บทที่ 212 ไปให้พ้น

"แล้ว พวกคุณมีวิธีอะไร ปล้นเหรอ?"

ในเวลานี้ ก็มีเสียงเยือกเย็นดังมาจากข้างนอก

จากนั้นก็เห็นชายหนุ่มสวมชุดธรรมดาผลักประตูเข้ามา ดวงตาของเขากวาดไปที่พวกของหลินเจียอินอย่างเย็นชา

เซียวชุ่นเป็นคนพูด เดิมทีเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจ ส่วนใหญ่จะปล่อยให้เหยาเสินจัดการ เขาไม่ค่อยรู้เรื่องด้านนี้มากนัก

แต่เมื่อเขาเดินผ่านทางประตูห้องรับแขก เขาก็ฟังระหว่างเดิน

นี่มันไม่ใช่การพูดคุยเรื่องธุรกิจ แต่เป็นการข่มขู่คนชัดๆ

“ประธานเหยา พนักงานในบริษัทคุณไร้มารยาทขนาดนี้เลยเหรอคะ” หลินเจียอินถามอย่างเย็นชา

ไม่รอให้เหยาเสินพูดเซียวชุ่นก็เย้ยหยัน: "พูดมารยาทกับฉัน?มาขู่เข็ญถึงบริษัทของคนอื่น การแสดงอำนาจก็คือมารยาทที่พวกคุณพูดเหรอ?"

"หากพวกคุณทำธุรกิจโดยสุจริตกับเรา เรายินดีต้อนรับคุณ ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อหาเรื่อง"

ขณะที่พูดก็เดินไปโต๊ะชาและคว้าแผนการซื้อกิจการขึ้นมา โยนเข้าไปในอ้อมแขนของหลินเจียอินและพูดอย่างเย็นชาว่า "ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

หลินเจียอินสำเร็จการศึกษาระดับชั้นนำจากต่างประเทศ ได้รับปริญญาเอกตั้งแต่อายุไม่ถึง 30 ปี และได้ตีพิมพ์บทความทางทางชีววิทยาหลายฉบับ ทันทีที่เดินทางกลับประเทศก็ได้รับการว่าจ้างให้เป็นตำแหน่งผู้อำนวยการด้านเทคนิคของคุนหลุนกรุ๊ปบอกได้เลยว่าเป็นหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในตัว

ในบริษัท เพราะผู้อำนวยการด้านเทคนิคพิเศษของเธอ ก็เป็นเช่นเพียงแค่รับฟังผู้เดียวและที่เหลือเป็นลูกน้อง และเธอก็ไม่เคยได้รับความอับอายเช่นนี้ก่อนเลย

หน้าของเธอแดงก่ำ เธอลุกขึ้นทันที ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วยกมือขึ้นเพื่อจะตบไปที่ใบหน้าของเซียวชุ่น

เพี๊ย!

หลินเจียอินรู้สึกเพียงว่ามีเงาสีขาวแว๊บผ่านต่อหน้าต่อตาเธอ ก่อนที่มือของเธอจะแตะต้องหน้าของอีกฝ่าย แต่เธอกลานเป็นคนที่ถูกตบหน้าก่อน

เธอสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายตบหน้าเธอแทบหมดแรง เธอถอยหลังสองสามก้าวโดยควบคุมไม่ได้ และล้มลงบนโซฟาอย่างแรง ดวงตาของเธอก็พร่างพรายในทันที และศีรษะของเธอก็ส่งเสียงดังพึมพำ

“แกกล้าที่จะตบประธษนหลินของพวกเรา! แกไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วใช่ไหม”

“แกรู้ไหมว่าเธอคือใคร เธอคือผู้อำนวยการเทคนิคของคุนหลุนกรุ๊ป แกมันหาที่ตายชัดๆ”

ผู้ที่แทนว่าผู้เชี่ยวชาญหลายคนตะโกนพูด แต่ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้าเลย ในเวลานี้หงส์แดงและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนก็เดินเข้ามา

“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับพวกแกเล่น ไสหัวไปซะ!” เซียวชุ่นพูดอย่างเย็นชา

หลินเจียอินนั่งเหม่ออยู่บนโซฟา ในวินาทีนี้เธอถึงจะตื่นและได้สติคืน

ฉัน!หลินเจียอินถูกตบหน้างั้นเหรอ

นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ!

ช่างเป็นเรื่องน่าละอายที่ถูกพนักงานของบริษัทเล็กๆคนหนึ่งตบหน้าต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนี้

เธอยังไม่อยากจะเชื่อว่านี่มันเป็นเรื่องจริง เธอภูมิใจในตัวเองมาก เธอเป็นผู้คนเช่นไข่มุกมาตลอด

มีผลการเรียนดีเยี่ยมตั้งแต่เด็กและมีลักษณะเด่น ทุกคนรอบตัวต่างก็เคารพเธอ

แม้ว่าเธอจะอายุเกือบ 30 ปีแล้ว แต่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เวลาไม่ได้ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้กับหน้าของเธอ แต่มันกลับทำให้เธอมีเสน่ห์มากกว่าเด็กสาว วัยยี่สิบต้นๆอีก

แค่เธอเดินผ่าน มีผู้ชายคอยมองตามเธอนับไม่ถ้วน ตราบที่เธอเต็มใจ ผู้ชายนับไม่ถ้วนจะเต็มใจจะลุยไฟลุยน้ำเพื่อเธอ แม้ว่าเธอจะตบหน้าพวกผู้ชาย ผู้ชายเหล่านั้นก็จะรู้สึกเป็นเกียรติ

แต่ไอ้ผู้ชายนี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอนี้ไม่รู้จักดูแลผู้หญิงเป็นเศษเลย กล้าลงมือกับเธองั้นเหรอ?

นี่เป็นความอัปยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เธอเคยประสบมาในชีวิต!