บทที่ 537 สาวอาหรับ

สำหรับการจัดการแบบนี้ หงส์แดงก็ยอมรับอยู่แล้ว เธอที่เป็นมือสังหารอยู่แล้วนั้น เชี่ยวชาญวิธีการสอบสวนและข่มขู่หลายวิธี

ส่วนเซียวชุ่นที่เมื่อกี๊พูดนอกเรื่องถึงแส้ น้ำตาเทียนอะไรพวกนั้น กลับโดนเธอเมินใส่โดยสมบูรณ์

พูดถึงแล้ว นานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้สอบสวนคน！

พอคิดแบบนี้ มุมปากของหงส์แดงก็ปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง

รอยยิ้มนี้ปรากฏขึ้นในดวงตาของเซียวชุ่นที่อยู่ด้านข้าง จนเขาจนหัวลุก รีบท่องบทสวดเงียบๆ ในใจ อธิษฐานเพื่อวันที่ยากลำบากข้างหน้าของลูอิส

ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่ลืมที่จะเตือนว่า：“อย่าทำตายล่ะ ตอนนี้ผมกำลังขาดจับกัง！”

หงส์แดงพยักหน้า จากนั้นเดินกลับไปในห้องอย่างสวยงาม

เซียวชุ่นยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัยเล็กน้อย จึงก้าวเดินกลับไปที่ชั้นสอง ท่ามกลางการต่อว่าของลูอิส แทงเข็มไปที่จุดจางเหมินของอีกฝ่าย

มองเข็มเงินที่จมอยู่ใต้ผิวหนัง เซียวชุ่นก็ถอนหายใจยาว：“เฮ้อ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว！”

“คุณทำอะไรผม？”

ลูอิสจ้องเซียวชุ่นที่ดูสบายๆ อยู่ด้านข้างเขม็ง เมื่อกี๊เขารู้สึกเจ็บที่ซี่โครงเท่านั้น จากนั้นทั้งตัวก็ไม่มีแรง

เห็นผู้ชายคนนี้ไม่สำนึกที่เป็นผู้คุมขังเลยสักนิด เซียวชุ่นก็รู้สึกไม่ชิน จึงตบไปที่หัวเขา

“ผมให้สาวสวยมาดูแลคุณโดยเฉพาะ คุณหัดทำตัวดีๆ กับผมหน่อยนะ รีบมาเป็นจับกังของผมโดยเร็ว แล้วอนาคตก็จะสดใส！”

เซียวชุ่นหัวเราะเสียงดัง ออกไปจากห้องนอนแขกภายใต้สายตาที่อยากจะฆ่าคนของลูอิส

สองวันถัดมา ผ่านไปอย่างสงบสุขมาก

ในบรรยากาศอันเงียบสงบนี้ เซียวชุ่นได้กลิ่นลมและฝน

ลูอิสหายไปสองวัน ถานห้าวฮั่นน่าจะสังเกตได้นานแล้ว ตอนนี้ส่วนใหญ่น่าจะวางแผนแก้แค้นอย่างรุนแรง

โทนเสียงของลูอิสยังคงชัดดี เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังอยู่ในบ้านเป็นเวลาสองวัน ในที่สุดก็หยุดลงวันนี้

ส่วนสาเหตุที่หยุดนั้น ไม่ใช่ยอมรับผิดเพราะทนถูกทรมานไม่ไหว แต่เพราะหงส์แดงหมดหนทางแล้วจริงๆ จึงพักกลางคัน

เซียวชุ่นเพลิดเพลินกับหูที่ปราศจากเสียงรบกวนอย่างหายาก จากนั้นพูดอย่างหมดคำพูดว่า：“เฮ้อ เด็กนี่ทำไมถึงได้ไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องขนาดนี้？”

“งั้นพี่อ้วนๆ นั่นเป็นอะไร ฟังดูแล้วเหมือนเขาเจ็บเลย”จู่ๆ เสือน้อยก็เข้ามาถาม

เซียวชุ่นบีบหน้าสีชมพูของเธอ แล้วยิ้ม：“นั่นพี่หงส์แดงของเธอรักษาให้เขาอยู่ไง”

ไม่ใช่หรือไง นิสัยเสียก็เป็นโรคอย่างหนึ่ง ต้องรักษาให้เขาแรงๆ！

อยู่เล่นกับเสือน้อยทั้งเช้าไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยๆ หลังจากกินข้าวกลางวันแล้วเซียวชุ่นก็ขับรถไปที่สนามบินนานาชาติเมืองเหลยหยาง

ในขณะเดียวกัน เครื่องบินลำหนึ่งก็ค่อยๆ ลงจอดบนรันเวย์ จากนั้นเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งก็มาที่หน้าประตูสนามบินตามฝูงชน

หญิงสาวใส่ผ้าโพกหัวและสวมหน้ากากกับแว่นกันแดดเพื่อปิดใบหน้าอย่างแน่นหนา เมื่อพิจารณาดูจากรูปร่างที่มีเสน่ห์ของเธอแล้ว รูปลักษณ์น่าจะไม่แย่ และก็ดึงดูดความสนใจของพวกผู้ชายจำนวนมากมาระยะหนึ่งแล้ว ด้วย

ออกมาจากประตูสนามบิน สายตาของหญิงสาวมองไปรอบๆ แล้วกลับไม่พบเป้าหมาย ดังนั้นจึงบ่นเสียงเบาว่า：“ไอ้สารเลวนี้ ไม่รู้จักตรงต่อเวลาเลย！”

ทันใดนั้น เสียงผิวปากอย่างเหลาะแหละสุดๆ ก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของหญิงสาว

“คุณผู้หญิงอาหรับท่านนี้ ขอโทษนะคุณกำลังตามหาผมอยู่หรือเปล่า？”

ได้ยินเสียงนี้ ใบหน้าอันสวยงามที่ปกคลุมอย่างมิดชิดของหญิงสาวก็ดูดีใจ จากนั้นด่าไปว่า：“คุณน่ะสิอาหรับ ทั้งบ้านคุณอาหรับทั้งนั้น！”

เซียวชุ่นยิ้ม ถือกาแฟสองแก้วเดินไปด้านข้างของ“สาวอาหรับ”จากนั้นยื่นกาแฟแก้วหนึ่งไปให้

“คุณแต่งตัวแบบนี้ ไม่กลัวปิดหน้าจนเป็นผื่นคันหรือ？”