บทที่ 543 คนโหดเหี้ยม

วันรุ่งขึ้น เหยาเสินยังคงออกไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เช้าตรู่ ถึงที่ขนาดที่ว่ากินไม่ทันแม้กระทั่งมื้อเช้า

ในขณะนี้หงส์แดงกำลังซ่อมกระดานหินอยู่ในลานอยู่ เห็นได้ชัดว่าวันนี้ไม่ได้เตรียมตัวที่จะลงโทษทรมานลูอิสต่อ

เห็นดังนั้น เซียวชุ่นคิดว่าในฐานะที่ตัวเองเป็นอาจารย์คนหนึ่ง มีความจำเป็นต้องสนใจความคืบหน้าในการเรียนของลูกศิษย์ซะหน่อย ครั้นแล้วจึงเข้าไปด้วยความสมัครใจ

เดินเข้าไปดู เซียวชุ่นเกือบจะเดือดจัดอยู่แล้ว พูดอย่างโกรธ ๆ ปนด้วยความเสียใจ : “ทำไมคุณเอามีดธรรมดามาแกะสลักลายทิพย์ล่ะ ?”

คราวนี้ ในมือของหงส์แดงถือมีดผลไม้เล่มหนึ่งออกแรงออกท่าทางแกะสลักลายทิพย์บนกระดานหินอยู่ เพียงแต่ลายเส้นที่วาดเค้าออกมานั้นทำให้คนไม่กล้าสรรเสริญเยินยอ

ลายทิพย์เป็นรูปแบบกระบวนอย่างหนึ่ง ระหว่างลายเส้นทุกเส้นล้วนให้ความสำคัญกับความพอเหมาะพอดี

อยากจะทำในจุดนี้ให้ได้ จำเป็นต้องพึ่งพามีดแกะสลักที่ทำจากหินและทองชั้นเยี่ยมถึงจะได้ ด้วยระดับความคมของมีดผลไม้ นั่นเป็นไม่มีทางที่จะบรรลุเงื่อนไขได้อย่างแน่นอน

ถูกเซียวชุ่นตำหนิติเตียนไปรอบหนึ่ง หงส์แดงก็จนปัญญาเช่นกัน

เธอรักมีดแกะสลักเล่มนั้นมาก อย่างไรก็ตามนี่เป็นหนึ่งในของขวัญที่ตัวเองเคยได้รับมาไม่มากนัก และยังล้ำค่าขนาดนี้ ย่อมไม่อยากให้มันได้รับความเสียหายใด ๆ

ครั้นแล้วจึงคิดเองเออเองหามีดธรรมดามาไว้สำหรับเลียนแบบการเรียนรู้ นึกไม่ถึงว่าถึงกับถูกเซียวชุ่นดุเข้าให้

เห็นหงส์แดงไร้คำตอบ เซียวชุ่นจึงเอ่ยต่อ : “เครื่องมือมีไว้ใช้ ผมรู้ว่าคุณกำลังกังวลอะไรอยู่ แต่ว่าผมสามารถบอกคุณอย่างรับผิดชอบเอาไว้ได้เลย ด้วยแรงข้อมือนั่นของคุณไม่สามารถทำให้มีดแกะสลักที่ทำด้วยทองและหินชั้นเยี่ยมเล่มนั้นพังได้หรอก จับได้ตามใจชอบเลย !”

ได้ยินดังนั้น หงส์แดงก็พยักหน้า ในที่สุดก็ทำใจหยิบมีดสั้นสีทองเล่มนั้นออกมาจนได้ แกะสลักเนื้อหาตามในกระดาษพิมพ์เขียวลายทิพย์อย่างตั้งอกตั้งใจ

จากนั้น เซียวชุ่นก็ชี้แนะอีกฝ่ายอีกรอบหนึ่ง คราวนี้จึงจะจากไปอย่างสง่าผ่าเผย

กลับถึงในห้อง เซียวชุ่นหยิบเอาหยกแกะสลักที่ได้มาจากตลาดโบราณวัตถุนั่นออกมา

ทันใดนั้น ชี่ทิพย์เสี้ยวหนึ่งที่มีไม่มากนักถูกเขาจับเอาไว้อีกครั้ง

เวลาสองวันนี้ เนื่องจากงานเยอะ เซียวชุ่นจึงยังไม่ทันที่จะได้ผ่าหยกแกะสลักไปตรวจเบาะแสในนั้นดู

แต่ว่าในที่สุด วันนี้เขาก็มีเวลาเพียงพอแล้ว

ฝ่ามือหนึ่งที่ใหญ่และหนาแตะไปที่หยกแกะสลักเบา ๆ ไม่นานนักที่เซียวชุ่นค่อย ๆ กระตุ้นชี่ทิพย์ในร่างกายเข้าไปในหยกแกะสลักที่อยู่เบื้องหน้า

“แกร๊ก !”

หยกไม่สามารถรับการไหลพุ่งของพลังงานนี้ได้ จึงแตกเป็นผุยผงภายในชั่วพริบตา หล่นลงออกมาเป็นก้อนหินขนาดเท่าฝ่ามือ

ในชั่วพริบตาที่ก้อนหินปรากฏนั้น สายลมเย็นสบายพัดผ่านไปที่แก้มของเซียวชุ่น

“เป็นหินลมทิพย์เชียวเหรอ !”

เซียวชุ่นดีใจใหญ่ หยิบเอาก้อนหินสีเขียวแกมน้ำเงินนั่นไว้ในมือ

หินลมทิพย์ก้อนนี้เล็กกว่ามากเมื่อเทียบกับหินไม้ทิพย์ที่เขาได้รับไม่นานมานี้ แต่ถึงจะเล็ก ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย !

มีของล้ำค่าขนาดนั้นแล้วชิ้นหนึ่ง ต่อจากนี้เซียวชุ่นสามารถกลั่นยาอายุวัฒนะได้อีก คิดว่าเมื่อถึงตอนนั้นจะสามารถมีเงินเป็นกอบเป็นกำได้อย่างแน่นอน เติมเงินที่เสียออกไปในช่วงเวลานี้กลับมา

บอกว่าทำก็จะทำ เขาหยิบหินลมทิพย์ที่เพิ่งได้ไว้ในมือแล้วเดินเข้าไปในห้องเก็บของ เอาเตากลั่นออกมา เตรียมทำอย่างสุดความสามารถรอบหนึ่ง

แต่ในระหว่างที่เขาอยากจะเปิดเตากลั่นยา มือถือในกระเป๋ากลับดังขึ้นอย่างไม่ถูกจังหวะเอาซะเลย

ตอนที่เห็นว่าคนที่โทรมาถึงกับเป็นจวงจิน เซียวชุ่นรีบกดรับสายเลย

ทันใดนั้น มีเสียงหัวเราะที่เบิกบานดังอยู่ข้างหูเขา : “ลูกพี่ครับ ผมมาแล้ว !”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา โรงแรมขนาดใหญ่ที่เมืองเหลยหยาง