บทที่ 224 หมื่นล้าน

“สาวสวยตื่นแล้วหรอ？”

ถังจื้อเอ่ยทักทาย“ฉันมาหาพ่อของเธอมีธุระสักหน่อย”

“พ่อของฉันยังไม่ลงมาอีกหรอ？”

ถังเฟยเฟยรู้สึกประหลาดใจ เพราะปกติพ่อของเธอตื่นแต่เข้า แล้วจะไปออกกำลังกายหมัดไทเก๊ก วันนี้เกิดอะไรขึ้น？

ถังจื้อไม่รู้ก่อนที่จะยักไหล่ เพราะเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

ข้าวเช้าที่อุดมสมบูรณ์ได้ขึ้นโต๊ะแล้ว ถังชือชือเดินเข้าไปที่โต๊ะอาหารแล้วนั่งลง ก่อนที่จะดื่มนม “อาสาม ยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาใช่ไหม มากินด้วยกันสิ”

ถังจื้อไม่เกรงใจอีก ก่อนที่จะวางหนังสือพิมพ์ เดินไปก็แกล้งเล่นไป“มาตั้งแต่เช้าก็เพื่อมาขอกินข้าวเช้าเลยนะเนี่ย”

แต่บ้านตระกูลถังนั้นมีกฎ หากถังหลี่ไม่ลงมา ทั้งสองคนจึงทำได้แค่ดื่มนมไปก่อน ไม่มีใครแตะตะเกียบ

หลังจากนั้นสองสามนาที ถังชือชือก็มองเห็นพ่อของเธอค่อยๆประคองแม่ของเธอเดินลงมาจากบันไดอย่างช้าๆ

เหยียนหยิงอายุสี่สิบต้นๆ ดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี มองดูแล้วเด็กราวๆกับถังชือขือยังไงอย่างงั้น ร่างกายสวยงาม ผิวหน้าเต่งตึง

“พ่อ นี่มันยังไงกัน？” ถังชือชือเอ่ยถามอย่างกังวลใจ

ดวงตาของถังหลี่เต็มไปด้วยเส้นเลือด ดวงตาบวมแดง และถุงใต้ตาหนักมาก บวมราวกับลูกท้อลูกเล็กๆๆ

เหยียนหยิงพยุงถังหลี่นั่งลง ก่อนที่จะสะบัดมือให้ทั้งสองคน“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก อย่ากังวลไปเลย เมื่อรู้สึกคันๆ ฉันไม่ได้สนใจหรอก พอดีเมื่อวานเริ่มคันๆอีก ตอนเช้ามาก็เป็นสะอย่างงี้แล้ว น่าจะเป็นเยื่อบุตาอักเสบ เดี๋ยวสายๆหน่อยจะให้หมอเข้ามาดูนะ”

ก่อนที่ถังชือชือจะเอ่ยเรื่องที่เขาพบเจอกับพวกคนอันตพาลในเมืองเจียงไห่ขึ้น

ภายในใจของเธอนั้นอึดอัด มือเย็นๆของเธอกำแน่น ก่อนที่จะหันหน้าไปสบตากับเล่อเหวิน

พ่อของเธอนั้นได้มีอาการโรคหัวใจวายก่อนเธอสองปี เป็นไปได้ไหมที่เจ้าบ้านั่นจะพูดถูก？

เล่อเหวินขมวดคิ้ว ก่อนที่จะมองไปที่เธอ ภายใต้เบื้องหน้าของพ่อ เธอยังรู้วิธีที่จะเงียบสงบ เพราะที่นี่ไม่มีที่ให้เธอพูด

“วันนี้มาทำอะไรที่นี่แต่เช้าเลยคุณ มีเรื่องเร่งรีบอะไรล่ะ？”ถังหลี่มองไปที่ถังจื้อและเอ่ยถาม

“ดูคุณพูดเข้า ไม่มีเรื่องก็ไม่สามารถจะมาหาพี่ชายได้แล้วหรือไงกัน？”

ถังจื้อนั้นอายุสี่สิบกว่าแล้วยังเหมือนเด็ก นิสัยร่าเริง ปกติแล้วชอบยิ้ม แต่ในเรื่องสำคัญนั้นเขาไม่ได้เอ่ยทำอะไรเลอะเทอะ ดังนั้นถังหลี่จึงนับถือเขานั้นเหมือนน้องชายคนหนึ่ง

ถังหลี่เอ่ยต่อ “เจ้า? มาดูข้าโดยเฉพาะหรอ ลองทายสิว่าฉันจะเชื่อไหม?”

ถังจื้อยิ้มหยี๋ ก่อนจะพูด“ ท่านประธานหลินไปที่เจียงไห่เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องการซื้อบริษัทซิงเหอ คีเอเจอร์”

ถังชือชือได้ยินเจียงไห่ ก่อนที่ภายในใจเผยให้เห็นแสงสว่างขึ้นมา

“อ้อ มีข่าวมาแล้วหรอ？”

“ไม่มี โดนคนตีแล้ว” ถังจื้อเอ่ยยิ้มหัวเราะ “ ผู้จัดการหลินของพวกเรามองดูแล้วเขาจะเป็นคนที่ถือตนสูงอยู่นะ รอบนี้เกรงว่าพวกเราจะทำให้เธอนั้นเสียเวลาไปสะเปล่า”

ถังหลี่ตะลึงครู่หนึ่ง ก่อนที่จะไม่ได้ฟังคำหลังที่เขาพูด ขมวดคิ้วและเอ่ย：“ทำไมถึงไปโดนใครตีมา？ใครกันเป็นคนทำ？”

”ถังจื้อได้ยัดขนมปังเข้าไปในปากก่อนเอ่ย “คนที่ไปกับเธอกลับมารายงานว่า เป็นประธานขอบริษัทซิงเหอ คีเอเจอร์เป็นคนตีพวกเขา”

เมื่อได้ยินเขาแนะเรื่องที่เกี่ยวกับบริษัทซิงเหอ คีเอเจอร์แล้ว รวมถึงเรื่องในคลับ ถังจื้อนั้นดูเหมือนก็จะไม่ได้ทราบอะไร

เมื่อได้ยินเขาพูดจบ ถังหลี่นั่นได้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยนิ่งๆ“เปลี่ยนคนไปคุยสิ เอาความจริงใจไป เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา”

“จะไปคุยอีกหรอ？หากให้ผมพูด……”