บทที่ 251 งานการกุศล

ถางชือชือนั่งเหม่ออยู่บนเตียงในห้องของเธอ และจู่ๆ ก็จาม

เธอลูบจมูก หลังจากได้เห็นเหยาเสินแล้วเธอก็มีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ในใจตลอด

สูญหาย? ดูเหมือนจะมีหน่อย? อิจฉา?ดูเหมือนก็จะมีนิดหน่อย ไม่สามารถอธิบายออกมาได้

“ฉันอาจจะบ้าไปแล้ว?” ถางชือชืออดไม่ได้ที่จะพึมพำ กอดขาของตัวเองแน่น

การกุศลของวันสุดท้ายคือตอนเย็น ดังนั้นในตอนบ่ายจึงไม่มีอะไรทำเซียวชุ่นและเหยาเสินก็เลยเดินเล่นในเหลยหยาง

จนกระทั่งถึงตอนเย็น ทุกคนถึงจะออกเดินทางไปยังโรงแรมโอเรียนทัล และเป็นที่จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อการกุศล

รถทั้งสองคันไปด้วยกัน และ ถางชือชือก็ไปพร้อมพวกเขา

ในเมื่อรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว เหยาเสินก็เลยไม่ได้พูดอะไร ไม่ว่ายังไงต่อไปก็ต้องร่วมมือกันต่อ การพูดคุยกันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

อาหารมื้อค่ำในการกุศลนั้นไม่ใช่อาหารระดับไฮเอนด์เหมือนที่พูดในซีรีส์ ก็เป็นแค่มื้ออาหารปกติทั่วไป

ตอนนี้รัฐบาลได้สั่งห้ามฟุ่มเฟือยและสิ้นเปลือง และนี่คืองานเลี้ยงอาหารเพื่อการกุศลอีกก็เลยไม่ได้ยิ่งใหญ่นัก

ถางชือชือและ ถางชือชือไม่ได้แต่งตัวมากหรือสวมชุดราตรีอะไรพวกนั้นแม้จะเป็นเช่นนี้ เมื่อเซียวชุ่นพาสาวงามสองคนนี้มายังสถานที่ ห้องโถงทั้งหมดดูเหมือนจะสว่างขึ้นเล็กน้อยในทันใด และสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พวกเขา

แม้แต่ ติงเยว่ที่ไม่เด่นเดินตามหลังก็เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของพวกคนเหล่านั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถางชือชือและถางชือชือเลย

แม้ว่าภาพลักษณ์ของเซียวชุ่นจะไม่เลวนัก แต่การยืนอยู่ข้างสองสาวงามนั้นให้ความรู้สึกเหมือนโฉมงามกับอสูร ทำให้ไอ้พวกนั้นที่อยู่ห้องโถงตะโกนดังในใจ ไม่เท่าเทียมเลย

แต่ฉากเมื่อวานที่เซียวชุ่นทุบเหว้ยเทียนฮั๋วยังคงอยู่ในความทรงจำพวกเขาไม่กล้าที่จะสร้างปัญหา เพียงแต่มองด้วยความอิจฉาริษยา

เซียวชุ่นก็สังเกตเห็นสายตาที่พวกเขามองมาที่ตัวเอง เหมือนกำลังมองศัตรูที่ฆ่าพ่อของพวกเขา

ในใจเขาก็หมดหนทางเล็กน้อย ฉันก็ไม่อยากโดดเด่นขนาดนี้ คนหนึ่งเป็นภรรยาของฉัน อีกคนเป็นคนที่กักไม่ปล่อย ฉันจะทำอะไรได้?

เซียวชุ่นพาสองสาวงามและสาวงามตัวน้อยหาที่นั่งและนั่งลง แค่รอให้อาหารเริ่ม กินอิ่มแล้วบริจาคเงินก็ถือว่าสิ้นสุดการเดินทางครั้งนี้แล้ว

เขาแทบรอไม่ไหวที่อยากจะกลับไปที่เจียงไห่แล้ว อยู่ที่บ้านแหละสบายสุด

ก่อนที่งานเลี้ยงอาหารค่ำจะเริ่ม ก็มีเสียงดังมาจากประตูกะทันหัน

ทันใดนั้นก็เห็นชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาในสถานที่พร้อมผู้คนที่ล้อมอยู่ข้างๆ

ชายชรามีผมสีขาวเหมือนหิมะ ผิวแดงก่ำ ก้าวอย่างมั่นคง ยิ้มให้ทุกคนในที่นี้ นอกจากพวกของเซียวชุ่น คนอื่นๆ ยืนขึ้นทักทายหลังจากเห็นเขา

“คุณเหว้ย”

“คุณเหว้ย”

เหว้ยเหวินตงก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและกล่าวด้วยความเคารพว่า “ท่านอากาศหนาวเช่นนี้ท่านมาที่นี่ทำไม?”

“ลูกหลานของฉันถูกรังแกขนาดนี้แล้ว แถมยังจะให้ตระกูลเหว้ยเสียเงิน ฉันมาดูกันว่าเป็นคนกล้าคนไหน” ชายชราพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

มีคนมากมายอยู่ข้างๆเขา ทุกคนเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง จมูกของ เหว้ยเทียนฮั๋วถูกห่อด้วยผ้าก๊อซหลายชั้นดูแล้วค่อนข้างตลก และเขาก็มองดูเซียวชุ่นด้วยสายตาที่เกลียดแค้น

ในเวลาเดียวกัน ผู้คนอื่น ๆ ต่างก็มองมาทางเซียวชุ่นโดยไม่ได้นัดหมาย บนใบหน้าพวกเขาต่างก็มีสีหน้าเย้ยหยัน สมน้ำหน้าที่เมื่อกี้โดดเด่นขนาดนั้น

ค่าความเกลียดชังเพิ่มให้ถึงมากที่สุด