บทที่ 215 ท้องของมหาเสนาบดีสามารถบรรจุเรือได้

จินสีกรุ๊ปเหรอ? ช่างบังเอิญจริงๆ

เซียวชุ่นคิดในใจ ลุงซ่งแก่เฒ่าบอกว่าจะโอนหุ้นให้เขา แต่ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเลย ต้องหาโอกาสเตือนเขาหน่อยละ ไม่อย่างนั้นก็เอาซ่งหลิงเอ๋อร์หลอกเขาให้ตกใจ

ถังเฟยเฟยและผู้หญิงหลายคนมองดูโจวฉู่อย่างชื่นชมในทันที

หนึ่งในนั้นที่ชื่อ เจียวเสว่พูดว่า "เสี่ยวหยู ใช่ พี่ฉู่ เป็นผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดของ จินสีกรุ๊ปให้แหล่งข้อมูลลูกค้ากับเธอ เธอก็สามารถทำเงินในขณะที่นอนราบได้เลย ไม่ว่ายังไงก็ดีกว่าแผนกเทคนิค แม้ว่าซิงเหอ คีเอเจอร์จะเป็นบริษัทของลูกพี่ลูกน้อง แต่ก็เป็นแค่บริษัทขนาดเล็ก จินสีกรุ๊ป เป็นหนึ่งในบริษัทชั้นนำใน เจียงไห่และมีอนาคตที่สดใสเลยนะ"

"มีคนมากมายที่แย่งชิงโอกาสนี้ เสี่ยวหยูวันนี้เธอโชคดีมากเลยนะ "โกฉิงก็พูดตาม

ดวงตาของเหยาเสี่ยวหยูเป็นประกาย มีความสนใจเล็กน้อย

แต่เมื่อนึกถึงงานที่พ่อมอบให้เธอ เธอก็ระงับแรงกระตุ้นในใจของเธอไว้ ยิ้มและกล่าวว่า “ขอบคุณความหวังดีของพี่ฉู่นะคะ ถ้าต่อไปจะขอความช่วยเหลือจากพี่จะมาหาพี่นะคะ”

“ตำแหน่งผู้ช่วยของฉันไม่ได้มีตลอดเวลา เธอต้องคิดให้รอบคอบนะ” โจวฉู่ยืดตัวขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม

“พี่ฉู่ ถ้า เสี่ยวหยูไม่อยากไป สามารถพิจารณาฉันได้นะ ฉันสามารถทำงานได้ทันทีเลย” ดวงตาของ เจียวเสว่เป็นประกาย และเธอก็ขยิบตาให้กับ โจวฉู่

แต่ดูเหมือนโจวฉู่จะไม่สนใจเธอ เขาก็เลยเมินเฉย

เหยาเสี่ยวหยู ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มและพูดว่า "ความปรารถนาที่ดีของพี่ฉู่ฉันได้รับแล้ว แต่ฉันได้ตกลงกับลูกพี่ลูกน้องของฉันแล้ว ถ้าเปลี่ยนใจในเวลานี้คงจะดี"

“งั้นก็ได้ ภายหลังเมื่อมีโอกาสค่อยว่าละกัน ถ้ามีอะไรในเจียงไห่ก็หาพี่ฉู่ได้เลย ไม่มีอะไรที่ฉันจัดการไม่ได้” โจวฉู่กล่าวอย่างเย่อหยิ่ง

“ขอบคุณพี่ฉู่ จะขอชนแก้วสักแก้วกับพี่” เหยาเสี่ยวหยูยกแก้วของเธอและสัมผัสกับโจวฉู่เบาๆ ยิ้มเหมือนดอกไม้ที่บาน

ขณะที่โจวฉู่เงยหน้าดื่ม เขาเหลือบมองไปที่คอหยกยาวขาวของเหยาเสี่ยวหยูจากหางตา

เขาเหลือบมองที่ เซียวชุ่นที่นั่งข้างๆ เหยาเสี่ยวหยูโดยไม่ได้ตั้งใจและเห็น เซียวชุ่นถือแก้วไวน์อย่างครุ่นคิดด้วยใบหน้าที่สงบและ ไม่แยแส ไม่ฟังคำพูดของเขาเลย และมีความโกรธเกิดขึ้นในใจของเขาอย่างอธิบายไม่ได้

สามารถรับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดของ จินสีกรุ๊ปได้โจวฉู่ก็ถือว่าเก่ง มีความเย่อหยิ่งเป็นเรื่องธรรมดา และดูถูกคนไร้ประโยชน์หน้าตัวเมียแบบนี้

คนนอกไม่รู้สถานการณ์ปัจจุบันของ ซิงเหอ คีเอเจอร์และส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในความทรงจำเก่าๆ คนงานถูกไล่ออกหลายครั้ง และมีข่าวหลายครั้งว่าจะล้มละลาย

ดังนั้นโจวฉู่จึงไม่ให้ความสำคัญกับซิงเหอ คีเอเจอร์

เขาวางแก้วไวน์ลง เลียมุมปากมองไปที่เหยาเสี่ยวหยู และกล่าวว่า “พี่ฉู่ยังอยากจะเตือนเธอว่า บริษัทเล็กๆ อย่างซิงเหอ คีเอเจอร์ไม่มีอนาคต พูดอย่างไม่เพราะก็คือจะล้มละลายวันไหนก็ไม่รู้ พลิกไปพลิกมาทำแบบนี้มันไม่คุ้ม พลาดโอกาสนี้ไปก็น่าเสียดายจริงๆเลย”

เมื่อได้ยินโจวฉู่พูดถึง ซิงเหอ คีเอเจอร์ดูเหมือนว่า เซียวชุ่นจะตื่นขึ้นมาทันทีและโพล่งออกมา: "กับมีฉันอยู่ ซิงเหอ คีเอเจอร์จะไม่มีทางล้มละลาย"

ยกเว้น โอหยางเชียนเชียนทุกคนตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของเขา รวมทั้ง เหยาเสี่ยวหยู

ชายหนุ่มผมเหลืองชื่อฟ่านหยางที่ไม่ได้พูดมาสักพักก็หัวเราะและพูดว่า “เมื่อกี้ฉันได้ยินเรื่องตลกหรือเปล่า”

ถังเฟยเฟยและคนอื่น ๆ อีกสองสามคนก็หัวเราะดังทันที

“ตลกดีที่คำพูดอุกอาจแบบนี้พูดจากปากของคนไร้ประโยชน์” ถังเฟยเฟยปิดท้องของเธอ พูดพร้อมหัวเราะไม่หยุด