บทที่ 596 แม้สวย ก็ไม่แข่งแย่ง วสันต์งาม

เสียงลมเหนือหวิวๆ อากาศเป่ยหยางสดใสมาหลายวันแล้ว ในที่สุดค่ำวันนี้ก็มืดครึ้มขึ้นมา เหมือนกำลังเตรียมรับหิมะครั้งใหญ่

ม้วนเสื้อผ้าบนตัว เซียวชุ่นเปิดประตูรถออกแล้วเดินไป แต่โม่ยี่ไปกลับเก็บของเรียบร้อยนานแล้ว นั่งอยู่ตรงที่ข้างคนขับ

หลังด่า “สภาพอากาศห้วยแตก”ในใจแล้ว เซียวชุ่นสตาร์ทรถขับไปทิศทางไหนสักแห่งในเมืองเป่ยหยาง

นี่สวนเหมยนี้ สำหรับประชาชนทั่วไปในเมืองเป่ยหยางไม่ถือว่าโด่งดังอะไร แต่สำหรับพวกนักธุรกิจรวยๆนั้น ที่นี่ก็ถือเป็นสถานที่ยิ่งใหญ่อลังการแล้ว

นี่เป็นร้านอาหารหรูที่ตระกูลเฉ่าตั้งใจสร้างขึ้นในเขตเมืองนี้ ใช้สำหรับต้อนรับแขกข้าราชการที่มีชื่อเสียงและบุคลลระดับสูงโดยเฉพาะ คนที่จะเข้าออกที่นี่ได้ก็เป็นบุคคลระดับสูงเท่านั้น

และได้ชื่อว่าสวนเหม่ย เพราะที่นี่มีดอกบ๊วยปลูกอยู่มากมาย ทุกครั้งที่ถึงช่วงเดือนสิบสองจันทรคติ บรรยากาศช่างสวยงามจนทำให้คนไม่อยากจากไป

สี่สิบนาทีผ่านไป ในที่สุดภายใต้การนำทางของจีพีเอส เซียวชุ่นก็มาถึงหน้าสิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่แห่งหนึ่ง

แสงอาทิตย์ในฤดูหนาวลับขอบฟ้าไปพักผ่อนแต่เช้าแล้ว แต่ที่นี่ก็ยังสว่างราวกับตอนกลางวัน ภายใต้แสงไฟแต่ละดวงที่ส่องลงมา ยิ่งแสดงถึงความสวยงามอลังการ

เซียวชุ่นเก็บสายตาที่ลอยไกลออกไป พูดขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ: “อลังการสมจริง!”

“นี่ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของความสามารถตระกูลเฉ่าเท่านั้นแหละ!” สายตาโม่ยี่ไป๋ก็ได้สัมผัสถึงอย่างมาก แต่ไม่ช้าก็ดึงสติกลับมา พูดอย่างรีบเร่ง: “เรารีบไปจอดรถกันเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวไม่มีที่เหลือแล้วนะ!”

เซียวชุ่นยิ้มอ่อนๆ ค่อยๆขับเข้าไปในที่จอดรถข้างนอกของโรงแรม

เยี่ยมเลย คนที่มาที่นี่มีแต่พวกเศรษฐีทั้งนั้น!

ตอนนี้รถที่จอดอยู่ที่นี่มีแต่รถพาณิชย์ระดับนอกทั้งนั้น มีมากมายราคาแพงๆ ช่างน่าทึ่งยิ่งกว่าที่เห็นที่เมืองเก่าวันนี้อีก

ท่ามกลางรถโรลส์-รอยซ์แต่ละคัน ไปถึงเบนท์ ลี่ย์ ในที่สุดเซียวชุ่นก็เจอที่สำหรับขับรถเบนซ์เล็กๆของตัวเองเข้าไป

ในทันที เขาและโม่ยี่ไป๋ก็เดินไปที่หน้าประตูใหญ่ของสวนเหม่ยพร้อมกัน

ยังไม่ทันได้เข้าไป พวกเขาก็เห็นดอกบ๊วยเป็นพุ่มๆที่ปลูกอยู่ข้างนอก พวกมันแข่งกันโชว์รูปลักษณ์สีสันอันสวยงาม

“แม้สวยก็ ไม่แข่งแย่ง วสันต์งาม เพียงแจ้งยาม วสันต์ โลกหรรษา!”

จู่จู่ โม่ยี่ไป๋ก็ท่องขึ้นด้วยสีหน้าซับซ้อน ในเสียงซ่อนความรู้สึกเศร้าเสียใจไว้ แก้ยังไงก็แก้ไม่ออก!

ในตัวหนังสือ เธอแอบบอกความรู้สึกที่ยากที่จะเข้าใจระหว่างเธอกับเซียวชุ่น

และแน่นอน เห็นได้ชัดเลยว่าเซียวชุ่นไม่เข้าใจความรู้สึกของหญิงสาว แค่ให้ความคิดเห็นกับดอกไม้แต่ละดอกนี้

เฮ้อ!

เสียงถอนหายใจทีนึง ดังขึ้นในใจโม่ยี่ไป๋ สำหรับนี่ก็เป็นเรื่องปกติไปแล้ว

เดินถึงหน้าประตู พนักงานต้อนรับคนหนึ่งก้มคำนับโม่ยี่ไป๋เล็กน้อย

“รบกวนแสดงบัตรเชิญด้วยครับ!”

โม่ยี่ไป๋ไม่ได้พูดอะไร ยื่นบัตรเชิญของตัวเองและเซี่ยวชุ่นออกไป

วันนี้สวนเหม่ยคุมเข้มมาก พนักงานเหล่านี้ก็ไม่กล้าต้อนรับไม่ดีเป็นธรรมดา ต้องตรวจดูฐานะของของผู้เข้าร่วมงานทุกคน

หลังตรวจเรียบร้อยแล้ว หนักงานต้อนรับก็ปล่อยให้เขาไปได้

เข้าประตูสวนเหม่ยไป สายตาเซียวชุ่นและโม่ยี่ไป๋ทั้งสองก็ตกตะลึงกับความสวยงามที่อยู่ตรงหน้า

เซี่ยวชุ่นมองดูสวนที่เต็มไปด้วยดอกบ๊วยที่อยู่ไม่ไกลออกไปอย่างตกตะลึง พูดด้วยน้ำเสียงน่าทึ่ง: “เชรดเข้ นี่ปลูกดอกบ๊วยไปเท่าไหร่เนี่ย!”

“ได้ยินว่าพ่อของเจ้หว่านฉิงชอบดอกบ๊วยอย่างมาก วันนี้ได้มาเห็นที่สวยเหม่ย ไม่ธรรมดาจริงๆ!” โม่ยี่ไป๋พูดนิ่งๆ

“ยี่ไป๋!”

และในตอนนี้ จู่จู่ด้านหลังก็มีเสียงเรียกของเฉ่าหว่านฉิง

เซี่ยวชุ่นเบะปาก ตั้งใจหันหัวไปอีกข้างหนึ่ง ไม่แม้แต่จะมองเฉ่าหว่านฉิงที่แต่งตัวมาอย่างสง่างาม

ฉากนี้ ไม่ต้องสงสัยว่าเฉ่าหว่านฉิงหัวร้อนอย่างมาก แต่ก็แสดงออกไม่ได้!

ทำอะไรไม่ได้ เธอได้แค่จิกอีกฝ่าไปแรงๆทีนึง แล้วถึงจะจบลง

มองดูเซียวชุ่นและเฉ่าหว่านฉิงที่ทะเลาะกันอย่างกับเด็ก โม่ยี่ไป๋ยิ้มเจื่อนๆแล้วพูดขึ้น: “เจ้หว่านฉิงวันนี้พี่ช่างอลังการจริงๆ!”