ตอนที่ 39
บทที่ 39 ความผสมกลมกลืนกันของหยินและหยาง
October 22, 2026
“กำลังรอผมอยู่หรือ？”เซียวชุ่นถามอย่างสบายๆ
“ไม่อย่างนั้นล่ะ？ขึ้นรถเถอะ”เหยาเสินพูดนิ่งๆ
เซียวชุ่นกำลังจะเดินไปที่หลังรถโดยไม่รู้ตัว ก็ถูกเหยาเสินเรียกไว้
เธอใช้คางจิ้มไปตรงที่นั่งข้างคนขับ：“นั่งตรงนี้ละกัน”
เซียวชุ่นตะลึงงัน จากนั้นเปิดประตูรถเข้าไปในรถ หัวเราะเบาๆ：นี่เป็นครั้งแรกที่คุณให้ผมนั่งตรงนี้ หมายความว่าสถานภาพในครอบครัวผมก็สูงขึ้นแล้ว？”
เหยาเสินกลอกตาใส่เขา สตาร์ทรถออก ค่อยๆ ขับออกไปที่ลานบ้าน
“เพื่อนสนิทคุณล่ะ？”
“มีรถขับผ่านทางนั้นด้วยพอดี เลยติดรถกลับไป”เหยาเสินตอบกลับ
“อ้อ”
พื้นที่ทั้งคฤหาสน์มีสีเขียวอย่างดี ไปตรงไหนก็จะเห็นต้นหลิวสีเขียวขจีเป็นแถวๆ แสงสีส้มแดงของพระอาทิตย์ตกที่แผ่ไปทั่วผิวน้ำทะเลสาบเทียม ส่องประกายระยิบระยับ
ในรถเงียบอยู่นาน
“บ้านนั้นประธานหวางเป็นคนให้ ยังไม่ทำเรื่องโอน ก็เลยไม่ได้บอกคุณ”เซียวชุ่นพูดทำลายความเงียบ
“ฉันไม่ได้ถามเรื่องบ้าน”
“คุณอยากถาม”
ในใจเหยาเสินเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ทำไมไอ้ระยำนี้พูดจาน่าโมโหตลอด คุยกับเขาน่าจะอายุสั้นลง สินะ？
“ทำไมจู่ๆ คุณก็สู้เป็นแบบนี้ล่ะ？”
“เมื่อก่อนผมก็สู้เป็นมากอยู่แล้ว”
“ดังนั้นเมื่อก่อนคุณเสแสร้งงั้นหรือ？”
“ผมไม่ได้เสแสร้ง ผมสู้เป็นอยู่เสมอ ก็แค่ไม่สู้กับใครก็เท่านั้น”
เหยาเสินพูดไม่ออกอีกครั้ง
ทำไมคำพูดของเขาดูเหมือนจะไม่ผิด แต่ฟังดูแล้วน่าโมโหอย่างนี้ล่ะ？
เหยาเสินอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า อยู่ด้วยกันมาสามปี เหมือนว่าเธอจะไม่รู้จักผู้ชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
“คุณยังมีอะไรที่ฉันไม่รู้อีก？”
“ตอนผมมาก็บอกแล้วไง ผมทำได้เยอะมาก”
“คุณทำอะไรได้บ้าง？”
เซียวชุ่นคิดเล็กน้อย พอจะพูดก็ถูกเหยาเสินตัดบท：“ช่างเถอะ คุณไม่ต้องพูดแล้ว”คำพูดหลังจากนั้นเธอยังพูดไม่จบ ปล่อยให้ไอ้ระยำนี่พูดต่อไปเธอกลัวว่าจะโมโหได้
ตอนที่ทั้งสองกลับถึงบ้าน หลิวหยุนเซียงทำอาหารเย็นรอพวกเขากลับมาแล้ว
มองทั้งสองเข้ามา จู่ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนมีภาพลวงตา ดูเหมือนว่าออร่าระหว่างทั้งสองจะไม่เหมือนก่อน ส่วนตรงไหนที่ต่างกัน เธอพูดไม่ถูก
แต่เธอยังไม่ทำสีหน้าดีๆ ใส่เซียวชุ่น
กินข้าวแล้ว กลับไปที่ห้อง เหยาเสินเปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อย นอนอ่านหนังสือบนเตียง
ชุดนอนสบายๆ ยังคงไม่สามารถซ่อนรูปร่างที่สวยงามของเธอได้ บวกกับใบหน้าที่สวยงามนั้น อดไม่ได้ที่จะทำให้ในใจเซียวชุ่นสั่น
แต่เธอเก็บอารมณ์อย่างรวดเร็ว จึงพูดว่า：“ช่วงนี้คุณดูไม่ค่อยสบาย ให้ผมดูให้ไหม？”
เหยาเสินตะลึงงันเล็กน้อย เงยหน้ามองเขา จากที่ดูมาหลายวันนี้เขาน่าจะเข้าใจวิชาแพทย์จริงๆ ให้เขาดูก็ไม่เป็นไร
“ดูยังไง？”
“จับชีพจรก่อน”
“โอเค งั้นคุณดูให้ฉัน”ช่วงนี้เธอก็รู้สึกหงุดหงิดในใจจริงๆ
เหยาเสินยื่นข้อมือสีขาวนวล เซียวชุ่นอดทนต่อระลอกคลื่นในใจ เอานิ้ววางบนชีพจรของเธอ
ทันใดนั้นเหยาเสินก็สับสนเล็กน้อย เมื่อก่อนเธอไม่ให้ผู้ชายคนนี้เข้าใกล้ตัวเองเลย ไม่ต้องพูดถึงให้เขาสัมผัสร่างกายของตัวเอง
เวลานี้เธอเต็มใจยื่นมือออกไปตรงหน้าเขาเอง และในใจ ก็ไม่มีความรู้สึกรังเกียจใดๆ
หรือว่าฉัน……เหยาเสินอดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากบางๆ