต้องมีโอกาสทำร้ายคนก่อนถึงจะถูก

เซียวชุ่นเดินขึ้นๆลง ๆ หลายครั้ง เมื่อเห็นเหลือเพียงแค่ 20 เมตร ร่างเล็กๆก็หันกลับมาทันใดนั้นก็แทงเข่าเข้ามาอย่างรุนแรง

เซียวชุ่นถอยหลังเพื่อหลบ และเอื้อมมือออกไปจับร่างเล็กกะทัดรัดไว้ใต้แขนของเขา และวิ่งไล่ตามไปข้างหน้าไม่หยุด ทันใดนั้นเขาก็รับน้ำหนักเพิ่มขึ้นเป็นร้อยกิโล แต่ความเร็วของเขาไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ลมพัดเข้าหูของเขา และภาพเงาข้างๆเขาก็แวบไป

เงาร่างเล็กชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งมากสามารถหลบเข่าของเธอได้อย่างง่ายดายและตอนนี้ยัง...

“ปล่อยฉันนะ ไอ้โรคจิต!”

“อ่อนแอขนาดนี้ยังคิดจะเป็นบอร์ดี้การ์ด ไม่กลัวความตายจริงๆ” จากการสนทนาของพวกเขาเมื่อกี้ เซียวชุ่นรู้ว่าสองเป็นคนใช้กับเจ้านาย