บทที่ 607 คนแรกแห่งตระกูลจาง

เหวินเซวียนนั้นดูหมิ่นหยางเทียนฉายและนักบู๊อิสระคนอื่น

กล่าวเช่นนี้อาจดูไม่เหมาะสมเท่าไรนัก กล่าวได้ว่าเขานั้นดูถูกทุกคนที่อยู่รอบกายเซียวชุ่น!

ท้ายที่สุดแล้ว รอบกายขยะจะเป็นสิ่งใดได้อีกนอกเสียจากขยะ?

ในขณะนี้ เซียวชุ่นที่นิ่งเงียบมาเนิ่นนานก็เอ่ยปาก

“เทียนฉาย ขึ้นลานประลองแล้วค่อยคุย”

“ครับ อาจารย์!”

หยางเทียนฉายระงับความขุ่นเคืองภายในใจและพยักหน้าให้กับเซียวชุ่น

คำพูดของคนอื่นนั้นไม่รับฟังก็ย่อมได้ แต่คำสั่งของอาจารย์ไม่สามารถละเลยได้

แม้ว่าหยางเทียนฉายจะเป็นนักบู๊อิสระ แต่สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์อาจารย์ ดูเหมือนจะสำคัญเสียยิ่งกว่าศิษย์พรรคสำนักบางส่วนเสียอีก

ขณะนั้น เหวินถิงหัวเราะเยาะออกมา

“เฮอะ อย่างไอ้หมอนี่ คาดว่าเมื่อขึ้นไปยังลานประลองคงจะยืนหยัดได้เพียงแค่เสี้ยววินาทีน่ะสิ เกรงว่าแม้แต่โอกาสที่จะได้พบหน้ากับพวกเราก็คงจะไม่มีแล้ว”

เหวินเยี่ยนเองก็เอ่ยเย้ยหยัน “น้องสาวให้ความสำคัญกับเขามากเกินไปแล้ว อีกเดี๋ยวเมื่อเห็นถึงความสามารถของเหล่าผู้เข้าร่วมประลอง เกรงว่าความกล้าหาญที่จะขึ้นไปยังลานประลองก็คงจะไม่มี”

“หากคิดอยากจะขึ้นลานประลองเดียวกันกับฉัน แกคงต้องไปบำเพ็ญตนอีกสักสิบยี่สิบปี เกรงว่าเมื่อถึงเวลานั้นอิงเจี๋ยคัพคงไม่ให้เฒ่าชราเข้าร่วมประลอง คาดว่าคงมีที่สำหรับแกในอาวุโสคัพ!”

หลังจากที่เอ่ย เหวินเซวียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา สีหน้าของเขาภูมิใจมาก

เมื่อถูกเย้ยหยันเหมือนเช่นเคย หยางเทียนฉายกัดฟันจนฟันแทบจะแตก แต่กลับยังคงอดกลั้นไว้ไม่ได้ลงมือ

สำหรับเหวินเหยาที่ยืนอยู่ข้างเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความละอาย ภายในใจนั้นรู้สึกผิดต่อหยางเทียนฉายเป็นอย่างมาก

ถ้าหากไม่ใช่เพราะการออกมาปกป้องเธอ หยางเทียนฉายจะถูกทำให้ขายหน้าได้อย่างไร

ในเวลานี้เซียวชุ่นไม่ได้ชำเลืองมองสามพี่น้องตระกูลเหวินเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่เหยียดมือออกไปและตบไหล่หยางเทียนฉายอย่างแผ่วเบา

“บางคนนั้นชอบที่จะใช้ปากสรรค์หาความสนุกสนานให้ตัวเอง ส่วนพวกเรานั้นก็แค่ต้องต่อสู้กลับด้วยกำลังที่เหี้ยมโหด”

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เหวินเซวียนก็โกรธเคืองมาก “เซียวชุ่น แกหมายความว่าอย่างไร หรือกำลังบอกว่าพวกเราตระกูลเหวินนั้นดีเพียงปากอย่างนั้นหรือ?”

ในขณะนั้นสองพี่น้องเหวินถิงเองก็จ้องมองเซียวชุ่นด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ใบหน้านั้นเย็นยะเยือก

เซียวชุ่นเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ที่ฉันพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่นั้น ย่อมต้องมีคนออกมาพิสูจน์ให้ฉันได้รับรู้”

ทันทีที่สิ้นสุดคำพูด สายตาของเขาก็มองไปทางหยางเทียนฉายที่อยู่ข้างกาย

เมื่อหยางเทียนฉายเห็นเช่นนั้น เขายิ้มร้ายกาจ

“อาจารย์วางใจ ผมนั้นเลื่องชื่อในด้านการปราบความไม่พอใจในทุกรูปแบบ อีกเดี๋ยวช่วยส่งไอหมอนี่ให้ศิษย์ก็พอแล้ว รับรองว่าจะทำให้พวกเขาพูดไม่ออกเลยแม้แต่ประโยคเดียว!”

ชั่วขณะนั้น ใบหน้าของพี่น้องตระกูลเหวินเริ่มซีดเผือด

แต่พวกเขาก็รู้การที่เข้าไปพัวพันมากเกินไปนั้นย่อมไม่ช่วยอะไร หากยังก่อเรื่องเช่นนี้ต่อไปจะทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่าคนของตระกูลเหวินนั้นดีเพียงแต่ปากเท่านั้น

เช่นนั้นแล้วทั้งสามคนจึงจ้องมองเซียวชุ่นรวมถึงหยางเทียนฉายด้วยสายตาดุเดือด ท้ายที่สุดแล้วก็มองไปทางเหวินเหยาด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความหมาย จากนั้นจึงเดินจากไป

เหวินเหยามองหยางเทียนฉายด้วยสายตาที่ละอายแก่ใจ

“ขอโทษด้วย เมื่อครู่เป็นเพราะฉัน…”

“ไม่เป็นไร” หยางเทียนฉายโบกมือไปมา

“เธอวางใจได้ พี่เทียนฉายจะต้องช่วยเธอแก้แค้นอย่างแน่นอน!”

ในตอนนี้กำลังมีไฟร้อนปะทุภายในหัวใจของเขา เขาหมายมั่นปั้นมือว่าตราบใดที่เขาชนะในรอบแรก ในรอบที่สองเขาจะต้องเรียกชื่อท้าทายไอ้สารเลวเหวินเซวียนสุนัขตาต่ำนั่น

นี่คือกฎของเกม ฝ่ายชนะมีสิทธิ์เลือกคู่ต่อสู้ในรอบถัดไป

แน่นอน ข้อสันนิษฐานคือคู่ต่อสู้ของคุณจะต้องเข้าสู่รอบถัดไป

กฎกติกานี้เป็นของอิงเจี๋ยคัพ เป็นกฎที่ไม่เหมือนใคร

จุดประสงค์นี้มีไว้เพื่อศัตรูของตระกูลบางส่วนจะได้มีลานประลองบู๊ที่ยุติธรรม เพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปประลองกันในสถานที่ส่วนตัว

ต้องบอกเลยว่านี่เป็นกฎที่มีมนุษยธรรมมาก เซียวชุ่นเองก็พอใจกับมันมากเช่นกัน