บทที่ 23 ขายรถให้ผมเถอะ

“คุณนี่เรื่องที่ไม่ควรพูดถึงก็พูดออกมาจริงๆ อ่อ ฉันลืมไปเลย ฉันไม่เคยบอกคุณนี่ว่าลูกเขยที่เข้ามาในบ้านของเหยาเสินคนนั้นน่ะเป็นพวกเชยคร่ำครึที่ออกมาจากภูเขานู่น ไม่เข้าใจอะไรเลย งานแบบนี้คนอย่างเขาไม่สามารถขึ้นมาอยู่ตรงนี้ได้หรอก”

ไป๋เคอเหลือบมองไปยังเหยาเสินที่อยู่ข้างๆ ในคำพูดแสดงความอยู่เหนือกว่าออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“อา พูดแบบนี้ก็ไม่ได้นะ คนชนบทแล้วยังไงครับ? เพียงแค่เขามีใจ ก็สามารถเติบโตได้เหมือนกัน เหยาเสินควรจะพาเขาออกมาดูโลกบ่อยๆต่างหาก ไม่อย่างนั้นให้เขาใช้ชีวิตอย่างมีเกียรติแบบนั้น เขาก็ไม่สามารถมีหน้ามีตาได้ตลอดชีวิตนั่นแหล่ะ”

ฮู๋เสว่ซงเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงของคนที่ประสบความสำเร็จ

“เหยาเสิน เธออย่าว่าฉันที่พูดตรงๆเลยนะ ตอนที่เธออยู่มหาวิทยาลัยก็เป็นดาวโรงเรียนของพวกเราเชียวนะ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาแต่งงานกับพวกไร้ประโยชน์แบบนั้น เพื่อนๆของพวกเราก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทนเธอแล้ว” ไป๋เคอพูดต่อ

“ฉันจำได้ว่าตอนที่เธอแต่งงาน แม้แต่พวกเพื่อนๆก็ไม่ได้บอก แล้วก็ไม่เคยเห็นเธอใส่ชุดเจ้าสาวด้วย น่าเสียดายจริงๆ”

ทั้งสองคนเข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย เต็มไปด้วยความประชดประชัน

เหยาเสินหัวเราะออกมาอย่างทื่อๆ ปิดปากเงียบไม่ได้เอ่ยพูดออกมา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

ตอนนั้นที่เธอแต่งงาน ถึงแม้ว่าจะมีแรงสนับสนุนจากลุง แต่ญาติทางตระกูลเหยาล้วนแต่คิดว่าการที่เธอแต่งงานกับคนที่ไม่มีชื่อเสียงเรียงนามเป็นเรื่องที่ทำให้หน้าตาของตระกูลเหยานั้นได้รับความเสียหายมาก ทำให้แม้แต่งานแต่งงานยังต้องแอบๆจัดขึ้น

เธอ เหยาเสินเคยเป็นคนที่เย่อหยิ่งมากขนาดนั้น ตั้งแต่มัธยมปลายจนถึงมหาวิทยาลัยล้วนแต่เป็นดาวโรงเรียนเป็นอันดับที่หนึ่ง ไม่เพียงแค่หน้าตาสวยเท่านั้น คะแนนก็อยู่ในอันดับต้นๆมาโดยตลอด มีหน้ามีตาอย่างไร้ขีดจำกัด

ถ้าหากไม่ใช่เพราะต้องมารับกิจการต่อจากพ่อ บางทีเธอก็คงได้ไปเรียนศึกษาต่อให้สูงขึ้นที่ต่างประเทศเหมือนกับหลิวม่านชิงแล้ว

ต่อให้เธอไม่ได้ไปต่างประเทศ ก็ยังคงไม่รู้ว่าจะมีชายหนุ่มที่ทั้งหน้าตาดีและมีความสามารถตั้งมากมายเท่าไหร่ที่มาวนเวียนอยู่รอบๆตัวเธอในทุกๆวัน แต่เธอกลับถูกบังคับให้แต่งงานกับพวกไร้ประโยชน์อย่างเซียวชุ่นนั่น

ไป๋เคอ เด็กผู้หญิงคนที่ดูต่ำต้อยมากที่สุดในหอพักเมื่อก่อน ตอนนี้สามารถมาช้ำพูดประชดประชันต่อหน้าเธอได้ ทำให้ในใจของเธอไม่รู้สึกเป็นทุกข์ได้อย่างไรกัน ขอบตาอดที่จะรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาไม่ได้

“เหยาเสิน ช่วงสองสามวันนี้ผ่านไปแล้วงานแต่งงานของฉันเธอจะต้องมาให้ได้นะ ที่โรงแรมจวินอาน เธอก็รู้ว่าจวินอานเป็นโรงแรมระดับห้าดาวที่อยู่ระดับสูงสุดแห่งเจียงไห่ของพวกเรา จะจองจัดงานวันนึงนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ทุกคนล้วนแต่ก็แย่งกันทั้งนั้น นี่ถ้าหากไม่ใช่ว่าครอบครัวของสามีฉันมีความสัมพันธ์อยู่บ้างเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงปีไหน”

คำพูดของไป๋เคอนั้นมีความรู้สึกภูมิใจและความรู้สึกที่ดูเหนือกว่ามาก

ตอนอยู่มหาวิทยาลัย เธอเป็นบุคคลนั้นที่ไม่ได้อยู่ในสายตามากที่สุดในหอพัก ส่วนเหยาเสินนั้นกลับเป็นคุณหนูผู้สูงส่งที่มีรัศมีล้อมรอบ อยู่ตรงหน้าเธอแม้แต่จะขับให้ตัวเองเด่นขึ้นก็ยังไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำ ในสายตาของทุกคนมีแต่เหยาเสินเพียงคนเดียวเท่านั้น

ในที่สุดตอนนี้เธอก็สามารถเงยหน้าขึ้นมาสูงๆได้แล้ว ส่วนคุณหนูผู้สูงส่งที่เคยมีหน้ามีตาอย่างไร้ขีดจำกัดก็แทบจะถูกตัวเองเหยียบจมไปแล้ว

ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกสบายใจมาก เหมือนกับลูกสะใภ้ที่ได้รับการกดขี่ข่มเหงรังแกและกำลังพลิกตัวกลับมาให้ลืมตาอ้าปากได้แบบนั้น

“ถึงตอนนั้นอย่าลืมเอาสามีของคุณมาด้วย ให้เขาได้มาเห็นว่าอะไรที่เรียกว่างานแต่งงานที่แท้จริงก็แล้วกันนะครับ”ฮู๋เสว่ซงก็หัวเราะออกมาอย่างหยอกล้อด้วยเช่นกัน

“ถ้าหากเธอหย่ากับคนไร้ประโยชน์นั่นแล้ว ครั้งต่อไปตอนที่จะแต่งงานก็อย่าลืมตาสว่างขึ้นมาบ้างนะ หาให้ดีหน่อย งานแต่งงานก็จะต้องจัดตามแบบพวกเราแบบนี้ อา แต่ว่าตอนนั้นเธอก็เป็นการแต่งงานครั้งที่สองแล้ว จะสามารถหาแบบไหนได้นี่ก็ไม่แน่เหมือนกันนะ แต่ว่าในฐานะที่เป็นเพื่อนเธอ ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุขจากใจจริงๆ”

คำพูดของไป๋เคอนั้นยังคงซ่อนมีดเอาไว้อยู่

สองสามีภรรยาผลัดกันทำให้เธอรู้สึกอับอายอย่างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เหยาเสินหน้าซีด ยิ่งดูแย่มากไปกว่าเดิม เล็บยาวของนิ้วหัวแม่มือจิกลงบนข้อนิ้วชี้ แทบจะเลือดออกอยู่แล้ว

เธอยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวด พลางพยักหน้าลง : “ถึงตอนนั้นฉันจะไปนะ”

ไป๋เคอยื่นมือออกมาข้างหนึ่งแล้วจับลงบนมือของเธอ ชี้แนะออกมาอย่างจริงใจ : “ตอนนั้นเธอจะต้องแต่งตัวสวยๆด้วยนะ เพื่อนๆของพวกเราก็จะมางานกันด้วย พวกเพื่อนผู้ชายที่คิดถึงเธออยู่ตลอดเมื่อก่อน และไม่ถือว่าเธอเคยแต่งงานแล้ว นี่ก็เป็นโอกาสที่ดีเหมือนกัน”

และเวลานี้บริเวณรอบๆก็ส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันออกมา

“เดอะควีนจะออกมาแล้ว”

“เดอะควีน? เป็นชื่อเรียกของนางแบบคนไหนน่ะ?”

“ไม่ใช่ เดอะควีนเป็นชุดเจ้าสาวแนวใหม่ที่จีวองชี่เปิดตัวออกมา เห็นว่าใช้ช่างฝีมือเป็นสิบกว่าคนในการสร้างขึ้นมาเป็นเวลาครึ่งปีเชียวนะ ราคาที่กำหนดเอาไว้เกินห้าล้านด้วย”

“……พระเจ้า ชุดเจ้าสาวชุดนึงห้าล้านเลยเนี่ยนะ”

ไป๋เคอเอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกเสียดาย : “อา งานแต่งงานของฉันก็เดือนนี้ แต่ชุดเจ้าสาวชุดนี้แค่ทำก็ใช้เวลานานขนาดนั้น รอไม่ไหวหรอก ถ้าหากเป็นไปได้ฉันหวังว่าจะสามารถได้ใส่เดอะควีนแต่งงานกับคุณจริงๆนะคะ สามี คุณจะต้องซื้อให้ฉันแน่นอนใช่ไหมคะ?”