บทที่ 632 ก่อตั้งสหพันธ์ซินบู

“สำหรับสหพันธ์ซินบูในปัจจุบัน แม้ว่าผมจะเปิดเผยความแข็งแกร่งไป ก็ยังไม่เป็นภัยคุกคามต่อพวกเขามากนัก พวกหัวหน้าสมาคมบู๊ไมเห็นสหพันธ์ซินบูอยู่ในสายตาหรอก แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำลายเราได้”

เมื่อพูดถึงนี้ เซียวชุ่นก็หยุดเล็กน้อย และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

“ฮ่าฮ่า พวกเขาอยู่ที่สูงมานานแล้ว พวกเขาจึงกลายเป็นคนที่เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องเล็ก เมื่อเทียบกับสหพันธ์ซินบูพวกเขาให้ความสำคัญกับผลประโยชน์มากกว่า ดังนั้นพวกเขาจำทำให้เรื่องเราเป็นใหญ่แล้วกินกันเอง!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยางเทียนฉายก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วให้อาจารย์ของเขา

“โถ่ อาจารย์ สมองและทักษะของเท่าเทียมกันเลยนะเนี่ย ทำไมผมถึงคิดไม่ได้ล่ะ”

เซียวชุ่นส่ายหัวด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น คำเยินยอของลูกษิศย์มาได้ทุกเมื่อเลยนะ

สี่โมงเย็น ผู้คนก็เริ่มปรากฏตัวทีละคนในสถานที่ชั่วคราว

ในตอนแรกเป็นนักบู๊จากเป่ยหยางคนเหล่านี้ถูกสมาคมบู๊บีบคั้นมานานเกินไปแล้ว ไม่แปลกใจที่จะเป็นกลุ่มแรกที่มา

หลังจากนั้นไม่นาน เซียวชุ่นก็พบสำนักบู๊ในหอการค้าเหลยหยาง ปรากฏในสายตา ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย

แต่เมื่อเขาเห็นนักบู๊จากทั่วทุกมุมโลกมากขึ้น ความประหลาดใจของเขาก็หายไป

ในเวลานี้ เซียวชุ่นเดินไปหาเย่ฉวินและถามด้วยความสงสัย “คุณเย่ ทำไมคุณฉินยังไม่มา?”

เย่ฉวินรู้สึกประหลาดใจมากเมื่อได้ยินเช่นนี้

“ผมอยากจะถามคุณอยู่เลย!”

“คุณหมายความว่ายังไง?” เซียวชุ่นงง

“ดูเหมือนว่าท่านฉินจะพาสาวกของเขามาที่หอการค้าเหลยหยาง เมื่อเช้านี้แล้ว เร็วกว่าพวกเราที่มาถึง พูดตามหลักเหตุผลแล้ว เขาน่าจะมาถึงแต่นานแล้วนะ!” เย่ฉวินอธิบาย

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เซียวชุ่นก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาคิดถึงทักษะของฉินเจิ้นหวนเขารู้สึกว่าเขาคิดมากไปหน่อย

เมื่อคิดถึงเช่นนี้ เซียวชุ่นก็ยิ้มและพูดว่า “อาจมีบางอย่างทำให้ล่าช้า!”

ในขณะนี้ เย่ฉวินพูดอย่างกังวล: "วันนี้ผมได้ยินเรื่องจากเพื่อนเก่าว่า"

เซียวชุ่นไม่พูดอะไรเพียงมองไปทางอีกฝ่าย

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่ฉวินก็รีบพูดไปว่า

“เนื่องจากความจริงที่ว่านักบู๊เป่ยหยางเข้าร่วมเป็นพันธมิตรศิลปะการต่อสู้อย่างแข็งขันหลังจาก อิงเจี๋ยคัพจบลงเนี่ยจิ่วฉงโกรธมากเกี่ยวกับเรื่องนี้และขู่ว่าจะจับพบกที่ก่อเรื่องมาเพื่อกระแทกภูเขาและเขย่าเสือ!”

หัวใจของ เซียวชุ่น เต้นแรง: "คุณกังวลว่าเขาจะโจมตีนักบู๊เป่ยหยางก่อน?"

เย่ฉวินพยักหน้ากล่าวต่อ: “ความกังวลของผมไม่ได้คิดมาเอง ไม่ว่ายังไงเป่ยหยางก็มีเรื่องกับทาง สหพันธ์ซินบูมาตลอด และตอนนี้เรากำลังเป็นผู้นำในการทรยศ เนี่ยจิ่วฉงจะแก้แค้นพวกเราอย่างแน่นอน!”

เซียวชุ่นตบไหล่เขาแล้วพูดด้วยความโล่งใจว่า “ไม่ต้องกังวล สำนักบู๊เปิดที่ไหนก็คือเปิด ถ้าคุณกังวลจริงๆ คุณสามารถย้ายสำนักบู๊มาที่หอการค้าเหลยหยาง ชั่วคราวได้ และผมยืนยันว่าจะรับรองความปลอดภัยของพวกคุณ!”

ด้วยอำนาจปัจจุบันของเขาใน หอการค้าเหลยหยาง เขาไม่กลัวความท้าทายของใครเลย

ยิ่งไปกว่านั้น มีสารวัตรจ้าว อยู่ด้านบนเพื่อช่วยเขาอยู่ สมาคมบู๊จะไม่กล้านำกองทัพมาหรอก และในแง่ของความแข็งแกร่งการต่อสู้ของแต่ละคนในรอบเดียว เซียวชุ่น ไม่กลัวใครสักคนในสมาคมบู๊!

“เรื่องนี้เป็นใหญ่ หลังจากทางนี้จบเรื่อง ผมจะกลับไปคุยกับพี่ใหญ่อีกที”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่ฉวินไม่ได้ตัดสินใจในทันที แต่ตัดสินใจกลับไปคุยกับพี่ใหญ่อีกสองคนก่อนแล้วค่อยจะวางแผน

“คำแนะนำส่วนตัวของผมคือคุณควรอยู่ที่นี่ชั่วคราว ถ้าคุณกลับเป่ยหยางจริงๆ ผมไม่สามารถรับประกันได้ว่าคุณจะไม่ถูกกดขี่จากสมาคมบู๊” เซียวชุ่นกล่าวอย่างจริงใจ