บทที่ 30 โรคของคุณผมรักษาไม่ได้

เฉ่าหยวนเต๋อโมโหเสียจนร่างกายสั่นไปทั้งตัว ฉีกห่อยาไปพลางเอ่ยพูดมาด้วย : “ไอ้หนู นายอย่าอวดดีนักเลย เดี๋ยวนายจะได้ร้องไห้ ที่กล้าใส่ร้ายสืออันถังของพวกเรา”

จากนั้นเขาก็หยิบหวงฉินออกมาหนึ่งต้น หวงฉินปลอมโดยทั่วไปแล้วผู้ที่สร้างของปลอมขึ้นมาจะใช้รากต้นไม้เล็กๆที่อยู่ตามทุ่งกว้างมาทำ หลังจากที่ตัดและย้อมสีแล้วก็จะเอามาเป็นหวงฉิน เพียงแค่ใช้น้ำลูบพักหนึ่ง หวงฉินของแท้สีจะไม่ลอก ส่วนของปลอมนั้นหลังจากที่เอาน้ำลูบก็จะกลายเป็นสีเหลือง สุดท้ายแล้วก็จะกลายเป็นสีขาวเป็นรากต้นไม้

แน่นอนว่าร้านยาไม่ได้ตั้งใจที่จะขายยาปลอม แต่เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะตรวจสอบยาสมุนไพรทุกๆรากได้ อีกทั้งเป็นไปได้ที่จะมีของปลอมคละปนกันอยู่บ้างเท่านั้น

เฉ่าหยวนเต๋อหยิบน้ำออกมา หยิบเอาหวงฉินขึ้นมาหนึ่งต้นแล้วจุ่มลงไปในน้ำ ใช้น้ำถูอย่างรวดเร็วพักหนึ่ง แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที

แขกที่ล้อมรอบกันอยู่นั้นถึงแม้ว่าจะยังไม่ชัดเจนถึงการวินิจฉัยนี้ว่าเป็นอย่างไร แต่ก็เห็นสีหน้าของเขาแล้วก็พอจะเดาได้เช่นกัน

“เป็นของปลอมจริงๆอย่างนั้นเหรอ?”

“นี่สืออันถังจะต้องขายหน้าไปกันใหญ่แล้ว”

“ดูแล้วเด็กนี่จะมีความสามารถอยู่บ้างเล็กน้อยจริงๆ แค่ดมก็สามารถแยกแยะของจริงของปลอมได้แล้ว”

“พวกเราอาจจะเข้าใจเขาผิดไปแล้วจริงๆ”

เซียวชุ่นส่งเสียงออกมาเบาๆ : “เป็นยังไงครับ? คุณยังอยากมีอะไรจะพูดอีกไหม”

เฉ่าหยวนเต๋อกลืนน้ำลาย เกิดความรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาเซียวชุ่นขึ้นมาทันที ต้องรู้ว่าหวงฉินนี่ผ่านการจัดการมาแล้ว เพียงแค่อาศัยการดมกลิ่นนั้นตัวเขาเองก็แยกแยะไม่ออกเช่นกันว่าเป็นของจริงหรือของปลอม แต่เพื่อเป็นการรักษาชื่อเสียงของสืออันถังเอาไว้นั้นจึงไม่สามารถปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้

“นี่เป็นความผิดพลาดของการทำงานของพวกเราจริงๆ แต่แค่นี้ก็พิสูจน์ไม่ได้นี่ว่าทักษะทางการแพทย์ของนายเก่งขนาดไหน ถ้าไม่อย่างนั้นเรามาลองแข่งกันไหม?”เขากัดฟันแน่น

“คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะมาแข่งกับผม”เซียวชุ่นเอ่ยพูดขึ้นด้วยใบหน้านิ่งๆ ความจริงในใจรู้สึกทนไม่ไหวกับคนนี้ๆอยู่บ้างแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นแล้วฉันล่ะ?”

และเวลานี้มีคนสูงวัยคนหนึ่งอายุประมาณหกสิบเดินออกมาจากด้านใน สีหน้าแดงระเรื่อ สีหน้าท่าทางกระฉับกระเฉง ค้ำไม้เท้าที่เป็นหัวมังกรเอาไว้

ในกลุ่มคนนั้นส่งเสียงร้องขึ้นมาด้วยความตกใจทันที

“ท่านหวางเย๋”

“ได้ยินชื่อและฉายาของท่านหวางมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ท่านหวางเปิดเผยตัวน้อยมาก วันนี้ได้มาเจอตัวจริงแล้ว โชคดีมากจริงๆ”

“คุณเองก็ไม่มีคุณสมบัติพอเหมือนกัน”เซียวชุ่นยังคงเอ่ยพูดขึ้นมาอย่างนิ่งๆเช่นเดิม

“คุณเองก็ไม่มีคุณสมบัติพอเหมือนกัน”

คำพูดประโยคเดียวเบาๆของเซียวชุ่นเหมือนกับการโยนก้อนหินลงบนพื้นผิวของทะเลสาบที่นิ่งสงบอยู่ เกิดเป็นระลอกคลื่นขึ้นมาในทันที

คนที่ล้อมรอบอยู่นั้นแตกตื่นขึ้นขึ้นมา

“เจ้าเด็กนี่อวดดีเกินไปแล้วจริงๆ!”

“ท่านหวางเย๋เป็นบุคคลที่มีอำนาจและอิทธิพลในเมืองหลวงจะมาหาเขาให้รักษาโรคให้ยังต้องนัดก่อนล่วงหน้าเลยเชียวนะ เด็กกะโปโลอย่างนายไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำบ้างเลย”

“ท่านหวางแข่งกับนายนั่นเป็นการให้เกียรตินายนะ รู้หรือเปล่า?”

หวางเย๋ลูบเครายาวสีขาว แล้วยกมือขึ้นมากดลงไปทางด้านล่าง เสียงผู้คนก็เงียบลงในทันที

เขาค่อยๆเดินมาตรงเคาน์เตอร์อย่างช้าๆ เด็ดหวงฉินมาดมหนึ่งต้น ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย พลางเอ่ยพูดขึ้นกับเฉ่าหยวนเต๋อด้วยอาการที่จริงจัง : “ไปตรวจสอบให้ชัดเจน ดูว่าปัญหาเกิดจากตรงช่วงไหนกันแน่”

เฉ่าหยวนเต๋อพยักหน้ารับ จากนั้นก็รีบเดินเข้าไป

“ทุกท่าน ยาสมุนไพรของพวกเราสืออันถังเกิดปัญหาขึ้น เป็นความผิดพลาดในการทำงานของพวกเรา ผมขอเป็นตัวแทนของสืออันถังขอโทษทุกๆท่านด้วย พวกเราจะต้องทำการตรวจสอบให้ดีอย่างแน่นอน และต้องอธิบายให้กับทุกๆคน และกับสังคมด้วยเช่นกัน เรื่องราวในครั้งนี้เป็นการเตือนพวกเราว่าจะต้องให้ความสำคัญกับเรื่องคุณภาพให้เข้มงวดขึ้น ต่อไปพวกเราจะต้องรอบคอบขึ้นอย่างแน่นอน”

ในใจของทุกคนหวางเย๋เป็นบุคคลที่เหมือนเทพที่มีชีวิตอยู่ การขอโทษด้วยท่าทางที่จริงใจเช่นนี้ ทุกคนก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมาเช่นกัน