บทที่ 242 คลานออกไป

“ฝึกฝนทั้งตัวแล้วคิดว่าตัวเองเก่งนักเหรอ?” เจียงเฉิงยิ้มเยาะเย้ยขึ้น ในเวลานี้วัยรุ่นเจ็ดแปดคนได้ยกพวกมาทางนี้แล้ว

ต้วนเจียก้าวไปด้านหน้าคว้าคอเสื้อของเจียงเฉิงไว้ แล้วโยนเขาไปด้านข้างราวกับว่าจับไก่ตัวเล็กๆ “พวกเรา จัดการมันซะ!”

วัยรุ่นเจ็ดแปดคนนั้นถือขวดเหล้าอยู่ในมือ และเก้าอี้ก็กำลังจะทักทายไปที่ตัวของต้วนเจีย ในเวลานี้ดนตรีได้หยุดลงกะทันหัน

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ผิดพลาดหรือเปล่าวะ พวกแกยังจะทำการค้ากันอยู่หรือเปล่า? ทำอะไรวะ?!"

“ดีเจตายอยู่ๆก็ตายไปเหรอวะ? บ้าจริง!”

บางส่วนที่ไม่ได้สังเกตถึงคนทางนี้ต่างตะโกนร้องกัน วัยรุ่นเจ็ดแปดคนก็ชะงักลงโดยไม่รู้ว่าทำไม

“แม่งหุบปากให้หมด“ ในตอนนี้มีเสียงๆหนึ่งดังมาจากชั้นสอง และก็เงียบลงครู่หนึ่ง จากนั้นไฟก็ส่องสว่างขึ้น

“คุณชายเหว้ย ยั่วโมโหไม่ได้นะ”

“เกิดอะไรขึ้นกันนะ? เป็นไปได้ไหมที่ใครจะกล้ามาสร้างความวุ่นวายในถิ่นของเหว้ยเทียนฮั๋ว?”

คนบางส่วนกระซิบกระซาบกัน นี่ถึงได้สังเกตเห็นว่าดูเหมือนมีบางอย่างเกิดขึ้นที่ด้านหน้าบาร์ และทุกคนต่างมองไปทางด้านของพวกเซียวชุ่นโน่น

“เจียงเฉิง แกมาสร้างความวุ่นวายที่ผับบาร์ของกู อยู่จนเบื่อแล้วเหรอวะ?”

“คุณชายเหว้ย ไม่ใช่ว่าผมต้องการสร้างความวุ่นวาย แม่งมีคนไม่ไว้หน้าผม” เจียงเฉิงมองไปทางชั้นสองแล้วพูดขึ้น

บนชั้นสองวัยรุ่นคนหนึ่งสวมเสื้อขนสัตว์สีดำ กางเกงยีนส์และใบหน้าเกรี้ยวกราด สายตาชำเลืองมองไปยังผู้คนที่อยู่ด้านล่างอย่างรวดเร็ว แล้วเดินลงบันไดมาด้วยรอยยิ้มบางเบา

ตามหลังเขายังมีวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่แต่งตัวดูดี

เดิมทีฝูงชนที่ล้อมเป็นวงกลม ได้หลีกเส้นทางเดินเส้นหนึ่งออกให้ในทันใด

โลกช่างกลมจัง? หลังจากที่เหว้ยเทียนฮั๋วเห็นเซียวชุ่นก็ชะงักเล็กน้อยแล้วพูดว่า "แกชื่อ......ชื่ออะไรนะ? ครั้งก่อนฉันกับโค่วโม่ชูถูกคนของแกล้อมเอาไว้ที่เจียงไห่ ยังจำได้ไหม?"

“แม่งเอ้ย แกยังกล้ามาที่เหลยหยางอีก ครั้งก่อนหยิ่งผยองในถิ่นของแก แกคิดว่าที่นี่คือเจียงไห่ของแกเหรอ?"

ชายที่มีผ้าพันแผลในมือชี้ไปที่เซียวชุ่น ซึ่งเป็นชายหน้ายาวคนนั้นที่เซียวชุ่นบีบแขนจนหักในวันนั้น

ทันทีที่กล่าว ก็เกิดความโกลาหลขึ้นในทันที

“ที่แท้เป็นคนต่างถิ่นของเจียงไห่คนหนึ่ง ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ ถึงกล้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่ รำคาญใจที่จะมีชีวิตอยู่ซะแล้วสินะ”

“ที่สำคัญคือไอ่ซ่ำนั่นกลับทำให้คุณชายเหว้ยขุ่นเคืองที่เจียงไห่ วันนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว”

“คุณชายเหว้ยไม่รบกวนให้คุณลงมือ วันนี้ผมจะช่วยคุณจัดการเขาทิ้งเสีย” เจียงเฉิงลูบมือกำหมัดอยู่ด้านหนึ่ง โดยเอ่ยอย่างอยากจะลองทดสอบดู

“คุณนี่มันมีปัญหาที่ตัวคนสินะ ทำไมไปที่ไหนก็มีศัตรูอยู่ทุกที่?” ถางชือชือกระซิบ

“ก็ไม่ได้ซวยเพราะคุณหรอกเหรอ หากคุณไม่ยั่วโมโหคนอื่นก็คงจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” เซียวชุ่นยิ้มอย่างสบายๆ ไม่ได้สนใจกลุ่มเสเพลตรงหน้าเหล่านี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด

“ต้องบอกว่าแกมันเก่งการต่อสู้จริงๆ แต่ว่าในเมื่อวันนี้แกตกมาอยู่ในถิ่นของกู กูจะไม่ปล่อยให้แกออกไปได้สบายๆ เว้นแต่ว่าแกจะล้มพวกกูให้หมด แต่ว่าแกอย่าลืมซะล่ะ ที่นี่คือเหลยหยาง กูสามารถเรียกคนหลายร้อยหรือเป็นพันคนมาได้ตลอด แกมีปัญญาก็ลองดู” เหว้ยเทียนฮั๋วยิ้มอย่างได้ใจพร้อมกับเอ่ยขึ้น

“พร้อมบอกกับแกประโยคหนึ่ง อาของกูคือเหว้ยเหวินตงเป็นประธานสหการค้าของหนิงโจวซึ่งเป็นข้าราชการชั้นสูง รากฐานและภูมิหลังของตระกูลเหว้ยของพวกกูไม่ใช่ว่าจะถูกบดขย้ำเหมือนโค่วเจิ้งชิงแบบนั้นได้”

วันนั้นอยู่ที่เจียงไห่เขาได้ยินคำพูดของโค่วเจิ้งชิงด้วยหูตัวเอง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเซียวชุ่นไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิดเป็นแน่ ไม่ขนเอาอะไรออกมาสักหน่อยเกรงว่าจะกดเขาเอาไว้ไม่ได้

“คุณชายเหว้ยคิดที่จะทำอย่างไร?” เซียวชุ่นยิ้มเบาๆแล้วเอ่ย

เขาก็ฟังมันออก ดูเหมือนว่าฐานะของเหว้ยเหวินตงคนนี้ดูเหมือนจะสูงกว่าโค่วเจิ้งชิง อย่างไรก็ตามได้รับการปันส่วนอย่างเป็นทางการ

“ทิ้งผู้หญิงของแกไว้ปรนนิบัติกูคืนนี้ แกเปลื้องผ้าล่อนจ้อนแล้วคลานออกจากที่นี่ไป วันนี้กูจะไม่ถือสาแกชั่วคราว ครั้งหน้าทางที่ดีที่สุดก็คืออย่าให้กูเจอแก เจอแกอีกกูก็จะเหยียบแกให้ตายเหมือนเดิม”