บทที่ 539 ความกังวลของโม่ยี่ไป๋

หลังจากถอนหายใจไปว่า“เวลากระชั้นชิด อยู่ในภารกิจ”เซียวชุ่นก็พยักหน้าให้โม่ยี่ไป๋ที่อยู่ด้านข้าง สื่อว่าเธอไม่จำเป็นต้องลำบากใจ และยังให้เธอทำหน้าที่โฆษณาของถานห้าวฮั่นให้เสร็จสมบูรณ์ด้วย

“เซียวชุ่น ฉัน……”

โม่ยี่ไป๋ได้ยิน ในใจก็ไม่สบอารมณ์ อยากจะพูดอะไร แต่ทันใดนั้นกลับหาคำพูดมาแสดงความรู้สึกผิดของตัวเองไม่ได้

เธอมีวันนี้ได้ นอกจากพรสวรรค์และความสามารถรวมถึงความพยายามของตัวเองแล้ว เซียวชุ่นผู้ที่ค้นพบและนำพรสวรรค์มาใช้ก็ช่วยเหลือเธอมากเช่นกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ ก็อย่างที่เธอพูดเมื่อไม่นานนี้เอง ตัวเองอาจจะยังเป็นกุ้งตัวเล็กๆ ที่กำลังดิ้นรนอยู่และไม่เป็นที่นิยม จะมีแฟนๆ มากมาย และสามารถครอบงำได้แบบวันนี้ที่ไหนกัน！

ในขณะเดียวกันโม่ยี่ไป๋ก็ยังแอบตำหนิตัวเองในใจ ทำไมถึงมองความระแคะระคายจากสัญญาฉบับนั้นที่ถานห้าวฮั่นเอามาให้ไม่ออกให้เร็วกว่านี้ ไม่อย่างนั้นเรื่องราวคงไม่กลายเป็นแบบนี้

“คุณไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง ผมรู้ถึงความยากลำบากของคุณ สัญญาร้อยล้านของถานห้าวฮั่นน่าจะทำให้คุณขึ้นคำค้นหายอดนิยมได้เลย เรื่องดีๆ ที่ได้มาฟรีแบบนี้คุณจะพลาดได้ไงล่ะ！”

เซียวชุ่นพูดปลอบโม่ยี่ไป๋ก่อน เพื่อให้อีกฝ่ายไม่ต้องใส่ใจ

จากนั้น เขาก็เปลี่ยนเรื่อง：“อีกอย่าง ผมไม่ตั้งใจจะส่งคนของตัวเองไปให้คู่แข่งอยู่แล้ว！”

“คนของตัวเอง？”

โม่ยี่ไป๋พึมพำคำพูดของเซียวชุ่น แล้วหน้าก็แดงระเรื่อ ในใจรู้สึกกระสับกระส่าย เหมือนว่าความรู้สึกที่ซับซ้อนบางอย่างได้ถูกสัมผัส！

เซียวชุ่นไม่ได้สังเกตเห็นความกำกวมในคำพูดของตัวเองเมื่อกี๊ จึงตอบไปอย่างไม่ใส่ใจว่า：“แน่นอน คุณเซ็นสัญญากับผมแล้ว ไม่ใช่คนของตัวเองแล้วจะเป็นใคร？”

ได้ยินดังนั้น ใบหน้าที่แอบดีใจของโม่ยี่ไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะดูผิดหวัง พูดในใจว่า：ดูเหมือนฉันจะคิดมากไปเองนะ！

ในระหว่างที่เธอสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เซียวชุ่นก็พูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม：“สรุปคือคุณก็ถ่ายโฆษณาของตัวเองไป ส่วนเรื่องที่ยกเลิกสัญญากับถานห้าวฮั่นยังไงนั้น ผมจัดการเอง！”

โม่ยี่ไป๋ได้ยิน ก็ทำจิตใจให้สงบทันที แล้วพูดอย่างจริงจังว่า：“ในเวลาไม่กี่วัน คุณแน่ใจว่าจะหาข้อเสียของผลิตภัณฑ์ได้ไหม？”

“จุดสำคัญของความสำเร็จอยู่ที่ความพยายามของคนไง！”เซียวชุ่นหัวเราะอย่างครุ่นคิด：“เหอะๆ ในเวลาไม่กี่วันถานห้าวฮั่นก็สามารถเอาผลิตภัณฑ์บำรุงออกมาได้แล้ว คุณคิดว่าของสิ่งนี้จะไม่มีปัญหาหรือ？”

“คุณยังเหมือนเดิม ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มั่นใจในตัวเองเสมอ！”

โม่ยี่ไป๋จ้องมองเซียวชุ่นด้วยความงุนงง ในแววตานั้นมีความหมายลึกซึ้ง

“ถูกจับด้วยความมั่นใจอันเต็มเปี่ยมของผมใช่ไหมล่ะ？รีบชมผมเร็ว ทำให้ผมมีความสุข！”เซียวชุ่นเลิกคิ้วขึ้นอย่างภูมิใจ

“คิก！”

โม่ยี่ไป๋ปิดปากหัวเราะเบาๆ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำขันกับความไร้ยางอายของอีกฝ่าย

สำหรับผู้ชายตรงหน้าคนนี้ เธอรู้สึกดีมาก

ที่มาของความรู้สึกดีๆ นี้ ไม่ใช่ความกตัญญูทั่วๆ ไปอย่างนั้น แต่เป็นความรักอันลึกซึ้ง！

ทันใดนั้น เซียวชุ่นก็เหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้ จึงถามว่า：“ใช่สิ ผมจำได้ว่าคุณเคยพูดในสายว่ามีเรื่องอยากจะคุยกับผม เรื่องอะไรหรือ？”

“จางจี้จงคุณเคยได้ยินไหม？”โม่ยี่ไป๋ไม่ตอบแต่ถามย้อน

“ไม่รู้จัก！”เซียวชุ่นส่ายหัวไปมา

“……”

โม่ยี่ไป๋พูดไม่ออกทันที เธอคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าในยุคที่เทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตก้าวหน้าขนาดนี้ จะยังมีคนใสซื่อแบบเซียวชุ่นอยู่ด้วย